Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

spinning wheel



σαν στο παράθυρο
σκιά
που νόμισα πως είδα

σαν μια φωνή
ψιθυριστή
που νόμισα πως άκουσα

σαν κάτι αόρατο
αειθαλές

περίμενα πως θα 'πεφτε
εδώ  μπρος μου
δίχως ήχους
μήτε αναστεναγμούς
απλώς θα 'πεφτε
τη γη να συναντήσει
έτσι ανώδυνα κι απλά
δίχως φανφάρες και ποδοβολητά
δίχως πυροτεχνήματα και ιαχές

απλά
τη γη να συναντήσει
και ν' αναγεννηθεί

όμως αυτό
δικό του δρόμο ακολούθησε
και άστραψε και έλαμψε μακριά μου

γιατί

έτσι είναι η ζωή
μακρινή
απρόβλεπτη
αγέρωχη

ζωή

Silena 28/2/2011

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

LIKE A DREAM

ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ

Χέρια

Οι άνθρωποι το πιο συχνά
δεν ξέρουν τι να κάνουνε τα χέρια τους
Τα δίνουν - τάχα χαιρετώντας - σ' άλλους
Τ' αφήνουνε να κρέμονται σαν αποφύσεις άνευρες
Ή - το χειρότερο - τα ρίχνουνε στις τσέπες τους
και τα ξεχνούνε

Στο μεταξύ ένα σωρό κορμιά μένουν αχάιδευτα
Ένα σωρό ποιήματα άγραφα

Από τη συλλογή Λεκτικά τοπία, 1983

Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2011

HEARTS AND A ...TANGO


hearts by Silena

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ για την κόρη του...

Πρωϊνὸ ἄστρο

Κοριτσάκι μου,
θέλω νὰ σοῦ φέρω
τὰ φαναράκια τῶν κρίνων
νὰ σοῦ φέγγουν στὸν ὕπνο σου.

Κοιμήσου κοριτσάκι.
Εἶναι μακρὺς ὁ δρόμος.
Πρέπει νὰ μεγαλώσεις.

Εἶναι μακρὺς
μακρὺς
μακρὺς ὁ δρόμος.

Τὸ παιδί μου κοιμήθηκε
κι ἐγὼ τραγουδάω...

Δύσκολα εἶναι, κοριτσάκι,
στὴν ἀρχή.

Τί νὰ πεῖς, δὲν ξέρεις.
Δύσκολα εἶναι στὴν ἀρχή.

Γιατὶ δὲν εἶναι, κοριτσάκι,
νὰ μάθεις μόνο
ἐκεῖνο ποὺ εἶσαι,
ἐκεῖνο ποὺ ἔχεις γίνει.

Εἶναι νὰ γίνεις
ὅ,τι ζητάει
ἡ εὐτυχία τοῦ κόσμου,
εἶναι νὰ φτιάχνεις, κοριτσάκι,
τὴν εὐτυχία τοῦ κόσμου.

Ἄλλη χαρὰ δὲν εἶναι πιὸ μεγάλη
ἀπ᾿ τὴ χαρὰ ποὺ δίνεις.

Νὰ τὸ θυμᾶσαι, κοριτσάκι.


COSMOS

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ


ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!!


ΜΕ ΖΕΣΤΑΣΙΑ ΚΙ ΑΓΑΠΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΑΣ


ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΙ ΜΟΥ ΦΙΛΟΙ

ALDA MERINI


Οι μύθοι των ποιητών

Οι μύθοι των ποιητών
κάποιες φορές φαντάζουν θλιβερά όνειρα
όμως αρκεί ο γυρισμός
ενός ευγενικού Θησέα
για να μαζέψει τον μίτο της Αριάδνης
και να σώσει την ψυχή από τον λαβύρινθό της.
Πόσες βόλτες δεν έκανα φίλε μου
στην κόλαση της μελαγχολίας
ψάχνοντας μια πόρτα αφηρημένη
που θα με οδηγήσει στον ουρανό.
Ομως κανένας ήρωας οπλισμένος με ασπίδα
που κουβαλά μαζί του μια ωραία γυναίκα
δεν ήρθε για να με σώσει.
Οι ήρωες δεν ξέρουν ν' αγαπούν
μόνο να εκτιμούν την κατάσταση
και να αντιλαμβάνονται ότι πάνω από τη γη
ίπταται η σκέψη του ανθρώπου.
Ετσι είσαι εσύ η σκέψη μου
και ξέρω ότι κυριαρχείς στην ύλη,
θα μπορούσες να κατακτήσεις την κόλαση
χωρίς να γδάρεις την καρδιά του ποιητή
που ραγίζει για κάθε τριαντάφυλλο
που ραγίζει για κάθε ανάσα.

