Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2012

Η ΠΡΟΘΕΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ



Ξεκινάω να διηγούμαι μια καθημερινή ιστορία, σιγά σιγά δίχως να έχω κατά νου ανατροπές ή απρόοπτα, άλλωστε δεν είναι τίποτε παραπάνω από μια καθημερινή ιστορία.

Ώσπου ακούγεται το τρίξιμο μιας πόρτας ή το επίμονο κορνάρισμα κάποιου ανυπόμονου οδηγού ή το κλάμα ενός μωρού, κι όλα όσα είχα κατά νου, διαλύονται.

Αρχίζω ξανά σαν την αράχνη να πλέκω καινούργιο ιστό στο ρυθμό μιας μουσικής που ακούγεται από μακριά, όμορφη μουσική που μένει στο μυαλό μου και κινεί ρυθμικά τις λέξεις.

Μου φέρνει μνήμες, όπως όταν κάθομαι μπροστά στο πιάνο χωρίς παρτιτούρες κι αυτοσχεδιάζω και οι νότες ελαφραίνουν κι ανεβαίνουν ψηλά και στριφογυρνάνε. Τα δάχτυλα θαρρείς χορεύουν πάνω στα πλήκτρα και διηγούνται κι αυτά. Όμως, δε μου μοιάζουν. Τίποτα δεν μπορεί να τα αποσπάσει, φτιάχνουν το δικό τους αόρατο τείχος, απρόσιτο σε οποιαδήποτε εξωτερική εισβολή.
Τις ζηλεύω τότε τις νότες που γεννιούνται από τούτα τα δάχτυλα έτσι όπως αγγίζουν απαλά. Τις ζηλεύω που καταφέρνουν να "φύγουν" να "ταξιδέψουν" χωρίς τίποτα να τις αποσπάει απ' το ταξίδι τους.

Στο μυαλό μου οι λέξεις χορεύουν, άλλες χάνονται, άλλες γράφονται, άλλες απλώς υπάρχουν. Στο μυαλό μου το "ταξίδι" που κάνουν οι νότες θέλει ησυχία για να γίνει, θέλει γαλήνη εσωτερική που δύσκολα κατακτώ. Όταν όμως τα καταφέρνω τότε ζω σ' ένα μαγικό κόσμο που τίποτα δεν με φοβίζει και τίποτα δεν είναι ικανό να μου αντισταθεί. Τότε ακριβώς νιώθω δυνατή και γαλήνια μαζί.

Έχω ήδη ξεχάσει τι ήθελα να διηγηθώ! Όμως καθόλου δεν με πειράζει.

Ζω ξανά την ομορφιά του να ξεκινάς για το "ταξίδι" χωρίς σκοπό και προορισμό. Ξεχνάω την πρόθεση και μένω στην ουσία. Χωρίς τίποτα να απορροφά τη σκέψη πέρα από αυτό καθεαυτό το "ταξίδι".

Αυτό είναι η ευτυχία.

Silena 17/2/2012