Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2012

ΘΩΠΕΙΕΣ


Ο ήλιος γέρνει. Χαμηλώνω το κεφάλι. Το βλέμμα καρφώνεται στα κουρασμένα μου πόδια. Σκονισμένα, γδαρμένα μεριές μεριές απαιτούν λίγη προσοχή, ίσως και λίγη στοργή. Κάθομαι κάτω, μαζεύω τα γόνατα στο στήθος κι αγκαλιάζω τα πόδια μου. Τα χέρια σταυρωτά τεντώνονται να φθάσουν τα δάχτυλα των ποδιών. Με την πρώτη επαφή τα πόδια τινάζονται, αντιδρούν. Μετά από λίγο ηρεμούν, χαλαρώνουν, πιστεύουν. Τα δάχτυλα των χεριών με τρυφεράδα μητρική χαϊδεύουν τα κάτω άκρα, διώχνουν τις σκόνες και τον πόνο, χαρίζουν χαμογελαστά ένα μικρό κυνήγι θησαυρού χωρίς δρόμο και προορισμό. Ο θησαυρός είναι εδώ! Δεν σταματάω ν’ αγγίζω, να μεταφέρω σκέψεις, να μετράω πληγές και να τις γιατρεύω. Εκεί στις άκρες του σώματός μου, στο πιο ίσως παραγκωνισμένο σημείο, στα δάχτυλα των ποδιών που μεταμορφώνονται λεπτό το λεπτό σε πηγή έμπνευσης. Το ταξίδι μόλις αρχίζει…

© Silena
11/7/2012