Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

ΜΑΝΑ



Έτσι σιγά σιγά, λυτρωτικά σχεδόν ξεπρόβαλλε ο ήλιος κι ο ουρανός έπιανε ν' αναγαλλιάζει να παίρνει κείνα τα χρώματα του πάθους που παλεύει με τη φωτιά, του σκοταδιού που παλεύει με το ασήμισμα του φεγγαριού σε γαλήνια θάλασσα μεσάνυχτα μιας καλοκαιρινής ζεστής νύχτας.

Κι όσο φώτιζε και φώτιζε, ένιωθε η γη τη διάφανη σιωπηλή παρουσία της ζωής, εκεί, πλάι της κι ήταν θαρρείς έτοιμη να τα βάλει ακόμη και με τον ήλιο για να κλέψει λίγη θέρμη, λίγη κίνηση, λίγη αγκαλιά.



Αχ τ' αγαπημένα μου τα χρώματα, το κόκκινο της φωτιάς, το πορτοκαλί της σπιρτάδας, το λευκό του αφρού, το θαλασσί τ'ουρανού, το μπλε της θάλασσας.

Όλα τα 'χεις μέσα σου ΜΑΝΑ και μ' αφήνεις κι εμένα να τα ρουφάω χωρίς να χορταίνω ποτέ τόση ομορφιά...

Silena 17/2/2012