Κυριακή, 19 Αυγούστου 2012

ΠΕΡΙ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΔΑΙΜΟΝΙΩΝ


"Η δουλειά του κριτικού είναι εύκολη. Ρισκάρουμε πολύ λίγα και είμαστε σε πλεονεκτική θέση σε σχέση με αυτούς που θέτουν τη δουλειά τους και τον ίδιο τους τον εαυτό στην κρίση μας. Κάνουμε αρνητικές κριτικές γιατί έχει πλάκα να τις γράφεις όσο και να τις διαβάζεις. Όμως κάποια στιγμή αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας οφείλουμε να παραδεχτούμε την αλήθεια, πως ακόμη και το πιο μέτριο φαγητό (έργο τέχνης) είναι σημαντικότερο από την κριτική μας.
Υπάρχουν φορές όμως που ένας κριτικός ρισκάρει πραγματικά για να ανακαλύψει και να υπερασπιστεί κάτι καινούργιο ο κόσμος είναι συχνά σκληρός απέναντι σ’ ένα νέο ταλέντο σε νέες δημιουργίες το καινούργιο χρειάζεται φίλους.
Χτες το βράδυ γεύτηκα (απόλαυσα) κάτι νέο. Ένα θεσπέσιο γεύμα (έργο τέχνης) από μια απροσδόκητη και ασυνήθιστη πηγή.
Το να ισχυριστώ πως το γεύμα (έργο) και ο δημιουργός του κατέρριψαν τις προκαταλήψεις μου για το τι είναι υψηλή μαγειρική (υψηλή τέχνη) θα ήταν το ελάχιστο. Με συγκλόνισε. Στο παρελθόν δε δίστασα να εκφράσω την περιφρόνησή μου για το μότο του Gusteau «όλοι μπορούν να μαγειρέψουν (κάνουν τέχνη)» αλλά μόνο τώρα συνειδητοποίησα πραγματικά τι εννοούσε.
Δε μπορεί να γίνει ο καθένας μεγάλος καλλιτέχνης. Αλλά ο μεγάλος καλλιτέχνης μπορεί να προέρχεται από οπουδήποτε."


Ότι διαβάσατε παραπάνω δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια κριτική υψηλής μαγειρικής που "δανείστηκα" από την ταινία Ratatouille και με τα πορτοκαλί γράμματα δίνω μια άλλη πιθανή της διάσταση. Θεωρώ πως θα ήταν ενδιαφέρον να τη διαβάσουν οι κριτικοί τέχνης, λογοτεχνίας, ποίησης ... ίσως βρούνε αρκετές αλήθειες!