Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2012

PAUL CELAN



Φωνές, στο πράσινο
της επιφάνειας του νερού χαραγμένες.
Οταν βυθίζεται η αλκυόνα
το δευτερόλεπτο συρίζει:
Αυτό που στέκονταν πλάι σου
σε κάθε μια από τις όχθες,
μπαίνει
δρεπανισμένο σε μια άλλη εικόνα.
Φωνές από το δρόμο με τις κνίδες:
Ελα περπατώντας με τα χέρια προς εμάς.
Οποιος είναι μόνος με τη λάμπα,
διαβάζει μέσα από το χέρι.

Φωνές, φύονται από τη νύχτα, σχοινιά
Απ' όπου κρεμάς την καμπάνα.
Γίνε ένας θόλος, κόσμε:
Οταν το νεκροκόγχυλο πλέοντας πλησιάσει
θα σημάνει εδώ.
Φωνές, στο άκουσμά τους η καρδιά σου
στην καρδιά της μάνας σου ενδίδει.
Φωνές από το δέντρο της αγχόνης,
όπου παλιό και νέο ξύλο τους δακτυλίους
ανταλλάσσουν και ανταλλάσσουν.
Φωνές, λαρυγγικές, στα βότσαλα,
όπου και το άπειρο φτυαρίζει,
(καρδιο-)
βλεννώδες ρείθρο
Ρίξε εδώ τις βάρκες, παιδί,
που έχω επανδρώσει:
Οταν μαίνεται ο κλύδων μεσοκάραβα,
ενώνονται οι σκαρμοί.
Φωνή του Ιακώβ:
Τα δάκρυα.
Τα δάκρυα στο μάτι του αδερφού.
Το ένα έμεινε να κρέμεται, μεγάλωσε.
Κατοικούμε μέσα του.
Ανάσανε για να
πέσει.
Φωνές, στο εσωτερικό της κιβωτού:

Μόνο τα στόματα
σώθηκαν
Εσείς που βουλιάζετε
ακούστε κι εμάς.

Καμμία
φωνή - ένας
απόηχος, ξένος στις ώρες, δώρο
στις σκέψεις σου, εδώ, επιτέλους
ξάγρυπνο: ένα
καρπόφυλλο, μεγάλο σαν μάτι, βαθιά
χαραγμένο. Στάζει
ρητίνη, δεν λέει
να γιάνει

Από την ποιητική συλλογή του Paul Celan με τίτλο: Γλωσσικό πλέγμα
μτφρ.: Ιωάννα Αβραμίδου

Πηγή: εδώ