Κυριακή, 22 Ιουλίου 2012

ΜΙΑ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΗ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΜΕΡΑ


*(η υπέροχη μουσική, πολύτιμο δώρο από την αγαπημένη μου κ.κ.)

Μια συνηθισμένη καλοκαιρινή μέρα.

Με τα μέλη να βαραίνουν κάτω απ’ τον ανελέητο ήλιο, το μέτωπο να γεμίζει σταγόνες αλμυρές που πληθαίνουν και πληθαίνουν. Μικρά ρυάκια τώρα κατεβαίνουν από το αυτί μπροστά και στο λαιμό κυλάνε γαργαλιστικά.

Μια συνηθισμένη καλοκαιρινή μέρα.

Με την ανάσα λαχανιασμένη και το στήθος φουσκωμένο προσπάθεια σκληρή να μην χάσει τη μια ριπή του ανέμου που ξαφνικά θα εμφανιστεί!

Τη φούστα της σηκώνει και την ανεμίζει με ρυθμό, δροσιά γυρεύουν τα πόδια της. Αισθάνεται καλύτερα.

Μια τρελή ιδέα περνάει απ’ το μυαλό της. Τρέχει στην αυλή, κάτω από την καταπράσινη κληματαριά σταφύλια ζουμερά, κοσμήματα της φύσης. Το πέτρινο πηγάδι της αυλής μοιάζει να την περιμένει. Χωρίς δισταγμό ρίχνει στο «στόμα» του τον μεταλλικό κουβά άδειο. Κι εκείνος σε λίγο ανεβαίνει γεμάτος δροσερό νερό. Σκύβει το κεφάλι πάνω στο κρυστάλλινο νερό, καθρεφτίζεται, πίνει λιγάκι και με μια ακαριαία κίνηση ρίχνει το υπόλοιπο νερό στο πρόσωπο και το κορμί της.

Κι αν της ζητούσαν να ονοματίσει κείνη την ώρα τη μεγαλύτερη απόλαυση του κόσμου, σίγουρα εκείνο το κατάβρεγμα θα διάλεγε.

Με τα ρούχα βρεγμένα να κολλάνε πάνω της, τα πόδια δροσισμένα να πλατσουρίζουν πάνω στην βρεγμένη πέτρα περπατάει αγέρωχη και δεν τη νοιάζει αν μικρά πετραδάκια τρυπώνουν στα δάχτυλά της ανάμεσα, δεν τη νοιάζει αν ο ήλιος πυρακτώνει την πέτρα. Είναι δροσερή και λέφτερη. Το χρόνο καταργεί με τα πουλιά μιλάει και ρώγες ζουμερές με λαιμαργία απολαμβάνει.

Στεγνώνει το ρούχο πάνω της κι η ευωδιά που αναδύεται απ’ το κορμί είναι θερμή και γήινη, σαν τη ζωή.

Ακουμπάει το χέρι στην καρδιά και χαμογελάει.

Δεν είναι παρά… μια συνηθισμένη καλοκαιρινή μέρα.

© Silena
22/7/2012