Δευτέρα, 31 Οκτωβρίου 2011

DYLAN THOMAS

Η ορμή που μέσα απο τον ανθηρό δίαυλο
πορεύει το λουλούδι
Και τ’ ανθηρά μου χρόνια πορεύειֹ
Αφανίζει των δέντρων τις ρίζες
Είναι ο χαλαστής μου.
Και φωνή δεν έχω να πω στο τσακισμένο ρόδο
Πως απ’ τον ίδιο τσάκισε η νιότη μου χειμέριο πυρετό.
Η ορμή που πορεύει το νερό μεσ’ απ’ τους βράχους
Και το κόκκινό μου αίμα πορεύειֹ
ξεραίνει τις βουνοπηγές,
Κερώνει και το δικό μου.
Και δεν έχω φωνή να κραυγάσω, ως με τις φλέβες μου
Πως τη βουνοπηγή το ίδιο στόμα τη βυζαίνει.
Το χέρι που αναδεύει στη λιμνούλα το νερό,
Ταράζει και τη σύρτηֹ
κατευθύνει το φύσημα του ανέμου,
Τη σαβανοφόρα μου πλεύση οδηγεί.
Και δεν έχω φωνή για να πω στον κρεμασμένο
Πως απ’ τη γη μου πλάθεται ο πηλός του κρεμαστή.
Τα χείλη του χρόνου κολλούν σαν βδέλες στην πηγήֹ
Η αγάπη στάζει και μαζεύει, μα το χυμένο αίμα
Θα γαληνέψει τις πληγές της.
Και φωνή δεν έχω να πω σ’ έναν άνεμο πρόσκαιρο
Πώς ο χρόνος με ουρανό τύλιξε τ’ αστέρια.
Και φωνή δεν έχω να πω στον τάφο του εραστή
Πως στο σεντόνι μου πορεύεται
Το ίδιο κουλουριασμένο σκουλήκι.
(The Force That Through The Green Fuse Drives The Flower, 18 Poems, 1934)

Κι ο θάνατος δεν θάχει πια εξουσία.
Γυμνοί οι νεκροί θα γίνουν ένα
Με τον άνθρωπο του ανέμου και του δυτικού φεγγαριού
Όταν ασπρίσουν τα κόκκαλά τους και τριφτούν τ' άσπρα κόκκαλα
θάχουν αστέρια στον αγκώνα και στο πόδι
Αν τρελλάθηκαν η γνώση τους θα ξαναρθεί,
Αν βούλιαξαν στο πέλαγος θ' αναδυθούν
Αν χάθηκαν οι εραστές δεν θα χαθεί η αγάπη
Κι ο θάνατος δεν θαχει πια εξουσία.
Κι ο θάνατος δεν θάχει πια εξουσία
Όσους βαθειά σκεπάζουν οι στροφάδες των νερών
Δεν θ' αφανίσει ανεμοστρόβιλος
Κι αν στρίβει ο τροχαλίας κι οι κλειδώσεις ξεφτίζουν
Στον τροχό αν τους παιδεύουν δεν θα τους συντρίψουν
Στα σπασμένα τα χέρια τους θαναι η πίστη διπλή
Κι οι μονόκεροι δαίμονες ας τρυπούν το κορμί
Χίλια κομμάτια θρύψαλα κι αράγιστοι θα μείνουν
Κι ο θάνατος δεν θάχει πια εξουσία.
Κι ο θάνατος δεν θάχει πια εξουσία
Ας μη φωνάζουν πια στο αυτί τους γλάροι
Ας μην σπάζει μ' ορμή στο γιαλό τους το κύμα
Εκεί που εν' άνθι φούντωνε δεν έχει τώρα ανθό
Να υψώσει την κορφή του στης βροχής το φούντωμα
Τρελλοί, μπορεί, και ξόδια, ψόφια καρφιά, μα ιδές
Φύτρα των σημαδιών τους, να, σφυριές οι μαργαρίτες
Ορμούν στον ήλιο ωσότου ο ήλιος να καταλυθεί,
Κι ο θάνατος δεν θάχει πια εξουσία

(And Death Shall Have No Dominion, 25 Poems, 1936)



