Σάββατο, 3 Μαρτίου 2012

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ - Το έαρ με θύει κ’ εφέτος



Μέσα στην άνοιξη ο Λυκαβητός /  άσπρα φώτα του Άι Γιώργη
εδώ που σχίστηκε με μια γαλάζια τύχη ο ουρανός-
και το μικρό κόκκινο φως απάνω απ' τα δέντρα
εδώ που σχίστηκε με μια γαλάζια τύχη ο ουρανός
ερωτευμένους θα φορώ η Άνοιξη φωνάζει
σαν να σχίστηκε / ο ουρανός απ' τα γαλάζια χέρια των πηγών
και δείχνει ένα λίγο του Παραδείσου.
Μαρία δύσβατη των αγγέλων καμπύλη
και καρποί κρημνιζόμενοι
σε αναπνέω γυμνή με το πουκάμισο
και τη μαύρη γραβάτα μου ασθμαίνεις
όταν ο αέρας αιφνίδια μεταστάς
αφήνει τα ζεστά σου πόδια σε διάρκεια για μένα.
Κορίτσι του καημού της Αττικής
ουράνια βραδινά πάνω στα χείλη
ανάμεσά μας η ευθεία του θανάτου
τα πεύκα και τ' αθάνατα σπιθίζουν-
φαρδιά φύλλα
΄Εαρ η εποχή των εξουσιών / τη μοίρα διανύει κ' εφέτος
αυτή την αρωματική δροσιά που συγχωνεύει
λουλούδια με τ' αστέρια ως μέσα στις χαρούμενες νύχτες.
Είναι φλόγα και με θυσιάζει / λάμψη Χριστού
και τα ορμητικά μάτια των κορασίδων
όπως ανοίγουν μοναχές τα στήθη.
Στους σπινθήρες των άστρων ολόσωμος εγώ
η ψυχή μου πατούσε χώμα
κι άρχισε ένα τραγούδι
που με βύθιζε μητέρα στην καρδιά σου.
"Κλαίνε τα πουλιά γι' αέρα
Και τα δέντρα για νερό..."

(Ν. Καρούζος, Ποιήματα, α΄τ., εκδ. Ίκαρος)