μτφρ.: Ελσα Κορνέτη & Βασίλης Ρούβαλης
Πηγή: < ... εδώ ... >

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

JACK KEROUAC



76ο Χορικό
ΕΝΑΣ ΤΥΠΟΣ ΡΩΤΑΕΙ
Δεν είναι καλύτερα να μην τους ξυπνήσουμε
Ώστε να μην μάθουν
Πως ονειρεύονται;
Είναι καλύτερα να τους ξυπνήσουμε
γιατί
ονειρεύονται.
Καλύτερα δεν είναι να μην τους ξυπνήσουμε
αφού δεν γνωρίζουν
πως ονειρεύονται;
Ποιος, όχι, ποιος είπε πως
εγώ ονειρευόμουν;
Εσύ το ‘πες, ποιος είπε, πως εγώ λέω
Ότι ονειρεύεσαι;
Το ψέμα είναι ένα καλοστημένο ονειρικό
Φάντασμα
«Συνέχισε, βρίσκεσαι σ’ ένα μακρύ όνειρο,
Αυτό έχω να σου πω.» (Μπιλ)

Μτφ.: Γιάννης Λειβαδάς
Εκδ.: Ηριδανός
Πηγή: < ... εδώ ... >

PABLO NERUDA

Νύχτα στο νησί
mystery island
by Silena


Ολονυχτίς κοιμήθηκα κοντά σου
δίπλα στη θάλασσα, στο νησί.
Ήσουν ατίθαση και τρυφερή ανάμεσα στη χαρά και στο όνειρο,
ανάμεσα στο νερό και στη φωτιά.

Μπορεί αργότερα να 'σμίξαν τα όνειρά μας
στα ύψη ή στα βάθη,
πάνω σαν κλωνιά που σάλευαν στον ίδιον άνεμο,
κάτω σαν κοκκινόριζες που αγγίζονταν.

Μπορεί το όνειρό σου
απ’ το δικό μου να ξεμάκρυνε
και στο μουντό το πέλαγος
να μ’ έψαχνε
σαν τότε,
που ακόμα δεν υπήρχες,
τότε που αρμένιζα στο πλάι σου
δίχως να σε θωρώ,
και γύρευαν τα μάτια σου
αυτά που τώρα
τα χέρια σου γιομίζω
-ψωμί, κρασί, έρωτα και θυμό –
γιατί είσαι εσύ το κύπελλο
που πρόσμενε τα δώρα της ζωής μου.
Κοιμήθηκα κοντά σου
ολονυχτίς ενώ
η σκούρα γη γύριζε
με ζωντανούς κι αποθαμένους,
κι άξαφνα ξυπνώντας
μες στο σκοτάδι
το μπράτσο μου τη μέση σου αγκαλιάζει.
Μήτε τη νύχτα, μήτε το όνειρο
θα μας χωρίσουν πια.

Κοιμήθηκα κοντά σου
και στο ξύπνημα, το στόμα σου
ήρθε απ’ το όνειρό σου,
και μου ‘φερε τη γεύση απ’ τη γη,
απ’ το θαλασσονέρι, τα φύκια,
απ’ της ζωής τα βάθη,
και δέχτηκα το φίλημά σου
βρεγμένο από τη χαραυγή
λες και βγήκε
απ’ το πέλαγος που μας κυκλώνει.
Μτφ. Ν. Χρυσόπουλος

Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2011

Sergei Rachmaninov Vocalise

ΜΠΕΡΔΕΥΕΤΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟς

cosmic fusion by Silena


μπερδεύεται ο άνθρωπος,
με
τόσες λέξεις
τόσες σιωπές
τόσα όνειρα

μπερδεύεται
κι ονομάζει
φως το σκοτάδι
παρουσία την απουσία
τέλος την αρχή

μπερδεύεται ο άνθρωπος
από άγγιγμα τρυφερό
και δεν ξέρει
αν είναι από αγγέλου χέρι ή
από του ανέμου το ξεχασμένο φύσημα

και ρωτάει
ενάγωνια ρωτάει

να μάθει
να πονέσει
να χαρεί
να μιλήσει ή να σωπάσει
να ξεγυμνώσει και να ξεγυμνωθεί
μπροστά στους καθρέφτες της ψυχής του

για πρώτη φορά
χωρίς ενδοιασμούς και ντροπές

παιδεύεται να ξεδιαλύνει
και στην προσπάθεια απάνω
μπερδεύεται ξανά

δύσκολο ν' αγαπάς
μα πιο δύσκολο
ν' αγαπιέσαι

από σένα

Silena 20/12/2011


Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

Piensa en mí


ακούστε τώρα και το... πρωτότυπο

CESARIA ÉVORA


αγαπημένη τούτου του ιστότοπου
αγαπημένη και του Πλανήτη της Μουσικής

λύπη
κενό
σιωπή και μετά
τι περίεργο!