Η πληρέστερη -ίσως- μέχρι σήμερα συλλογή ποιημάτων του μεγάλου ουαλού ποιητή Ντύλαν Τόμας. Ενός ανθρώπου που αγαπήθηκε και λατρεύτηκε όσο τίποτε άλλο από την αμερικάνικη και βρετανική λογοτεχνική κοινότητα την εικοσαετία από το 1930 και έπειτα. Σε μετάφραση του έλληνα ποιητή-μεταφραστή Γιώργου Μπλάνα, από τις Εκδόσεις Ερατώ το 2003, ουσιαστικά η συλλογή στηρίχτηκε στο βιβλίο "Collected Poems, 1934-53", που εκδόθηκε αρχικά το 1988 και ύστερα το 2000. Όμως ο μεταφραστής έλαβε υπόψη τους ένα σύνολο βιβλιογραφίας, που περιλαμβάνει σχεδόν όλα τα βιβλία που έχουν εκδοθεί για τον Τόμας είτε ποίησης είτε πεζογραφίας, καθώς επίσης ραδιοφωνικές εκπομπές, κινηματογραφικές ταινίες, την σπουδαία αλληλογραφία του και συλλογές κειμένων για τον σπουδαίο ποιητή. Το τελικό αποτέλεσμα, το βιβλίο "Το Χρώμα της Λαλιάς", περιλαμβάνει ένα αξιολογότατο εισαγωγικό σημείωμα του μεταφραστή με τίτλο "Διαβάζοντας το ποιήμα του Ντύλαν Τόμας", μια πολύ καλή επιλογή ποιημάτων από όλες τις ποιητικές συλλογές του ποιητή, τα κείμενα του ίδιου του Τόμας για την ποιητική τέχνη, κριτικές των ποιημάτων του από σύγχρονούς του καθώς και ένα πλούσιο Χρονολόγιο της ζωής του.

ΠΗΓΗ: < ... ΕΔΩ ... >

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ


Μέσα στον κόσμο μην αναζητώντας κάτι, μαγνητισμένη απ' τα πολύχρωμα φώτα, ζαλισμένη απ' τη βουή που σήκωναν τόσες φωνές μαζί, παραπατούσε σχεδόν, παρασυρμένη απ΄ το πλήθος που την πήγαινε πότε από δω πότε από κει.

Το μικρό μάλλινο σκουφί που φορούσε κόντευε να ξεφύγει από τα μακριά μαλλιά μα ούτε έδινε σημασία σε μια τόσο μικρή λεπτομέρεια. Προχωρούσε υπνωτισμένη στον αόρατο σκοπό. Και σαν φάνηκαν τα λαμπερά στριφογυριστά φώτα της ράμπας αναπήδησε σαν να ξυπνούσε κείνη τη στιγμή.

Ξαφνικά βγήκε από τον μέχρι τώρα λήθαργο και με γοργά βήματα πλησίασε προς την σκηνή. Χάιδεψε το σανίδι, το μετακίνησε λιγάκι, πήρε κάτι από το βάθος του κι έκανε ν' ανέβει πάνω στη σκηνή, μα ένα δυνατό χέρι τη σταμάτησε.

Δεν γύρισε καν να κοιτάξει, έκανε αναστροφή και έφυγε. Βιαστικά, όπως είχε έρθει.

Μακριά από τα φώτα, μακριά από το πλήθος, μόνη πια με συντροφιά την ησυχία της νύχτας χαμογελάει σαν να συνομωτεί μαζί της.

Δεν ήθελε να δει μόνο να νιώσει, δεν ήθελε να ζήσει, μόνο να φανταστεί, δεν ήθελε να μείνει, μόνο να το βρει και να φύγει.

Στο αριστερό της χέρι κρατάει τώρα σφιχτά ένα μικρό κόκκινο κουτί. Το φυλάει στα χέρια της σαν θησαυρό, κι είναι στ' αλήθεια ο θησαυρός της αφού μέσα του κρύβει τη νοσταλγία όλης της ζωής της.

Κοιτάζει γύρω της, κανείς. Με την καρδιά να χτυπά δυνατά, ανοίγει το κουτί. Παίρνει το μικρό κλειδί και ξεκλειδώνει ένα μεγαλύτερο κουτί που εμφανίστηκε σχεδόν μαγικά δίπλα της. Βγάζει από μέσα ένα χειρόγραφο πολλών σελίδων και αρχίζει να το διαβάζει. Μόλις φθάνει στην τελευταία σελίδα βάζει ξανά τα χαρτιά στο κουτί και ακουμπάει το κεφάλι στον τοίχο. Στα χέρια της το οβάλ μενταγιόν που κρέμεται στο λαιμό της. Το ανοίγει αργά και κοιτάζει τη φωτογραφία που κρύβεται μέσα του.

