Τρίτη, 24 Ιουλίου 2012

FERNANDO PESSOA

Ο ΟΔΟΙΠΟΡΟΣ

Ποτέ πια δεν ένιωσα ηρεμία ούτε ευχαρίστηση. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η ζωή μου έγινε κενή και χλωμή. Εγώ που είχα τα πάντα, ένιωθα να μου λείπουν όλα. Δεν επιθυμούσα τίποτα και ταυτόχρονα επιθυμούσα τα πάντα. Όταν στα όνειρά μου προσπαθούσα να φανταστώ μια απόλαυση που θα με ικανοποιούσε, μια που θα με γαλήνευε, δεν τα κατάφερνα. Δεν ήξερα τι να ονειρευτώ για να αισθανθώ ευχαριστημένος έστω και στο όνειρό μου. Τα πράγματα της απλής μου ζωής, αυτά που στο παρελθόν περνούσαν απαρατήρητα, άρχισαν να μ' ενοχλούν, κι αυτά που με ευχαριστούσαν άρχισαν να περνούν απαρατήρητα, ή παράξενα σαν λουλούδια χωρίς άρωμα και χρώμα. Δεν ξέρω να πω αν αυτή η μεταμόρφωση που με έκανε άλλον υπήρξε αργή ή γρήγορη.
Το μόνο που ξέρω είναι ότι άρχισε όταν είδα τον Άντρα με τα Μαύρα να χάνεται στη στροφή του δρόμου.


O peregrino
Εκδ. Νεφέλη, 2010
Μτφ. Μαρία Παπαδήμα
σ. 15