Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012

ΣΑΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ



Για κείνα τα πράγματα που υπήρχαν πριν από μένα μιλάω. Κάποιες στιγμές μάλιστα σχεδόν πείθομαι οτι τίποτε δεν υπήρξε πριν. Και οι άλλοι, ξέρετε, οι γύρω μου, με χαρακτηρίζουν με τους προσφιλείς τους χαρακτηρισμούς, εγωκεντρική, νάρκισσος, εσωστρεφής, κλπ.... Δεν πτοούμαι, ούτε καν θυμώνω πια. Στην αρχή είχα πιάσει τον εαυτό μου να θυμώνει ή ίσως να στενοχωριέται λιγάκι. Για το πόσο εύκολα και αλόγιστα οι άνθρωποι εξοβελίζουν χαρακτηρισμούς και κολλάνε ταμπέλες στους άλλους ανθρώπους. Τώρα πια δε με νοιάζει. Δε με νοιάζει όχι γενικά κι αόριστα των ανθρώπων η άποψη! Απλώς, με νοιάζει η άποψη μόνο λίγων ανθρώπων. Συγκεκριμένα τόσο λίγων, που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Όταν έφερα αυτή τη σκέψη στο μυαλό μου σαν να ξεκαθάρισε λιγάκι το τοπίο, σαν να φωτίστηκε το θαμπό συννεφιασμένο πρωινό κείνης της μέρας. Κι έτσι πρέπει να έγινε, γιατί ξαφνικά ένας περίλαμπρος ήλιος φώτισε τα πάντα και την ψυχή μου μαζί. Και συνέχισα το δρόμο μου με όμορφη διάθεση, με διάθεση περιπλάνησης δίχως σκοπό μόνο χαρά. Και περπατούσα χορεύοντας ή χόρευα περπατώντας και σκόνταφτα φορές φορές μα μ' ένα επιδέξιο ελιγμό, χορευτικό πάντα, κατάφερνα επιτυχώς να μην πέσω. Για να πω την αλήθεια, δυο τρεις φορές έπεσα, όχι κάτω μα πάνω! Πάνω σε κάποιους περαστικούς που με κοίταζαν με απορία ίσως και λύπηση, "αχ την καημένη! της σάλεψε". Αυτό πρέπει να ομολογήσω πως ήταν το πιο διασκεδαστικό κομμάτι της περιπλάνησής μου. Κι όταν χωρίς καθόλου να το καταλάβω έφτασα έξω απ' την πόρτα του σπιτιού μου, ένιωσα λύπη. Όπως νιώθουν τα παιδιά σαν τελειώνει το ... παραμύθι.

Silena 8/3/2012