Κυριακή, 29 Ιουλίου 2012

HIBISCUS MOON



Το κόκκινο λουλούδι του ιβίσκου στολίζει τα λαμπερά μαλλιά και με κάθε κίνηση του κεφαλιού κλυδωνίζεται έτοιμο να πέσει κάτω. Εκείνος κάνει ενστικτώδεις κινήσεις να το πιάσει στον αέρα και να της το στερεώσει ξανά στα μαλλιά. Να την αγγίξει έστω και με αυτόν τον τρόπο.  

Εκείνη χαμογελάει ελαφρά και χαμηλώνει τα μάτια. Με μια κοφτή κίνηση σηκώνει το κεφάλι και την ίδια στιγμή το άλικο άνθος αρχίζει να πέφτει. Προσγειώνεται ακριβώς πάνω στα δάχτυλα των ποδιών της μυρωδάτο και κόκκινο.

Για πρώτη φορά νιώθει τη γοητεία να τον παραλύει. Γονατιστός μπροστά της αγγίζει τα δάχτυλα των ποδιών με την ταραχή, την αβεβαιότητα του έρωτα.

Μα κι εκείνη. Δεν απομακρύνεται, το αντίθετο, ξαπλώνει στη νοτισμένη άμμο και τείνει το πόδι. Δάχτυλο το δάχτυλο αρχίζει εκείνος να εξερευνά, να εισχωρεί στα μυστικά της, να ταράζεται και να την παρασέρνει σ’ έναν ξάγρυπνο χορό, τελετουργικό. Κι όπως τα χέρια ανεβοκατεβαίνουν και κυριαρχούν στη συγκαλυμμένη της επιθυμία, το λευκό μετάξι κυλάει κι ανθίζει από κάτω του ένα κορμί που συγκλονίζεται κι αναγαλλιάζει. Η μυρωδιά της ποτίζει κι εκείνον που παραδομένος στη μαγεία διασχίζει τις κορυφές και τις κοιλάδες της, δροσίζεται στον ποταμό της, γλυκαίνεται στα στήθη της. Με δυσκολία συγκρατεί την κραυγή του πόθου του που αναδύεται ορμητική. Η ανυπομονησία τον κυριεύει. Βιάζεται να γευτεί το τρυφερό της μυστήριο. Και με μια φωνή απόκοσμη ακούγεται να λέει: «Η ζωή, να προλάβουμε τη ζωή. Μια στιγμή είναι, μην την αφήσουμε να σβήσει έτσι. Να την αδράξουμε και μ’ έναν αναστεναγμό να τη μεγεθύνουμε, αιωνιότητα να γίνει, αιωνιότητα φυλαγμένη σε μια στιγμή».

Εκείνη ακούει τη φωνή του και φθάνει ακόμη πιο βαθιά. Αγγίζει την ψυχή του.

Ντυμένη με το λευκό της φόρεμα χορεύει.

Κάτω από το φως του φεγγαριού με γυμνά τα πόδια ν’ αφήνουν τα ίχνη της ζωής, αποτυπώματα πρωτόγνωρης ευτυχίας, πάνω στην υγρή άμμο.

Ας διαρκέσει, ας διαρκέσει ετούτη η βραδιά…

©Silena
29/7/2012