Τετάρτη, 9 Μαΐου 2012

REQUIEM FOR A DREAM


Δε πρόφτασα ν' ακούσω τις φωνές των παιδιών,
έφτασα μακριά,
πλανήθηκα απ' την απόσταση
πίστεψα πως θα προλάβω,
πως θα προλάβω ν' ακούσω, να δω

μα ο χρόνος έτρεχε γρήγορα γυρεύοντας διαβάτες με αυτιά ανοιχτά
κι εγώ στ' αυτιά μου είχα φυτέψει δέντρα να μην πληγώνομαι πια

άκουσα έτσι αχνά κάτι ήχους, όσους μπόρεσαν να διαπεράσουν τα φύλλα
έμοιαζαν με πυροβολισμούς, τρόμαξα
μου ήρθε να κραυγάσω
"ΜΗ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙΤΕ ΑΛΛΟ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ",
μα στο τέλος, σώπασα
κρεμασμένο τώρα στην πλάτη ένα μικρό σακίδιο,
κάνω το βήμα πιο γοργό
δε γυρίζω πίσω
δεν  κοιτάζω πίσω
τη λεηλατημένη πόλη, τους ρημαγμένους ανθρώπους, τα απορημένα παιδιά

το πιο σκληρό είναι αυτή η σιωπή
ρωτάω, μα κανείς
δεν υπάρχει κανείς να μου πει 
να μου εξηγήσει το λόγο
της απόλυτης παρακμής
αγγίζω πάτο


αρχίζω να μιλάω μόνη μου
"δε ζω στο παρελθόν
το μέλλον κοιτάζω, γυρίζω ανάποδα 
το μέλλον κοιτάζω
αναποδογυρισμένο, λεηλατημένο
ρωτάω με αγωνία, ψάχνω μα...
κανείς δεν είδε τίποτα

τώρα τι μπορεί να συμβεί!

Silena 9/5/2012