Κυριακή, 12 Αυγούστου 2012

2046


Το έτος 2046 ένα τεράστιο σιδηροδρομικό δίκτυο εκτείνεται στην υφήλιο. Κάθε τόσο ένα μυστηριώδες τρένο αναχωρεί για το 2046. Κάθε επιβάτης που πάει στο 2046 έχει την ίδια πρόθεση. Θέλει να ξαναβρεί τις χαμένες του μνήμες.

Επειδή ποτέ δεν αλλάζει τίποτα στο 2046, κανείς δεν ξέρει αν αυτό είναι αλήθεια επειδή κανείς δεν πάει πίσω... εκτός από μένα.

998, 997,...


Aν κάποιος θέλει να φύγει από το 2046 πόσο καιρό θα χρειαστεί; Κάποιοι φεύγουν αρκετά εύκολα. Άλλοι ανακαλύπτουν ότι χρειάζεται πολύς χρόνος. Ξεχνώ πόσο καιρό βρίσκομαι σ' αυτό το τρένο. Αρχίζω να νιώθω πολύ μόνος.

- Απ' ότι θυμάμαι πολλοί έφυγαν για το 2046. Κανείς δε γύρισε πίσω. Είσαι ο πρώτος που γυρνάει. Μπορώ να μάθω γιατί έφυγες από το 2046;

Όποτε με ρωτούσε κάποιoς γιατί έφυγα από το 2046 του έδινα μια αόριστη απάντηση.

Ξέρεις τι έκαναν οι άνθρωποι τον παλιό καιρό όταν είχαν μυστικά που δεν ήθελαν να μοιραστούν; Αναρριχούνταν σ' ένα βουνό, έβρισκαν ένα δέντρο, σκάλιζαν μια τρύπα στον κορμό του, ψιθύριζαν το μυστικό μέσα στην τρύπα και μετά τη σφράγιζαν με λάσπη. Έτσι κανείς άλλος δεν μάθαινε το μυστικό. Κάποτε ερωτεύτηκα μια γυναίκα. Μετά από λίγο εκείνη με άφησε. Πήγα στο 2046. Πίστευα πως ίσως εκείνη με περίμενε εκεί. Αλλά δεν μπόρεσα να τη βρω. Δεν μπορώ να πάψω ν' αναρωτιέμαι αν με αγαπούσε ή όχι... όμως δεν έμαθα ποτέ. Ίσως η απάντησή της ήταν σαν μυστικό... που κανείς άλλος δεν έπρεπε να μάθει.

Όλες οι μνήμες είναι ίχνη δακρύων.

(Από την εξαιρετική ταινία του Wong Kar Wai "2046")