το κενό γεμίζει ήχους


γεμίζει με τους ήχους της ψυχής της Cesaria Evora


τα τραγούδια της με συγκινούν βαθιά
όπως και η παρουσία της


άλλωστε...
απούσα δεν θα είναι ποτέ


καλό σας βράδυ

SHANGHAI


shanghai by Silena

UTE LEMPER sings MICHAEL NYMAN

CORONA, Paul Celan
 

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

DARK EYES jazz version

DARK EYES

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Τρία ποιήματα, από τη

«Φιλοσοφία τῶν λουλουδιῶν»

camelia by Silena

ΓΕΝΕΣΗ

Αὐτὸ τὸ γαρύφαλλο, ποὺ κρατώντας το
ἀνάμεσα στὰ τρία μου δάχτυλα
τὸ σηκώνω στὸ φῶς, μοῦ μίλησε καὶ
παρὰ τὸν κοινὸ νοῦ μου τὸ κατανόησα.
Μι᾿ ἁλυσίδα ἀπὸ ἀτέλειωτους γαλαξίες
συνεργάστηκαν,
διασταύρωσαν κάτω στὴ γῆ φωταψίες
- τὸ σύμπαν ὁλόκληρο πῆρε μέρος στὴ
γέννηση
αὐτοῦ τοῦ γαρύφαλλου.
Κι᾿ αὐτὸ ποὺ ἀκούω εἶναι οἱ φωνὲς
τῶν μαστόρων του μέσα του.

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ

Ἂν μὲ βλέπουν νὰ στέκομαι
ὄρθιος, ἀκίνητος, μὲς
στὰ λουλούδια μου, ὅπως
αὐτὴ τὴ στιγμή,
θὰ νόμιζαν πὼς τὰ διδάσκω. Ἐνῷ
εἶμαι ἐγὼ ποὺ ἀκούω
κι αὐτὰ ποὺ μιλοῦν.
Ἔχοντας μὲ στὸ μέσο
μοῦ διδάσκουν τὸ φῶς.

ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ
ΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ
ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

Ἀναδύθηκε δάσος ζοφερὸ
ἀπ᾿ τὸ πνεῦμα μας
κι ἐκάλυψε τὸν ὁρίζοντα.
Μόνο ἀτραποὶ τρυπώνουν
καὶ χάνονται μέσα στὸ φόβο.
Μέλλον δὲν φαίνεται.
Τρέχουν, χορεύουν ἀνύποπτα
γιὰ ὅ,τι γίνεται πάνω τους
τὰ παιδιά, ἐνῷ γέρνοντας γύρω
καὶ κάτω ἀπ᾿ τὰ πόδια τους, (ὡς
ν᾿ ἀκοῦν τὴ βοὴ καὶ νὰ βλέπουν
τὸ σύννεφο) σὰν ἕνα ἀπέραντο
ὑπαίθριο ἐκκλησίασμα
τὰ λουλούδια προσεύχονται.
 Νικηφόρος Βρεττάκος

Πηγή: ... εδώ ...

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

HENRY MILLER

απόσπασμα από τον Κολοσσό του Μαρουσιού


Mετάφραση: Ιωάννα Καρατζαφέρη
Eκδόσεις Μεταίχμιο
Oι άνθρωποι φαίνονται να εκπλήσσονται και να γοητεύονται όταν μιλάω για την επίδραση που είχε πάνω μου αυτό το ταξίδι μου στην Ελλάδα. Λένε ότι με ζηλεύουν και ότι εύχονται να μπορέσουν μια μέρα να πάνε κι αυτοί εκεί. Γιατί δεν πάνε; Διότι κανένας δεν μπορεί να χαρεί την εμπειρία που ποθεί αν δεν είναι έτοιμος γι' αυτή. Οι άνθρωποι σπάνια εννοούν αυτό που λένε. Όποιος λέει ότι φλέγεται να κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνει ή να βρεθεί κάπου αλλού αποκεί που είναι ψεύδεται στον ίδιο του τον εαυτό του.

Το να επιθυμείς δεν είναι μόνο το να εύχεσαι. Το να επιθυμείς είναι να γίνεις αυτό που ουσιαστικά είσαι. Μερικοί άνθρωποι, διαβάζοντας αυτό, θα καταλάβουν αναπόφευκτα ότι δεν τους μένει τίποτε άλλο από το να πραγματοποιήσουν τις επιθυμίες τους. Μια γραμμή του Μέτερλινκ που αφορά την αλήθεια και τη δράση άλλαξε όλη την ιδέα που είχα για τη ζωή. Μου πήρε είκοσι πέντε χρόνια για να καταλάβω απολύτως το νόημα της φράσης του. Άλλοι άνθρωποι είναι πιο γρήγοροι στο συντονισμό οράματος και δράσης.

Αλλά το θέμα είναι ότι τελικά αυτόν τον συντονισμό τον κατάφερα στην Ελλάδα. Ξεφούσκωσα, επανήλθα στις κανονικές ανθρώπινες αναλογίες, έτοιμος να δεχτώ τη μοίρα και προετοιμασμένος να δώσω όσα έλαβα. Καθώς στεκόμουν στον τάφο του Αγαμέμνονα βίωσα μια αληθινή αναγέννηση. Δε με νοιάζει καθόλου τι σκέφτονται οι άνθρωποι ή τι λένε όταν διαβάζουν μια τέτοια δήλωση. Δεν έχω καμιά επιθυμία να προσηλυτίσω κανέναν στον δικό μου τρόπο σκέψης. Ξέρω τώρα πως όποια επιρροή μπορεί να έχω στον κόσμο θα είναι αποτέλεσμα του παραδείγματος ζωής που δίνω και όχι των γραπτών μου. Προσφέρω αυτή την καταγραφή του ταξιδιού μου όχι ως μια συνεισφορά στην ανθρώπινη γνώση, γιατί οι γνώσεις μου είναι λίγες και δεν έχουν μεγάλη σημασία, αλλά ως μια συνεισφορά στην ανθρώπινη εμπειρία. Λάθη του ενός ή του άλλου είδους αναμφισβήτητα υπάρχουν σ' αυτήν την καταγραφή, αλλά η αλήθεια είναι ότι μου συνέβη κάτι και αυτό τι έδωσα τόσο ειλικρινά όσο ξέρω να δίνω.

