Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012

ΣΤΟ ΦΟΒΟ, ΓΙΝΕ ΣΚΙΑ



Γεμάτο προσμονή το βλέμμα μου έτσι όπως κοίταξα επίμονα, μα μετά από λίγο θόλωσε από κείνη τη θλίψη που νιώθουμε όταν ανεχόμαστε ό,τι μας ενοχλεί. Όταν δε μιλάμε παρά μαζεύουμε, κραυγές για το χειμώνα της ύπαρξής μας. Η ψυχή και το μυαλό άλλα ζητάνε, όμως εμείς επιμένουμε να ελπίζουμε οτι κάτι θα γίνει, ένα θαύμα ίσως! και συνεχίζουμε την εναγώνια προσπάθεια ν' αλλάξουμε. Δυστυχώς όχι τον εαυτό μας! Κι όταν κάποια στιγμή γυρίσουμε και κοιτάξουμε μέσα μας, δεν μας αναγνωρίζουμε σχεδόν. Δεν αναγνωρίζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό που ηθελημένα παραγκωνίσαμε για χάρη των άλλων.

Πολλές φορές προσκολημένη στο παρελθόν έλεγα, εκεί θα μείνω. Εκεί είμαι ασφαλής, από κει θα κρατηθώ για ν' αντέξω, από κει θ' αντλήσω ελπίδα για να συνεχίσω την προσπάθεια. Σήμερα βλέπω πόσο λάθος έκανα. Γιατί το χτες πάει, έφυγε, ανεπιστρεπτί. Το σήμερα είναι εδώ και το σήμερα είναι ανελέητο, δεν συγχωρεί γιατί ξέρει πως μόλις χτυπήσει μεσάνυχτα θα έχει γίνει χτες κι αυτό.

Στο φόβο γίνε σκιά, μου είπες μια νύχτα υγρή που έτρεμα από το φόβο της ερημιάς.

Πόσο δυνατός είναι ο φόβος, πόσο κυρίαρχος! Ακόμη και το θάνατο ξεπερνάει. Πήγα να μιλήσω μα σταμάτησα. Η σιωπή ταιριάζει πιο πολύ σε μια σκιά, σκέφτηκα.
Κράτησα σφιχτά το χέρι σου και συνέχισα...

Και μέσα στον κύκλο ανακάλυψα χίλια σχήματα, ανόμοια, άγνωστα, μοναδικά. Σχήματα με γωνίες σχήματα με καμπύλες, σχήματα που τα φτιάχνει ο νους όπως θέλει μα τα χρωματίζει η ζωή όπως θέλει αυτή.
Τα  πιο όμορφα σημεία, εκείνα τα μικρά ανεπαίσθητα κομμάτια όπου τέμνονται οι ψυχές των ανθρώπων τα έκρυψα απ' τη ζωή. Δεν θέλω να μου στερήσει την ευκαιρία να τα κάνω ...χαρά!
Κι όταν η ψυχή μου βυθίζεται γλυκά σε ήρεμες σκέψεις, τότε παίρνω στα χέρια τα μικρά κομμάτια και τα φωτίζω μ' όνειρο.

Silena 27/3/2012