Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2012

ΟΙ ΦΙΛΕΣ



Οι καλεσμένες της ήταν κιόλας έξω από την πόρτα. Την ώρα που στερέωνε το χτενάκι στα μαλλιά της, χτυπούσαν το κουδούνι. Έτρεξε χαρούμενη να τις υποδεχτεί. Είχε πάνω από χρόνο να τις δει και της είχαν λείψει.

Αγκαλιές, φιλιά, μέχρι και λίγα δάκρυα είχε η συνάντηση αυτή. Μπαίνοντας κάθε μια στο σπίτι, έβγαζε τα παπούτσια της και τ' άφηνε δίπλα στην πόρτα.

Πέντε αγαπημένες φίλες, όσα και τα δάχτυλα κάθε ποδιού. Κάθισαν στο πάτωμα, ξυπόλητες, χαμογελαστές σχεδόν ευτυχισμένες και μιλούσαν ή δεν μιλούσαν. Δεν είχαν σημασία τα λόγια αλλά η αγάπη που γέμιζε το δωμάτιο.

Κάποια στιγμή, εκείνη, χάθηκε στο άλλο δωμάτιο και επέστρεψε κρατώντας στα χέρια της ένα μεγάλο πολυκαιρισμένο βιβλίο. Τις κάλεσε να έρθουν κοντά της και με αργές μυστηριώδεις κινήσεις άνοιξε το μεγάλο βιβλίο.

Μια δυνατή κραυγή έκπληξης βγήκε από το στόμα των τεσσάρων κοριτσιών.
- Αυτό το βιβλίο είναι η ζωή μας, φώναξε ενθουσιασμένη η πρώτη.
- Μα πώς, πότε? Δεν μας είπες ποτέ τίποτε! είπε η δεύτερη παριστάνοντας τη θυμωμένη.
Η τρίτη δεν μίλησε, μόνο την πλησίασε και την πήρε αγκαλιά.
Η Άννα, η τέταρτη φίλη, πήρε το βιβλίο στα χέρια της κι άρχισε να διαβάζει...

Πρέπει να πέρασαν πολλές ώρες, το βιβλίο πήγαινε από τα χέρια της μιας στα χέρια της άλλης, μια διήγηση από πέντε διαφορετικές ψυχές, από πέντε διαφορετικές φωνές.

Τελικά κατέληξε στα χέρια της. Όταν διάβασε την τελευταία σελίδα, ξημέρωνε. Και οι πέντε φίλες ξάπλωσαν στο πάτωμα, ξυπόλητες κι ευτυχισμένες. Ένιωθαν σαν να είχαν ξαναζήσει όλα εκείνα τα όμορφα χρόνια που τις ένωσαν και τις ενώνουν μέχρι σήμερα. Ένιωσαν δυνατές κι αληθινές κι αυτό κανείς τους δεν μπορούσε να τους το πάρει!

Ο καιρός φέρνει βροχή. Ακόμη ένα καλοκαίρι πλησιάζει στο τέλος του. Οι ψυχές όμως λάμπουν και τα μάτια... θυμούνται. Ο χρόνος για τις πέντε αγαπημένες φίλες είναι πάλι εδώ. Μάτια αγγελικά, εικόνες μαγικές μέσα στις σελίδες ενός βιβλίου.

©Silena
17/8/2012