Ο φίλος μου ο Κατσίμπαλης για τον οποίο έγραψα αυτό το βιβλίο, θέλοντας να δείξω την ευγνωμοσύνη μου σ' αυτόν και τους συμπατριώτες του, ελπίζω να με συγχωρέσει που υπερέβαλα συγκρίνοντας τις αναλογίες του με εκείνες του Κολοσσού. Όσοι ξέρουν το Μαρούσι θα καταλάβουν ότι δεν υπάρχει τίποτα το μεγαλειώδες σ' αυτό. Ούτε στον Κατσίμπαλη υπάρχει τίποτα το μεγαλειώδες. Ούτε, στο κάτω - κάτω, υπάρχει τίποτα το μεγαλειώδες σε ολόκληρη την ιστορία της Ελλάδας. Αλλά υπάρχει κάτι το κολοσσιαίο σε οποιονδήποτε άνθρωπο όταν αυτός γίνεται αληθινά και ολοσχερώς ανθρώπινος. Ποτέ δεν γνώρισα πιο ανθρώπινο άτομο από τον Κατσίμπαλη. Περπατώντας μαζί του στους δρόμους του Μαρουσιού είχα την αίσθηση ότι περπατούσα στη γη μ' έναν εντελώς καινούργιο τρόπο. Η γη γινόταν πιο οικεία, πιο ζωντανή, πιο υποσχόμενη.

Είναι αλήθεια πως εκείνος μιλούσε συχνά για το παρελθόν, όμως όχι σαν κάτι νεκρό και ξεχασμένο, αλλά μάλλον σαν κάτι που κρατάμε μέσα μας, κάτι που καρποφορεί στο παρόν και κάνει ελκυστικό το μέλλον. Μιλούσε με τον ίδιο σεβασμό για τα μικρά και τα μεγάλα πράγματα· δεν ήταν ποτέ τόσο απασχολημένος ώστε να μην μπορεί να σταματήσει και να συλλογιστεί τα πράγματα που τον συγκινούσαν· είχε ατέλειωτο χρόνο στη διάθεσή του, κάτι που από μόνο του αποτελεί σημάδι μιας μεγάλης ψυχής. Πώς μπορώ ποτέ να ξεχάσω εκείνη την τελευταία εντύπωση που μου έκανε όταν αποχωριζόμασταν στο σταθμό των λεωφορείων στην καρδιά της Αθήνας; Υπάρχουν άνθρωποι που είναι τόσο πλήρεις, τόσο πλούσιοι, που δίνονται τόσο απόλυτα, ώστε κάθε φορά που τους αφήνεις νιώθεις ότι δεν έχει σημασία αν χωρίζεστε για μια μέρα ή για πάντα. Έρχονται κοντά σου ξεχειλίζοντας και σε ξεχειλίζουν κι εσένα. Δε σου ζητάνε τίποτα εκτός από τη συμμετοχή σου στη δική τους υπεράφθονη χαρά της ζωής.


(...)

Όταν σκέφτομαι τον Κατσίμπαλη να σκύβει για να κόψει ένα λουλούδι από το άγονο έδαφος της Αττικής, αναδύεται μπροστά μου ολόκληρος ο ελληνικός κόσμος, παρελθών, παρών και μέλλων. Ξαναβλέπω τους απαλούς, χαμηλούς λοφίσκους όπου θάβονταν οι επιφανείς νεκροί, βλέπω το βιολετί φως στα σκληρά χαμόδεντρα, τα φαγωμένα βράχια, τους τεράστιους βράχους στις ξερές κοίτες των ποταμών να λαμπυρίζουν σαν μαρμαρυγή, βλέπω τα νησάκια να επιπλέουν πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στεφανωμένα με εκθαμβωτικές λευκές κορδέλες, βλέπω τους αετούς να εφορμούν από τα επιβλητικά απόκρημνα βράχια στις απρόσιτες βουνοκορφές, τις ζοφερές σκιές τους να σχηματίζουν αργά το φωτεινό χαλί της γης αποκάτω, βλέπω τις σιλουέτες των μοναχικών ανθρώπων να ακολουθούν τα ποίμνιά τους πάνω στη γυμνή ραχοκοκαλιά των λόφων και τα δέρατα των ζώων τους όλα με χρυσαφί τρίχωμα όπως τις ημέρες του μύθου, βλέπω τις γυναίκες να μαζεύονται στα πηγάδια μέσα στους ελαιώνες, τα φορέματά τους, τους τρόπους τους, την κουβέντα τους να μη διαφέρει από τα βιβλικά χρόνια, βλέπω τη μεγάλη πατριαρχική φιγούρα του παπά, το τέλειο συνταίριασμα αρσενικού και θηλυκού, τη θωριά του ήρεμη, ειλικρινή, γεμάτη ειρήνη και αξιοπρέπεια, βλέπω το γεωμετρικό σχέδιο της φύσης να ερμηνεύεται από την ίδια τη γη σε μια σιωπή εκκωφαντική.

