Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

ΟΜΟΡΦΗ



Κάποια στιγμή φτάνεις εκεί. Στο κρίσιμο σημείο της βαθιάς σκέψης, του απολογισμού που δεν τον κάνεις για να πάρεις δύναμη αλλά για να δεις μακρύτερα, για να δεις πιο καθαρά.

Ο νους τότε φωτίζεται, λάμπει θαρρείς κάτω από το αδυσώπητο φως της αλήθειας που παραδέχεσαι για πρώτη φορά καθίζοντας τον εαυτό σου ενώπιον του εαυτού σου και μόνον αυτού.

Περνάς πολλές χαράδρες, πέφτεις, ματώνεις και πονάς. Περνάς και χαρές που γνωρίζεις πως ήταν γεμάτες ζεστασιά και χαμόγελο αβίαστο, αυθόρμητο.

Δεν κοιτάζεις πίσω μόνο κρατάς στα χέρια σου το χρόνο χωρίς επαναλήψεις. Και για πρώτη ίσως φορά χαίρεσαι για τα λάθη που έκανες.

Και για τα σωστά χαίρεσαι μα αυτά έχουν ξεφτίσει γιατί ποτέ δεν ήταν στους σκοπούς σου να μαζέψεις κι άλλα μπράβο κι άλλα χειροκροτήματα.

Ο ήχος τους και μόνον μοιάζει κίβδηλος και σε μπερδεύει, μα ευτυχώς, υπάρχει η σιωπή. Έρχεται αόρατη, παντοδύναμη να δαμάσει τις υπεκφυγές και να σε δοκιμάσει σκληρά.

Στην αρχή αντιδράς, θέλεις να δημιουργήσεις καινούργιους θορύβους που θα καλύψουν τους παλιούς, να γεμίσεις την άδεια κάμαρα με εικόνες, με παρουσίες. Όμως δε σου παίρνει πολύ χρόνο να καταλάβεις το άτοπο της προσπάθειας αυτής. Κι όταν φτάσεις κοντά, σχεδόν αγγίξεις την ηρεμία τότε αρχίζεις να καταλαβαίνεις πως το μόνο που χρειάζεσαι για τούτη τη δοκιμασία είναι μονάχα εσύ κι η ψυχή σου.

Κι αρχίζεις στο φρεσκοοργωμένο χώμα να καλλιεργείς με υπομονή και γαλήνη, καλλιεργείς ξανά την πίστη, την αισιοδοξία, τον ενθουσιασμό και την αλήθεια σου. Κι όχι πολύ καιρό μετά, οι προσπάθειές σου καρπίζουν και βγάζουν όμορφα δέντρα που ανθίζουν και τ' άνθη τους είναι λευκά και μυρωδάτα. Τότε χαμογελάς από καρδιάς, βγάζεις βαθύ αναστεναγμό λύτρωσης και βλέπεις τη ζωή όπως πραγματικά είναι.

ΟΜΟΡΦΗ.

Silena 19/3/2012