Τρίτη, 10 Ιουλίου 2012

ΔΙΨΑ



Φυλάει τη λύπη μες στο δάκρυ της
κι έτσι μπορεί να συνεχίζει

Τα κύματα, ποτέ δεν τα κοιτάει
της φέρνουν μνήμες πέτρινες και σπαραγμό στο νου

Ακουμπισμένη κάθεται στο σύννεφο του λόφου
τον άνεμο αδράχνει και στα πουλιά μιλάει
Κι όταν διψά φωνάζει δυνατά με το κεφάλι της ψηλά
να την ακούσει ο ουρανός
σταγόνες δροσερές να στείλει

κι ο ουρανός στέλνει βροχές, ποτίζει την ψυχή
γιατί
παιδί του είναι κι αυτή.


Silena 10/7/2012