Η ελληνική γη ανοίγει μπροστά μου σαν το Βιβλίο της Αποκάλυψης. Ποτέ δεν ήξερα ότι η γη εμπεριέχει τόσα πολλά, περπατούσα με παρωπίδες, με διστακτικά, αβέβαια βήματα, ήμουν περήφανος και αλαζονικός, ευχαριστημένος που ζούσα τη λάθος, περιορισμένη ζωή της πόλης. Το φως της Ελλάδας μου άνοιξε τα μάτια, διαπέρασε τους πόρους μου, διεύρυνε ολόκληρη την ύπαρξή μου. Γύρισα πίσω στον κόσμο, έχοντας βρει το πραγματικό κέντρο και το πραγματικό νόημα της επανάστασης. Καμιά πολεμική σύγκρουση ανάμεσα στα έθνη της γης δεν μπορεί να διαταράξει αυτή την ισορροπία. Μπορεί η ίδια η Ελλάδα να περιπλακεί, όπως περιπλεκόμαστε εμείς τώρα*, αλλά αρνούμαι κατηγορηματικά να είμαι οτιδήποτε λιγότερο από πολίτης του κόσμου το οποίο σιωπηλά διακήρυξα ότι είμαι όταν στάθηκα στον τάφο του Αγαμέμνονα. Από τότε και μετά η ζωή μου αφιερώθηκε στην αποκατάσταση της θεϊκότητας του ανθρώπου. Ειρήνη σε όλους τους ανθρώπους, εύχομαι, και μια πιο άφθονη ζωή.

*εννοεί την εμπλοκή των ΗΠΑ στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η περιήγηση του Μίλερ στην Ελλάδα και η συγγραφή του βιβλίου έγιναν λίγο πριν το ξέσπασμα του πολέμου.
ΠΗΓΗ: < ... ΕΔΩ ... >




IN CHRISTMAS MOOD

έτσι για να νιώσουμε σιγά-σιγά τα Χριστούγεννα που πλησιάζουν και πλησιάζουν....






καλή σας μέρα φίλες και φίλοι

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011

FANTASIA


ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

Οἱ μουσικοὶ ἀριθμοί

Χωρὶς τὴ μαθηματικὴ τάξη, δὲν στέκει
τίποτε: Οὔτε οὐρανὸς ἔναστρος,
οὔτε ρόδο. Προπαντὸς ἕνα ποίημα.
Κι εὐτυχῶς ὅτι μ᾿ ἔκανε ἡ μοῖρα μου
γνώστη τῶν μουσικῶν ἀριθμῶν,
ὅτι κρέμασε μίαν ἀχτίνα ἐπὶ πλέον
τὸ ἄστρο τῆς ἡμέρας στὴν ὅρασή μου
καὶ κάνοντας τὰ γόνατά μου τραπέζι
ἐργάζομαι, ὡς νά ῾ταν νὰ φτιάξω
ἕναν ἔναστρο οὐρανό, ἢ ἕνα ρόδο.

ΠΗΓΗ: < ... ΕΔΩ ... >

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

Η ΑΠΕΙΛΗ


black bird by Silena


Ένα βασανιστήριο πλεγμένο από εφιάλτες ή ακόμα χειρότερα από μια διαρκή αυπνία που διέλυε αργά και σταθερά το στιλπνό κατά τα άλλα τέλειο οικοδόμημα μια τυπικής καθωσπρέπει μορφής. Κι όλα τούτα μόνο φαινομενικά! Όταν έμενε μόνος, το προσωπείο εξαφανιζόταν, μαγικά. Το κατακρεουργημένο συνοθύλευμα αναμνήσεων, χαμών, ερώτων κι ερωτήσεων αδιάκριτων συνήθως, κατακυρίευε το είναι του. Τότε κουλουριαζόταν στον καναπέ κι έμοιαζε με άδεια ψυχρή κουβέρτα που ψάχνει κάποιον να ζεστάνει και να ζεσταθεί. Πολλές φορές ο νους δεν ακολουθούσε το σώμα, δεν σεβόταν ούτε μια στιγμή την ανάγκη της σπατάλης και μάζευε όπως όπως τα κομμάτια για να τα πλάσει απ' την αρχή. Όπως όπως. Και το αποτέλεσμα, ήταν ένα ακόμη τερατούργημα, φοβισμένο, άσχημο, απεχθές. Εκείνο το βράδυ συνέβαινε ό,τι ακριβώς κάθε βράδυ. Ο ίδιος δημιουργός, ο πανούργος νους, έπλαθε ακόμη ένα τέρας, όταν ακούστηκε το κουδούνι να χτυπάει επίμονα. Το τρομαγμένο πλάσμα τρόμαξε ακόμη πιο πολύ, συρρικνώθηκε τόσο που έπαψε να φαίνεται. Έμεινε σιωπηλό στον καναπέ, ούτε ανάσα δεν έπαιρνε, για να μην προδώσει την παρουσία του. Ο ήχος όμως δεν έδειχνε κανένα έλεος. Συνέχιζε στην αρχή διακριτικά, στη συνέχεια επιτακτικά και τώρα με θυμό. Θαρρείς ήξερε, τα πάντα. Ο φόβος που κυρίευε την ψυχή του μετατράπηκε σε πανικό, έχανε τον έλεγχο και η φωνή που ακούστηκε δεν έμοιαζε με φωνή ανθρώπου. "Δεν υπάρχει κανείς εδώ" ένα ουρλιαχτό πετάχτηκε μέσα απ΄ την κουβέρτα που κινήθηκε και η κίνησή της αυτή, της έδωσε ενέργεια και θέρμη. Η πανικόβλητη κραυγή απέδωσε! Το κουδούνι έπαψε να χτυπάει. Το σώμα κουλουριάστηκε ξανά, η καρδιά βρήκε τον κανονικό της ρυθμό και η νύχτα σιγά σιγά έφευγε μαζί και η απειλή της.. Θα έψαχνε αύριο για τον ουρανό με τα θρυμματισμένα σύννεφα και τα ξεχασμένα πουλιά, σκέφτηκε, κι έκλεισε τα μάτια γαλήνια.

