Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

RUN LOLA, RUN



Βυθισμένοι σε μια "χειροποίητη" κόλαση, φτιαγμένη μονάχα από μας, χαμογελάμε.

Τις νύχτες δεν μας πιάνει ύπνος, στριφογυρνάμε ανήσυχα, παραμιλάμε αταίριαστες ακατάληπτες λέξεις, ουρλιάζουμε σπαρακτικά.

Το πρωί, όλες οι ωδίνες της νύχτας, όλοι οι σπαραγμοί και οι αυπνίες ξεχνιούνται μ' ένα μαγικό τρόπο. Μια αχτίδα ήλιου, παντοδύναμη αχτίδα, ξαναφέρνει το ρυθμό, τη ρουτίνα κι όλες οι αντιφάσεις που ξεστομίσαμε χτες χάνονται, διαλύονται. Κι η κόλαση γίνεται παράδεισος. Και μέσα στο μυαλό κυριαρχούν όλα αυτά τα αθώα, καθαρά, άμεσα, καθημερινά. Όλα αυτά που αναπολούμε ή που ανασύρουμε από την παιδική μας ηλικία για να μπορούμε ακόμα να ελπίζουμε.

Σε δευτερόλεπτα οι εικόνες αποκτούν ζωή, κι η ζωή κινείται γρήγορα, πολύ γρήγορα.

"Πρέπει να τρέξω!", φωνάζω με το φλυτζάνι του καφέ στα χέρια

"Πρέπει να τρέξω!"

Γιατί δε γνωρίζω άλλο τρόπο ν' ακολουθήσω τους συνειρμούς.
Γιατί δεν έχω άλλο τρόπο να επιστρέψω...

Silena 16/5/2012