Βυθίζεται σχεδόν στην εικόνα, χάνεται μαζί της.

Το πρωί στη θέση που καθόταν υπάρχει μόνο ένα μικρό μάλλινο σκουφί και μια ξεθωριασμένη φωτογραφία που την παρασύρει ο άνεμος.

Οι κιτρινισμένες σελίδες που μύριζαν παρελθόν είναι πια ένα βιβλίο αναμνήσεων όμορφα τακτοποιημένο σε κάποια βιβλιοθήκη.

Τα μακριά μαλλιά κομμένα τώρα κοντά ακολουθούν τις αναμνήσεις με κίνηση νωχελική. Μόνο το μικρό κόκκινο κουτί υπάρχει ακόμη ανέπαφο μ' ένα κλειδί φυλαγμένο στα σωθικά του. Έτσι για να επιβεβαιώνει την ύπαρξη αυτής της μικρής ιστορίας.

Silena 30/10/2011

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

THE SOUND

I'LL KEEP AN EYE


YANN TIERSEN


στα μάτια η ελπίδα
στα χείλη η χαρά

μα πότε άνθισαν τόσα πολλά όνειρα
μαζί!

νήματα στα χέρια μου οι λέξεις
κι οι χούφτες μου γεμάτες γάργαρο νερό
ποτίζουν την καρδιά
κι αφήνουν σημάδι τρυφερό
μια αγκαλιά


Τετάρτη, 26 Οκτωβρίου 2011

ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΚΡΑΤΩ...



Αγαπημένοι μου φίλοι σήμερα είναι μια πολύ σημαντική μέρα για μένα γιατί η πρώτη μου ποιητική συλλογή είναι πια κάτι υπαρκτό, την κρατώ στα χέρια μου και δεν σας κρύβω πως νιώθω βαθιά συγκίνηση.

Θα μου πείτε βέβαια πως πολλές ποιητικές συλλογές μου έχουν διαβαστεί αφού τις έχω "ανεβάσει" στο διαδίκτυο, όμως πρέπει να ομολογήσω πως η αίσθηση να κρατάς στα χέρια το δημιούργημά σου, είναι μοναδική.

Έτσι είναι το ταξίδεμα μέσα από τις λέξεις, όμορφο, απρόβλεπτο, μαγικό όπως κι οι άνθρωποι..

Silena ή αλλιώς Σιώζου Λένα

ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ

Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

ΠΟΙΟς



ποιος στάθηκε στο χείλος της σκέψης μου
και δάκρυσε?

ποιος κύλησε σαν δάκρυ
και ξέχασε να σβήσει απ' το βλέμμα το χαμόγελο?

ποιος πήγε τ' όνειρο ν' αγγίξει και σαν πρωινή πάχνη
χάθηκε στο φως?

ακόμη ψάχνω
ποιός

Silena 24/10/2011

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

ΛΑΚΩΝΙΚΟΝ

O καημός του θανάτου τόσο με πυρπόλησε, που η λάμψη
μου επέστρεψε στον ήλιο.

Kείνος με πέμπει τώρα μέσα στην τέλεια σύνταξη της
πέτρας και του αιθέρος,

Λοιπόν, αυτός που γύρευα, ε ί μ α ι.

Ω λινό καλοκαίρι, συνετό φθινόπωρο,

Xειμώνα ελάχιστε,

H ζωή καταβάλλει τον οβολό του φύλλου της ελιάς

Kαι στη νύχτα μέσα των αφρόνων μ' ένα μικρό τριζόνι
κατακυρώνει πάλι το νόμιμο του Aνέλπιστου.