Silena 12/12/2011

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

CHRIS & CARLA


ακούστε το δυνατά!! και χαμογελάστε καλοί μου, πολύτιμοι φίλοι..

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

EGYPTIAN FANTASY


λατρεύω τη μουσική του
έτσι διάλεξα κάτι από τους υπέροχους ήχους του
για να σας πω την καληνύχτα μου !!!




THE LONG ROAD

A Road LessTraveled by Rain Crow

Η ΓΕΥΣΗ

confusion by Silena

στ' αστέρια σταμάτησα μια νύχτα
κι άφησα την ψυχή μου
ν' αναστηθεί είπα
να γευτεί ή να επιθυμήσει αληθινά
κι όταν οι αστραπές ήρθαν κοντά
τα χέρια γίναν φύλλα πλατιά
για να σκεπάσουν τ' όνειρο
τα δάχτυλα γίναν μορφές
για να φτιάξουν ήχους μαγικούς
που απομακρύνουν τη φωτιά

η ψυχή
τα χέρια
τα δάχτυλα

οι ήχοι
κοντά σου με φέρνουνε ξανά
ν' αναπολώ?
ν' αναζητώ?
να γεύομαι?

την ελπίδα
το φως μα και τη σκιά

silena 7/12/2011

JUST A FAIRY

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ..

Τέλος μιας ηλικίας

Καθώς διάσχιζε τον κεντρικό διάδρομο με τους καθρέφτες
-στο τέρμα, λέγαν, είταν το γραφείο του διευθυντή-
βρέθηκε μονομιάς στα πρόθυρα των γερατειών.
'Ορμησε τότε προς την έξοδο κινδύνου, βγήκε
στο πιο ψηλό διάζωμα κι άρχισε να φωνάζει:
"Διώχτε από μπρος μου το πνιγμένο πρόσωπό της,
με κυνηγάει σα μέδουσα, οι σάπιες τρύπες του κολλάν απάνω μου,
βυζαίνουν τα δίκαια όνειρά μου.
Δεν είναι αυτή η μοίρα μου. Γλυτώστε με. Δεν είναι".
'Οταν τον πρόλαβαν, είχε περίπου ηρεμήσει.
'Ηπιε λίγο νερό, μιαν ασπιρίνη,
του τίναξαν τους ασβέστες απ' τα ρούχα, τις στάχτες από τα μαλλιά...
Λίγον καιρόν αργότερα
σβήσαν κ' οι τελευταίες ανυπόταχτες χειρονομίες.
Είπανε μερικοί πως συμβιβάστηκε,
άλλοι μιλήσαν για λύσεις πανικού,
δυο-τρεις επέμεναν πως αναγνώρισε επί τέλους τις ευθύνες του.
Κανείς δεν έμαθε.
'Ηρθε η ζωή όπως συνήθως έρχεται και τα σκέπασε όλα.

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2011

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

Εγώ δεν είμαι μονάχα αυτός που βλέπεις

Εγώ δεν είμαι μόνο αυτός που βλέπεις, αυτός που ξέρεις
δεν είμαι μόνο αυτός που θα’ πρεπε να μάθεις.
Κάθε επιφάνεια της σάρκας μου κάπου τη χρωστάω
αν σ’ αγγίξω με την άκρη του δαχτύλου μου
σ’ αγγίζουν εκατομμύρια άνθρωποι,
αν σου μιλήσει μια λέξη μου
σου μιλάνε εκατομμύρια άνθρωποι -
Θ’ αναγνωρίσεις τ’ άλλα κορμιά που πλάθουν το δικό μου;
Θα βρείς τις πατημασιές μου μες σε μυριάδες χνάρια;
Θα ξεχωρίσεις την κίνησή μου μες τη ροή του πλήθους;
Είμαι κι ότι έχω υπάρξει και πια δεν είμαι -
τα πεθαμένα μου κύτταρα, οι πεθαμένες
πράξεις, οι πεθαμένες σκέψεις
γυρνάν τα βράδια να ξεδιψάσουν στο αίμα μου.
Είμαι ο,τι δεν έχω γίνει ακόμα -
μέσα μου σφυροκοπάει η σκαλωσιά του μέλλοντος.
Είμαι ό,τι πρέπει να γίνω-
γύρω μου οι φίλοι απαιτούν οι εχθροί απαγορεύουν.
Μη με γυρέψεις αλλού
μονάχα εδώ να με γυρέψεις
μόνο σε μένα


