Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ




Ακουμπάει λιγάκι στην κουπαστή του καραβιού και λυγίζει το πόδι της σαν για να το ξεκουράσει. Το λευκό πεδιλάκι που φοράει πέφτει κι αφήνει το πέλμα έκθετο στα βλέμματα όσων κάθονται στις ξύλινες  θέσεις του καταστρώματος. Δεν δίνει καμία σημασία, παρά τεντώνει το πόδι της κι έπειτα αρχίζει να κάνει μικρούς κύκλους γύρω από το ίδιο σημείο,  σαν να χορεύει. Κάποια στιγμή μάλιστα έχει τόσο απορροφηθεί από τον μοναχικό της "χορό" που αρχίζει να τραγουδάει σιγανά ένα ρυθμό για να συνοδεύσει αρμονικά την κίνηση του ποδιού. Σαν  να βαρέθηκε έπειτα από λίγο. Γυρνάει προς τις θέσεις που βρίσκονται πίσω της και ψάχνει με το βλέμμα για κάποια κενή. Όλες είναι γεμάτες από μεγάλους, μικρούς, ορεξάτους και ζωηρούς ή ζαλισμένους και κουρασμένους. Στο βλέμμα της δεν υπάρχει απογοήτευση. Σκύβει φυσικά και φοράει πρόχειρα το πέδιλό της χωρίς να το δέσει. Με αργά βήματα αρχίζει να πηγαίνει προς την άλλη πλευρά. Και να μπροστά της μια ελεύθερη θέση. Πάει να καθίσει μα την τελευταία στιγμή αλλάζει γνώμη και νάτη τώρα, πάνω σε ένα ...μπαουλάκι που τη χωράει ίσα ίσα. Νάτη, ν' απλώνει τα πόδια της και να τεντώνεται νωχελικά. Ξαπλωμένη, με τα πόδια απαλλαγμένα από τα ενοχλητικά λουράκια και με το καπέλο στο πρόσωπο, κοιμάται. Κοιμάται κι ονειρεύεται πως είναι σ' ένα έρημο νησί και εξερευνά κι ανακαλύπτει και δυσκολεύεται μα σαν τα καταφέρει χαίρεται. Και στο νησί αυτό, δεν πετάνε πουλιά μα λέξεις τρυφερές. Στο νησί αυτό, δεν κολυμπάνε ψάρια στα νερά του μα μικρές γλυκές ιστορίες. Στο νησί αυτό δεν είναι μόνη και νιώθει να φουντώνει από ευτυχία. Κι όταν το σούρουπο ξυπνάει ξεκούραστη και ξανανιωμένη γνωρίζει πως το νησί της υπάρχει, υπάρχει μόνο γι' αυτήν και κανείς δεν μπορεί να το βρει!
Χαμογελάει, αγγίζει τα ξεκούραστα και φρεσκοξυπνημένα της πόδια, κουνάει λιγάκι τα δάχτυλα για να ξυπνήσουν κι αυτά και φοράει ξανά τα πεδιλάκια της.
Με μια απροσδόκητη κίνηση σκύβει κι ανοίγει το μπαούλο. Μέσα στα χέρια της ένας χάρτης, μέσα στην ψυχή της η νιότη ολόκληρη.  

©Silena
20/7/2012