Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

RIDERS ON THE STORM



Ανακατεύομαι με το πλήθος,
πάντα μόνη όμως πορεύομαι.
Ψηλαφώ τη συγκίνηση του βλέμματος,
αναρωτιέμαι πού πήγε τόση συγκίνηση
μα κουράζομαι ξαφνικά.
Με το βλέμμα να προσπαθεί να διακρίνει
μια σταγόνα ελευθερίας
στη δεσμευμένη από το χρόνο συνείδηση
βρίσκω τελικά κι εγώ
μια θέση κάτω απ' τον ήλιο,
μια θέση ν' αποθέσω
το βάρος της γέννησης
το βάθος της ζωής.

Γύρω μου, τόσος κόσμος
απορημένος κι αυτός
από τη βαρβαρότητα του νου
που οδηγεί σε τόση αποξένωση
και τόση αυθάδεια απέναντι
στην αλήθεια και τη δικαιοσύνη.

Γυρίζω και ρωτάω το διπλανό
τι ώρα είναι
εκείνος
με κοιτάζει καχύποπτα
μήπως του κλέψω το χρόνο
ή το... ρολόι!
Δε μου απαντά.

Κλείνω τα μάτια
βυθίζομαι σε άδειες σκέψεις
σε γαλήνια βάθη
σε στιγμή απόλυτης αταραξίας
στον... παράδεισο.

Ταξιδιώτες της καταιγίδας είμαστε κι εμείς
ακόμη και στον παράδεισο της αυταπάτης μας.

Silena 7/5/2012