Τίτος Πατρίκιος

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2011

I WILL SURVIVE

κι επειδή έχω τρελή χορευτική διάθεση απόψε κι επειδή σε πείσμα όλων εμείς θα επιβιώσουμε και μάλιστα αξιοπρεπώς :) αυτό θέλω να πιστεύω, ας ακούσουμε κι αυτό, παλιό μεν, εξαιρετικό δε !!!



από τους ήχους που και να θες να μείνεις ακίνητος, φυσικά δεν μπορείς :))

μ' αυτό θα σας καληνυχτίσω αγαπημένοι μου φίλοι, γιατί πρέπει να ομολογήσω πως το 7π.μ. πολύ βάρβαρο μου φαίνεται κι εγώ χρειάζομαι ξεκούραση!!!

STREET DANCE



έτσι συμβαίνει όταν τυχαία πέφτεις
σε ανύποπτη στιγμή
πάνω σε πράγματα που έχεις κάνει
πάνω σε ήχους που έχεις ακούσει
πάνω σε ταινίες που έχεις δει

έτσι έπαθα κι εγώ απόψε...
οπότε σας παραθέτω ένα δείγμα μιας ταινίας που είχα δει πριν πολύ καιρό και για να πω την αλήθεια
δεν μου πολυάρεσε (παρότι αγγλική διέθετε πολύ πάρα πολύ american style κι εγώ είμαι λάτρης του ευρωπαικού κινηματογράφου :))) και του χορού!

οφείλω να ομολογήσω όμως πως το τραγούδι αυτό πολύ μου αρέσει κι έτσι δεν αντιστάθηκα σε τούτη την ανάρτηση!

HENRY D. THOREAU

WALDEN

Τα έργα των μεγάλων ποιητών δεν τα έχει ακόμα οικειοποιηθεί η ανθρωπότητα, απλούστατα διότι μόνο οι μεγάλοι ποιητές είναι σε θέση να το κάνουν. ΄Εχουν διαβαστεί μόνο όπως διαβάζει η πλειονότητα των ανθρώπων τα αστέρια, στην καλύτερη περίπτωση με τον τρόπο της αστρολογίας και όχι της αστρονομίας. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μάθει να διαβάζουν μόνο και μόνο για να λένε οτι χαλαρώνουν, όπως έχουν μάθει να μετρούν μόνο και μόνο για να μπορούν να κρατούν τους λογαριασμούς τους ώστε να μην τους κοροιδεύουν στο εμπόριο. ΄Ομως για την ανάγνωση ως ευγενή διανοητική άσκηση γνωρίζουν ελάχιστα ή τίποτε. Κι όμως, αυτή μόνο είναι ανάγνωση με την υψηλή έννοια: όχι εκείνη που μας νανουρίζει όπως κάθε πολυτέλεια, βυθίζοντας σε ύπνο μακάριο τις πιο ευγενείς μας ικανότητες, αλλά εκείνη που για να την πετύχουμε πρέπει να σταθούμε στα ακροδάχτυλά μας και να της αφιερώσουμε τις πιο δραστήριες και φωτισμένες ώρες μας.
Πιστεέω οτι, αφού πια μάθουμε το αλφάβητο, θα πρέπει να διαβάζουμε ό,τι καλύτερο διαθέτει η λογοτεχνία και όχι να επαναλαμβάνουμε αιωνίως το άλφα, το βήτα και τις μονοσύλλαβες λέξεις. Πρέπει να προχωράμε τάξεις και όχι να μένουμε όλη μας την ζωή στάσιμοι στην πρώτη. Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ευχαριστημένοι αν ειναι σε θέση να διαβάσουν ή να ακούσουν κάποιον να τους διαβάζει ένα καλό βιβλίο, τη Βίβλο, η σοφία του οποίου τους εχει καταδικάσει. Την υπόλοιπη ζωή τους φυτοζωούν και χαραμίζουν τις πνευματικές τους ικανότητες σε αυτό που αποκαλείται "εύκολο διάβασμα".

(...)

Διαβάζουν για χιλιοστή φορά την ιστορία του Ζουβούλων και της Σεφρονίας, οτι αγαπιόνταν όσο κανείς δεν ειχε αγαπήσει ποτέ πριν και πόσα εμπόδια έπρεπε να συναντήσει στο δρόμο της η αληθινή τους αγάπη- πώς έτρεξε, πώς σκόνταψε και πώς ξανασηκώθηκε, και πάλι από την αρχή.

