Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2012

ΜΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΓΥΜΝΑ



Το αριστερό της πόδι γυμνό κι αναποφάσιστο πλανιέται λίγο στον αέρα πριν προσγειωθεί στο πρώτο σκαλί. Δείχνει μια ανημποριά τούτη η κίνηση. Ένα δισταγμό. Είναι που το ανέβασμα μοιάζει απότομο κι η κάμαρα άδεια. Θέλει όμως να προσπαθήσει να φτάσει ως εκεί. Ν’ αποκοιμίσει το φόβο, να κουράσει γλυκά τα πέλματα που καίνε και μαρτυρούν χωρίς καμία συστολή, την επιθυμία.

Όλα ξεκίνησαν πριν από καιρό. Στην αρχή απέφευγε να περπατάει ξυπόλυτη και σχεδόν ποτέ δεν ανέβαινε μόνη τη σκάλα. Σαν να ένιωθε την απειλή. Ήρθε το καλοκαίρι, οι φόβοι ζεστάθηκαν κι έλιωσαν, η συστολή πέταξε και τα γυμνά πόδια βήμα-βήμα ανακάλυψαν μια νέα ελευθερία τόσο θελκτική που ήταν αδύνατο ν’ αντισταθεί κανείς. Οι λεπτομέρειες γλίστρησαν ανάμεσα στις χαραμάδες κι εξαφανίστηκαν, τα ίχνη όμως, έμειναν λιγάκι σκονισμένα μα ανεξίτηλα.

Δύο γυμνά πόδια.
Πάνε κι έρχονται, επιθυμούν κι εξάπτονται, νοσταλγούν και τιμωρούνται γι’αυτή τους τη νοσταλγία.
Η τιμωρία τους;
Μια μυστηριώδης σκάλα και μια άδεια κάμαρα.

Δεν μπορεί να διακρίνει το τελευταίο σκαλί κι αυτό την αγχώνει.
Δεν αντέχει το σκοτάδι, τη σιωπή κι αυτό την κάνει να μοιάζει με φάντασμα.
Τραβάει τις κουρτίνες εκδικητικά.
Το δωμάτιο μεταμορφώνεται, τα σκαλιά ζωντανεύουν και της επιτρέπουν να δει, ν’ αγγίξει, να θέλει και να μπορεί.

Ανεβαίνει διστακτικά. Τα πόδια στηρίζουν τις αμφιβολίες, το βλέμμα σαρώνει τους φόβους, τα χέρια κρατούν γερά τις μνήμες. Βρίσκεται έξω από την κάμαρα.
Η πόρτα κλειστή. Την αγγίζει με τα δάχτυλα των ποδιών και την σπρώχνει ελαφρά. Μ’ ένα τρίξιμο η πόρτα ανοίγει διάπλατα. Διστάζει ξανά, διαψεύδει το θάρρος των ποδιών. Τελικά προχωράει.
Βρίσκεται στο κέντρο του δωματίου.  Γύρω της καθρέφτες, κινούνται σταθερά, την περικυκλώνουν.
Το δωμάτιο γεμίζει είδωλα ή μάλλον ένα είδωλο που προβάλλεται από πολλές γωνίες σε πολλές αγωνιώδεις διαδρομές.
Σωπαίνει, ανοιγοκλείνει τα μάτια να σιγουρευτεί.
Είναι το είδωλό της σε άλλο χρόνο, σε άλλο χώρο.

Είναι αυτή παιδί. Χαμογελάει με πόδια γυμνά,  λίγη άμμο ξεχασμένη στα χέρια να κυλάει σαν τις αναμνήσεις και τη λάμψη της χαράς στο βλέμμα. Είναι αυτή παιδί.
Θυμάται, γαληνεύει, αγαπάει.  Ξανά.

© Silena
14/6/2012