Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

ΦΩΣ














στον Σίμο

στον ήλιο επενδύω την ψυχή μου
στους κεραυνούς τη σκέψη σου
που ίπταται γύρω μου
μ' αγγίζει σχεδόν

όταν ξυπνούν οι αναμνήσεις
ξορκίζεις τους εφιάλτες με φωτιά

αχχ το φως, ειλικρινής προσποίηση ελπίδας
ελπίδα δίνει
σε μας
τους φτωχούς ναυαγούς μιας ξεχασμένης αχτίδας

η παρουσία
απούσα ούσα
βρυχάται
συμφιλιώνεται έπειτα από λίγο
με το νωπό χώμα
μη γυρεύοντας ρίζες
μα φτερά

αγαπάς το φθινόπωρο,
έτσι δεν είναι?
το φθινόπωρο εκείνο
που μυρίζει βροχή
κίτρινα φύλλα
κίτρινες αναμνήσεις
κίτρινες σκέψεις
κίτρινες σιωπές

μισείς το φθινόπωρο,
έτσι δεν είναι?
το φθινόπωρο εκείνο
της σιωπής
της φθοράς
των πεθαμένων αγγέλων
των χλωμών διαδρομών

μα ξεχνάς
όλο και πιο συχνά ξεχνάς
πως...
είσαι φως
μέσα από τις λέξεις που σκαρώνεις
φωτίζεις τις πιο σκοτεινές σκέψεις
τις πιο βαθιές σιωπές
τις πιο δυνατές παύσεις

άγγιγμα
ελαφρύ
αληθινό

άγγιγμα
τρυφερό

οι λέξεις σου

ακόμη και τις πιο σκοτεινές σου στιγμές!

Silena 25/3/2012