Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΗ ΝΥΧΤΑ



Ξεπερνάς την οργή, διαβαίνεις γρήγορα στο απέναντι πεζοδρόμιο, ανακυκλώνεις τη μνήμη για να έχεις να δώσεις μετά. Δεν θυμάσαι πώς έγινε ακριβώς, έτσι καθισμένος στο πέτρινο παγκάκι με το κεφάλι ακουμπισμένο στον μισογκρεμισμένο τοίχο και τα μάτια κλειστά, μοιάζεις να κοπιάζεις πολύ να θυμηθείς, να συγκεντρωθείς στην κρίσιμη στιγμή που συνέβη το κακό. Μακελειό μοιάζει η σκέψη σου, τα δάχτυλα σφιχτά παλεύουν να λεφτερωθούν από τα αόρατα δεσμά γιατί εσύ γνώρισες τον πόλεμο και τον φοβάσαι.

Ξεπερνάς την οργή, ξαναπερνάς απ' το σταθμό με τα ρημαγμένα βαγόνια αναζητάς αέανα άτιτλους ρομβοειδώς σπασμένους καθρέφτες με κάποια ίχνη από σκιά πάνω τους να δραματοποιεί την εικόνα, να εξάπτει τη φαντασία μέχρι ο θεατής να βγάλει δυνατή κραυγή αγωνίας κι αμέσως μετά βαθύ αναστεναγμό ανακούφισης. Το ζενίθ και το ναδίρ της έμπνευσής σου, τι ιλαροτραγωδία παιγμένη σε τέσσερις πράξεις.

Ξεπερνάς την οργή, φιμώνεις το θυμό, καλά κάνεις, δεμένα δάχτυλα με νήματα υγρά από αλμύρα θαρρώ, πλέκουν ακόμη ένα λυπητερό σκοπό.

Συνοδεύεις 3 σκυλιά, 1 παπαγάλο χρωματιστό και 5 χαμένες ψυχές, ξέρεις εσύ. Σε συνοδεύουν πολλές τύψεις και μία απουσία, ξέρεις εσύ. Ποτέ δε μιλάς φωναχτά κι όταν περπατάς οι κόρες διεσταλμένες κινούνται παντού τριγύρω, σαρώνουν το χώρο, για λόγους ασφαλείας, ξέρεις εσύ. Κι όσο για τον ουρανό τη νύχτα; Δεν γνωρίζεις σχεδόν τίποτα. Ζήτημα να τον κοίταξες κανα δυο φορές, όλα αυτά τα χρόνια. Να και κάτι που ΔΕΝ ξέρεις εσύ.

Silena 25/5/2012