Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2012

ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΠΑΝΙ & ΟΙ ΑΝΥΠΟΜΟΝΕς ΙΔΕΕς

red thoughts by ©Silena


Είναι λίγα αυτά που χρειάζονται για να κάνουν τον άνθρωπο να χαμογελάσει, να νιώσει χαρά. Τις τελευταίες μέρες δεν είχα και την καλύτερη διάθεση. Όμως, έβρισκα διάφορους τρόπους να της ξεφεύγω της λύπης. Μια ηλιόλουστη μέρα, ένα γλυκό καλημέρα, μια ταξιδιάρικη μουσική, μια σκέψη που έπεσε αφηρημένη πάνω στο τραπέζι μα αυτή τη φορά της δόθηκε η πρέπουσα σημασία.
Ένας λευκός καμβάς που περιμένει!
Αυτό είναι κάτι που μου δίνει απέραντη χαρά. Οι ιδέες τότε, βιάζονται, τρέχουν κι ακουμπάνε ασθμαίνουσες πάνω στον καμβά και μένουν εκεί. Το λευκό μικραίνει, γεμίζει χρώματα, μένει ένα τετραγωνάκι σε μια γωνιά, ύστερα ένα ελάχιστο ακαθόριστο κομμάτι στην άκρη του τελάρου κι ύστερα, τίποτα. Το λευκό σπαρταράει, κρυμμένο πίσω από τα φωτεινά χρώματα, διαμαρτύρεται πίσω από τα σκοτεινά χρώματα, εξεγείρεται πίσω από το μαύρο. Ζητάει κι αυτό λίγο ...ουρανό! Λευκό.

Μα οι ιδέες είναι πολλές κι ο καμβάς μικρός, γεμίζει γρήγορα και γρήγορα πάλι δίνει τη θέση του σ' άλλον καμβά και κάποια ανύποπτη στιγμή το πανί τελειώνει.

Τότε νιώθω απέραντη λύπη. Γιατί οι ιδέες είναι ανυπόμονες, γκρινιάζουν, θυμώνουν, τσακώνονται κι εγώ δεν έχω πανί να τους χαρίσω, να γίνουν αθάνατες! Ευτυχώς, σκέφτομαι, έχω χαρτί!

Το φεγγάρι μου απόψε έλαμψε μέσα στη νύχτα και φώτισε ένα σχεδόν γυμνό δέντρο με κάποια ξεχασμένα κόκκινα μικρά λουλουδάκια. Μου άρεσε αυτό και ξέχασα το λευκό και τις ανυπόμονες ιδέες μου. Χαμογέλαω ξανά :)

Silena 23/2/2012