(Οδυσσέας Ελύτης, Έξι και μία τύψεις για τον ουρανό, 1960)
 

FINAL SOLUTION

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2011

SOMEBODY ELSE




κάποιος άλλος είναι
μέσα σε τούτο το σώμα

κάποιος
που κλέβει τις νύχτες μου
που θυμώνει τα όνειρά μου
που σβήνει κι ανάβει σαν θολή ανάμνηση

κάποιος άλλος είναι
μέσα σε τούτη τη σκέψη
κάποιος που έσβησα μια μέρα σαν κι αυτή
με του ανέμου τα λόγια

"άλλη φωνή έχουν οι ψίθυροι
κι άλλη φωνή το κλάμα της ψυχής"

Silena 23/10/2011

Σάββατο, 22 Οκτωβρίου 2011

Η ΜΕΡΑ ΔΙΑΔΕΧΕΤΑΙ ΤΗ ΝΥΧΤΑ



μια πολύ λαμπερή μέρα ξημέρωσε
της νύχτας τα πέπλα και τ' άσχημα όνειρα
σκόρπισαν μακριά
ζεστή η καρδιά
κι ένα χαμόγελο στα χείλη

όμορφη η χώρα μας
φωτεινή η ψυχή της
κι εμείς αντέχουμε
μαζί της

καλή σας μέρα

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

ΚΑΠΟΥ ΑΝΑΜΕΣΑ



ανάμεσα σε καμένα χαρτιά
σε σκισμένα φιλιά
σε αναστεναγμούς και δάκρυα

ανάμεσα

κάπου εκεί ανάμεσα
θα με βρεις

να σέρνω μνήμες με βήματα μαζί
να ξεχνάω νύχτες
να ξυπνάω
ανάμεσα
σε τρομαχτικές σκιές
που βρίσκονται μπροστά

να τρέχω
να πέφτω
να πονάω

κάπου εκεί
ανάμεσα

Silena 21/10/2011

HEAR THE SILENCE



στης έμπνευσης τα δίχτυα
σβήνω τα χρώματα
πλάθω τους ήχους
συναινώ στη ροή
αφήνομαι στη δίνη

στης νύχτας το άβατο
απλώνω τα χέρια
αγγίζω το άγνωστο
μέσα στο μαύρο
βαθύ
μυστηριώδες
άπειρο

στης μνήμης τα κλειστά κελιά
δίνω κλειδί τη λέξη
που δεν έχει ειπωθεί

Silena 21/10/2011

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2011

ΕΝΑ ΤΡΙΞΙΜΟ



Σαν τράνταγμα από κάποια δυσάρεστη έκπληξη ή σαν ξύπνημα από κακό όνειρο έμοιαζε εκείνη η κίνηση, το πέταγμα καλύτερα, μαζί με το τρέμισμα στο βλέμμα. Δεν θυμόταν να είχε δει κάποιον εφιάλτη αλλά οι παλμοί της καρδιάς, γρήγοροι καθώς ήταν διέψευδαν την φαινομενική ανυπαρξία τρομακτικού ερεθίσματος.
Δίπλωσε προσεκτικά το μικρό κομμάτι ύφασμα που κρατούσε αφηρημένη στα χέρια κι ανακάθισε κοιτάζοντας τον τοίχο με απλανές βλέμμα. Ο ήλιος τρεμόπαιζε ανάμεσα στις γρίλιες δείχνοντας μια αναποφασιστικότητα πρωτοφανή. Να φωτίσει το σκοτεινό δωμάτιο ή να το αφήσει παγωμένο και βυθισμένο στη νύχτα;
Ξαφνικά σαν όλα τούτα να σβήστηκαν μ' ένα αόρατο σφουγγάρι, σηκώθηκε κι άρχισε σε ζωηρό ρυθμό να συμμαζεύει το δωμάτιο. Σαν έφτασε κοντά στην μπαλκονόπορτα δίστασε προς στιγμήν αλλά μετά από λίγο άνοιξε αποφασιστικά τις γρίλιες. Το δωμάτιο πλημμύρισε φως και ζεστασιά.
Χαμογέλασε. Η θέρμη του ήλιου γέμισε με αισιοδοξία την καρδιά της.

Όταν άκουσε το άγνωστο τρίξιμο πίσω της γύρισε αργά το κεφάλι.
Δεν έδειξε ταραχή στη θέα του άγνωστου μεγαλόσωμου άντρα με τα μαύρα ρούχα. Μόνο τον κοίταξε κατάματα περιμένοντας από κείνον να μιλήσει πρώτος. Ο άντρας δεν οπλοφορούσε. Στα χέρια του κρατούσε έναν άδειο σάκο και φαινόταν σαστισμένος. Η φωνή του ακούστηκε δυνατή και επιτακτική. "Αν δεν φωνάξεις δεν θα σε πειράξω. Βάλε στο σάκο ό,τι πολύτιμο έχεις και θα φύγω." Και μετά από λίγο συμπλήρωσε, "κοίταξε μην κάνεις καμιά ανοησία γιατί θα το μετανιώσεις".

