Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

ΕΦΗΜΕΡΟ



Μες στο σκοτάδι,
ο άνεμος σφυρίζει μανιασμένα,
σέρνοντας πείσματα, ρίγη, σπασμούς
ανάμεσα σε θολωτές εισόδους - τις πύλες της σιωπής,

μες στο σκοτάδι,
γεννάω όνειρα
κατασπαράζω το μηδέν
χρωματιστός ο θρίαμβος
απολαμβάνει το πρώτο σκίρτημα
το πρώτο κλάμα
την πρώτη αγκαλιά
του νεογέννητου ονείρου

κι ο ήλιος ανεβαίνει,
αιώνιος
τολμηρός
αντανακλάει ελπίδα
το τέλος το γκρεμίζει
και ανασταίνει την αρχή
τη νύχτα μου φωτίζει
το φόβο μου σκορπίζει
ν'αφουγκραστώ μπορώ
μέσα στου εφήμερου τη δίνη
το θαύμα της Ζωής ξανά

Silena 20/2/2012