(...) Και όλα αυτά τα διαβάζουν με μάτια και στόματα ορθάνοιχτα, με μια ακόρεστη, πρωτόγονη περιέργεια και με ακούραστα στομάχια, που χωνεύουν τα πάντα στην στιγμή χωρίς ποτέ να παθαίνουν δυσπεψία, όπως ενα τετράχρονο πιτσιρίκι διαβάζει την Σταχτοπούτα του με το επίχρυσο εξώφυλλο που του την αγόρασαν για δυο σεντς.

Henry D. Thoreau--Walden, Εκδοσεις Κεδρος, 4η Εκδοση


Το διάβασα ..... ΕΔΩ

DARWISH MAHMOUD


ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

Καθώς ετοιμάζεις το πρωινό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Μην ξεχνάς να ταΐζεις τα περιστέρια.

'Οταν πολέμους ξεκινάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Μην ξεχνάς όσους λαχταρούν την ειρήνη.

Όταν πληρώνεις το νερό, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Εκείνους που μόνο τα σύννεφα έχουν να τους θηλάσουν.

Όταν γυρνάς στο σπιτικό σου, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Μην ξεχνάς όσους ζουν σε αντίσκηνα.

Όταν τα αστέρια μετράς πριν κοιμηθείς, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Εκείνους που δεν έχουνε πού να πλαγιάσουν.

Όταν ελεύθερα μιλάς, να σκέφτεσαι τους άλλους.

Εκείνους που δεν τους αφήνουν να μιλήσουν.

Και καθώς σκέφτεσαι εκείνους τους άλλους,

στον εαυτό σου γύρισε και πες:

"Αχ και να ήμουν ένα κερί στο σκοτάδι".

[...]
Darwish Mahmoud
Μτφ. Καραβίτη Τζένη

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

ΜΙΑ ΜΕΤΕΩΡΗ ΚΥΡΙΑ

Βρέχει...
Μία κυρία ἐξέχει στὴ βροχὴ
μόνη
πάνω σ᾿ ἕνα ἀκυβέρνητο μπαλκόνι.
Κι εἶναι ἡ βροχὴ σὰν οἶκτος
κι εἶναι ἡ κυρία αὐτὴ
σὰν ράγισμα στὴ γυάλινη βροχή.
Τὸ βλέμμα της βαδίζει στὴ βροχή,
βαριὲς πατημασιὲς καημοῦ
τὸν βρόχινό του δρόμο
γεμίζοντας. Κοιτάζει...
Κι ὅλο ἀλλάζει στάση,
σὰν κάτι πιὸ μεγάλο της,
ἕνα ἀνυπέρβλητο,
νά 'χει σταθεῖ
μπροστὰ σ᾿ ἐκεῖνο ποὺ κοιτάζει.
Γέρνει λοξὰ τὸ σῶμα
παίρνει τὴν κλίση τῆς βροχῆς
―χοντρὴ σταγόνα μοιάζει―
ὅμως τὸ ἀνυπέρβλητο μπροστά της πάντα.
Κι εἶναι ἡ βροχὴ σαν τύψη.
Κοιτάζει...
Ρίχνει τὰ χέρια ἔξω ἀπ᾿ τὰ κάγκελα
τὰ δίνει στὴ βροχὴ
πιάνει σταγόνες
φαίνεται καθαρὰ ἡ ἀνάγκη
γιὰ πράγματα χειροπιαστά.
Κοιτάζει...
Καί, ξαφνικά,
σὰν κάποιος νὰ τῆς ἔγνεψε «ὄχι»,
κάνει νὰ πάει μέσα.
Ποῦ μέσα ―
μετέωρη ὡς ἐξεῖχε στὴ βροχὴ
καὶ μόνη
πάνω σ᾿ ἕνα ἀκυβέρνητο μπαλκόνι.

(ἀπὸ τὰ Ποιήματα, Ἴκαρος 1998)

Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗς ΨΥΧΗς

Δήμητρα σ' ευχαριστώ πολύ για τούτο το δώρο

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΑΚΙΑ ΠΟΥ ΦΩΤΙΖΟΥΝ ΤΙς ΜΕΡΕς ΜΑς



κι αυτό για τα μεγάλα σπινθηροβόλα ματάκια που μέσα τους κλείνουν όλα του κόσμου τα όνειρα...

ΓΙΑ ΤΟΥς ΜΕΓΑΛΟΥς



που κοιμούνται ανύποπτοι και τον ήλιο δεν βλέπουν πια φωτεινό!!!

πιστεύω στους ανθρώπους μα πιο πολύ πιστεύω στα παιδιά :)

ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΆ



ένα τραγούδι που αγαπώ πολύ και το αφιερώνω σε όλα τα παιδιά της γης και το Νικόλα μου που σήμερα κλείνει τα 6 του χρόνια

και μια ευχή,
να ακούμε εμείς οι μεγάλοι, λίγο πιο προσεκτικά τα παιδιά, γιατί βλέπουν σίγουρα πιο καθαρά από εμάς και γνωρίζουν την αληθινή ουσία της ζωής