Σαν υπνωτισμένη έκανε ό,τι ακριβώς της ζήτησε. Πήρε τον άδειο σάκο από τον άγνωστο και τον γέμισε με τα λίγα κοσμήματα που είχε και με ό,τι άλλο μπορεί να άξιζε. Έπειτα άφησε κάτω τον σάκο και κάθισε σιωπηλή στην καρέκλα που ήταν δίπλα στο τζάμι. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά μα τα μάτια της παρέμεναν βουβά κι ανεξερεύνητα
Ο άγνωστος άρπαξε τον σάκο κι εξαφανίστηκε.

Η ψυχή της γέμισε θλίψη. Ένιωθε να αλλάζει μορφή. Να γίνεται ρευστή και να χάνεται μέσα στις χαραμάδες που είχε το πάτωμα. Δεν είχε δύναμη ούτε να σηκωθεί από την καρέκλα.
Έμεινε εκεί μέχρι που βράδιασε. Στα χέρια της ακόμη το μικρό κομμάτι ύφασμα μόνο που τώρα ήταν υγρό και τσαλακωμένο. Απομεινάρι του φόβου που δεν έχει ούτε πρόσωπο, ούτε σχήμα, ούτε φωνή. "Ένα τρίξιμο είναι όλο κι όλο" είπε φωναχτά και χαμογέλασε πικρά.

Silena 20/10/2011

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

BEAMS


πυρετός ή ηλίου εκδίκηση
στο σκοτάδι οι ακτίνες
σβήνουν
στο φως ριγούν

πυρετός ή παραίσθηση φωτιάς
στις άκρες οι λέξεις
πέφτουν
στην καρδιά ξυπνούν

Silena 18/10/2011

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

GOTAN PROJECT

πάντως ό,τι κι αν κάνω από αυτούς τους ήχους, να ξεφύγω δεν μπορώ ή μάλλον δεν θέλω :)

αυτό θα' θελα να το χαρίσω σε σας αγαπημένοι μου φίλοι με την ευχή να είναι τ' όνειρο ζωντανό

LUFF

ΠΛΑΝΕΣ



κουμπιά που χάθηκαν
σιωπές που στάθηκαν

ν' αντέξω είπα
τα μάτια να κρατήσω ορθάνοιχτα

ν' αφήσω να πλανηθώ

ν' απλώσω την ψυχή λιγάκι ν' ανασάνει

ν' αντέξω είπα
τα μάτια στα όνειρα ν' αφήσω ανοιχτά

Silena 15/10/2011

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

ΑΝΑΜΕΣΑ



ανάμεσα από σκιές κι ήλιους απόκοσμους
ήχοι από νερό
σιωπές από χρυσό
κυνηγημένες σκέψεις

ανάμεσα από καπνούς κι όνειρα
ψίθυροι, στεναγμοί
απρόσμενη βροχή
κι αστέρια που θυμούνται

Silena 14/10/2011

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

BAJOFONDO

ΑΡΡΗΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ



περπατούσα σκυφτή μα το βλέμμα πετούσε αλλού
και σαν μαγνήτης άδραξε μικρά φωτάκια
φωτάκια αστέρια
αστέρια φωτάκια
μιας λαμπερής μέρας το δώρο
στους ανθρώπους που κρυώνουν πολύ

περπατούσα και μιλούσα στ' όνειρο
για να ξορκίσω τους θυμούς που αντάριαζαν την ψυχή μου
για να ξεχάσω τους λυγμούς που κυλούσαν στα μάγουλα
στ' αστέρια μου χάριζα χαμόγελο υγρό
στη νύχτα μου χάριζα φως λαμπερό

περπατούσα
περπατάω ακόμη
στα άρρητα μονοπάτια που χάραξε η μνήμη
ερήμην μου

Silena 13/10/2011

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ


μοιάζει με τέλος,

στο τέλος
όλα είναι αρκετά

το λίγο γίνεται πολύ
το πολύ γίνεται περιττό

η Άνοιξη υπερβολική
ο Χειμώνας βαρύς
άλλες εποχές δεν υπάρχουν

στο τέλος
όλα μοιάζουν
εγώ, εσύ, οι άνθρωποι και οι απάνθρωποι

τόσο πολύ μοιάζουν που απογοητεύομαι από τούτη την επανάληψη

στο τέλος
ευτυχώς μπαίνει μια τελεία.

