Δευτέρα, 9 Ιουλίου 2012

ΧΩΡΙΣ ΜΙΑ ΛΕΞΗ



Σαν να σκούριασε η μνήμη και βγάζει στο σφυρί όλες τις παλιές θύμησες,
να φωτιστούν απ' τ' αστέρια για να περιγελάσουν τη σκουριά!
ακούω τα μουρμουρητά όλων των ανθρώπων που δεν μοιράστηκαν,
όχι γιατί δεν το θέλησαν αλλά γιατί δεν πρόφτασαν.

Ξέρεις τι είναι να έχεις το χέρι σου μέσα σ' ένα άλλο
τρυφερό και δυνατό συνάμα χέρι
και να νικάς κάθε φόβο μόνο με τούτη την επαφή; 
Κι εκεί που χαμογελάς με την καρδιά γεμάτη και το βλέμμα σίγουρο
το μεγάλο τρυφερό και δυνατό χέρι να χάνεται,
έτσι στα ξαφνικά να χάνεται
δίχως μια δικαιολογία, δίχως ίχνη, δίχως...

Και τότε το μικρό χεράκι μονάχο του να πορεύεται πια
και πότε να πέφτει, να χτυπάει, να δακρύζει
πότε να πνίγεται από μοναξιά κι ανασφάλεια
και τη στιγμή που απελπίζεται νάσου ξανά
η μνήμη να δίνει όνειρα στη νύχτα εκείνου του μικρού χεριού
που απόμεινε μόνο του έτσι ξαφνικά
χωρίς ούτε μια λέξη, χωρίς ούτε ένα συγγνώμη...

Silena 9/7/2012