Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

ΑΝΑΤΡΟΠΗ



Περίμενε με ανυπομονησία να περάσει η νύχτα. Στριφογυρνούσε στο κρεβάτι του λες κι ο χρόνος θα καταλάβαινε και θα επιτάχυνε λιγάκι τα δευτερόλεπτα!

Και να, επιτέλους ξημέρωσε, ένα βροχερό γκρίζο πρωινό, όμως το χαμόγελο στα χείλη του φανέρωνε πως τίποτε δεν θα μπορούσε να χαλάσει τη χαρά που τον πλημμύριζε.

Έκλεισε την πόρτα και ξεκίνησε σιγοτραγουδώντας. Καθώς πλησίαζε στο στενάκι που είχε παρκάρει άκουσε μια φωνή να φωνάζει τ' όνομά του. Γύρισε και δεν είδε κανέναν.
"Ιδέα μου θα είναι" σκέφτηκε και συνέχισε να περπατάει.
Είχε πια φτάσει στο αυτοκίνητο και ξεκλείδωνε όταν άκουσε την ίδια φωνή να φωνάζει ξανά τ' όνομά του. Δεν γύρισε να δει, δεν αντέδρασε καν. Άνοιξε την πόρτα, μπήκε μέσα κι άναψε τη μηχανή. Χωρίς καθόλου να περιμένει ξεκίνησε. Είχε χάσει το πρωινό του κέφι μα το χαμόγελο εξακολουθούσε να υπάρχει στα χείλη του. Άλλωστε κόντευε να φτάσει στην πηγή της χαράς του κι αυτό του 'δινε δύναμη και αισιοδοξία.

Καθώς έκανε να στρίψει ένιωσε ένα μικρό άγγιγμα, να εδώ στο πίσω μέρος του κεφαλιού και αναπήδησε ακριβώς την ώρα που το φανάρι γινόταν κόκκινο. Δεν πρόλαβε να φρενάρει κι έπεσε με ορμή πάνω σε ένα φορτηγό που διέσχιζε τον κάθετο δρόμο.

Ο χρόνος μορφάζει αινιγματικά, η ζωή απορεί, η χαρά γίνεται θλίψη και ο θάνατος ανατροπή.

Silena 11/3/2012