Πέμπτη, 12 Ιουλίου 2012

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΩΝ ΔΑΧΤΥΛΩΝ




Αναμονή. Ανυπόφορη αναμονή. Η αίθουσα ασφυκτικά γεμάτη. Το πρόσωπο συσπάται. Γκριμάτσες ανυπομονησίας, εκνευρισμού, αηδίας κάποιες στιγμές. Τα δάχτυλα των ποδιών ξεκομμένα θαρρείς απ’ το υπόλοιπο σώμα, αναστατωμένα, κινούνται συνεχώς εκνευρίζοντας ακόμη περισσότερο το σώμα που αποζητά μια λύτρωση από τούτο το μαρτύριο. Σκαρφαλώνει το ένα πάνω στο άλλο, σπρώχνει το ένα το άλλο, επιτίθεται το ένα στο άλλο… Και το σώμα αγανακτισμένο κάνει μια απότομη κίνηση. Τα πόδια συγκρούονται μεταξύ τους ή μήπως αλληλοβοηθιούνται; Και ναι. Μια γαλήνια αταραξία καταλαμβάνει γλυκά τα ταλαιπωρημένα δάχτυλα. Αρχίζουν να δροσίζονται, ν’ απλώνονται, να τεντώνονται, να απολαμβάνουν την ελευθερία που τόσες ώρες στερήθηκαν υπομένοντας καρτερικά μέσα στη δερμάτινή τους φυλακή.

Το σώμα χαλαρώνει κι αυτό. Γλυκαίνει και η γλύκα απλώνεται στο πρόσωπο, στα χέρια και στα δάχτυλα των χεριών. Δεν είναι πια ιδρωμένα από την αγωνία. Έφτασε άλλωστε η μεγάλη στιγμή. Η αναμονή τελειώνει εδώ. Τα χέρια κρατούν με τρυφεράδα το «κλειδί» της μαγείας!

Χειροκροτήματα δυνατά, κάποιες φωνές ενθουσιασμού, σιωπή.

Τα πόδια γυμνά κι ευτυχισμένα ακολουθούν τη διαδρομή που οδηγεί στην σκηνή. Το δάπεδο της σκηνής, ξύλινο, ζεστό, αποπλανά τα κουρασμένα δάχτυλα. Η μελωδία ξεχύνεται σαν δροσερό ρυάκι. Τα δάχτυλα των χεριών συνωμοτούν με τα δάχτυλα των ποδιών και απελευθερώνουν τα μυστικά πουλιά που έχω στο στήθος μου τόσα χρόνια. Το βιολί συνταράσσεται. Το πλήθος στην αίθουσα, συνταράσσεται κι αυτό. Νιώθω ευτυχισμένη…

© Silena
12/7/2012