Silena 12/10/2011

Omar Faruk Tekbilek

1ος Super Jazz Marathon / unplugged

1ος Super Jazz Marathon / unplugged
Στις 15 Οκτωβρίου και 20.15μμ
η Αθήνα ακούει JAZZ

6 συναυλίες μέσα σε 3 ώρες!!!

Κι όλα αυτά σε μια αίθουσα, διάσημη για την ακουστική της. Πρόκειται για την αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός.

12 κορυφαίοι μουσικοί της ελληνικής jazz και τρεις ταλαντούχοι νέοι, παίζουν unplugged...
Την καλλιτεχνική επιμέλεια υπογράφει ο αυτοσχεδιαστής πιανίστας και συνθέτης Γιώργος Ψυχογιός.

Το Πρόγραμμα

20:15 - Δημήτρης Φαρμάκης, πιάνο

20:30 - Finger Prints
Kinga Sito - Μάριος Κωστάκης, πιάνο

20:45 - Κασέτας Σπάνος duo
+ guest Περικλής Τριβόλης

Γιάννης Κασέτας, τενόρο σαξόφωνο - Γιώργος Σπανός, drums - Περικλής Τριβόλης, κοντραμπάσο



21:30 - Jazz On TAP 
Νίκος Τερζάκης, ηλεκτρική κιθάρα - Χρήστος Ασωνίτης, drums - Γιάννης Παπαδόπουλος, κοντραμπάσο.

22:15 - Περικλής Τριβόλης trio
Περικλής Τριβόλης, κοντραμπάσο - Τάκης Πατερέλης, άλτο σαξόφωνο - Κώστας Χριστοδούλου, πιάνο.



22:45 - Γιώργος Ψυχογιός trio featuring Γιώργος Ξανθάκος
Μάνος Λούτας, κοντραμπάσο - Σεραφείμ Μπέλλος, drums - Σόλης Μπαρκής, percussion - Γιώργος Ξανθάκος, τενόρο σαξόφωνο.

Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός

Πλατεία Αγ. Γεωργίου Καρύτση 8, 10561 Αθήνα , Τηλ: +302103221917, http://www.lsparnas.gr/

YANN TIERSEN

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2011

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Τὸ Πρωτοβρόχι


Σκυμμένοι ἀπὸ τὸ παραθύρι...
Καὶ τοῦ προσώπου μας οἱ γύροι
ἡ ἴδια μας ἤτανε ψυχή.
Ἡ συννεφιά, χλωμὴ σὰ θειάφι,
θάμπωνε ἀμπέλι καὶ χωράφι·
ὁ ἀγέρας μέσ᾿ ἀπὸ τὰ δέντρα
μὲ κρύφια βούιζε ταραχή·
ἡ χελιδόνα, μὲ τὰ στήθη,
γοργή, στὴ χλόη μπρὸς-πίσω ἐχύθη·
κι ἄξαφνα βρόντησε, καὶ λύθη
κρουνός, χορεύοντα ἡ βροχή!
Ἡ σκόνη πῆρ᾿ ἀνάερο δρόμο...
K᾿ ἐμεῖς, στῶν ρουθουνιῶν τὸν τρόμο,
στὴ χωματίλα τὴ βαριὰ
τὰ χείλα ἀνοίξαμε, σὰ βρύση
τὰ σπλάχνα νὰ μπεῖ νὰ ποτίσει
(ὅλη εἶχεν ἡ βροχὴ ραντίσει
τὴ διψασμένη μας θωριά,
σὰν τὴν ἐλιὰ καὶ σὰν τὸ φλόμο).
κι ὁ ἕνας στ᾿ ἀλλουνοῦ τὸν ὦμο
ρωτάαμε: «T᾿ εἶναι πὄχει σκίσει
τὸν ἀέρα μύρο, ὅμοιο μελίσσι;
Ἀπ᾿ τὸν πευκιὰ τὸ κουκουνάρι,
ὁ βάρσαμος ἢ τὸ θυμάρι,
ἡ ἀφάνα ἢ ἡ ἀλυγαριά;»
Κι ἄχνισα - τόσα ἦταν τὰ μύρα -
ἄχνισα κ᾿ ἔγινα ὅμοια λύρα,
ποὺ χάϊδευ᾿ ἡ ἄσωτη πνοή...
Μοῦ γιόμισ᾿ ὁ οὐρανίσκος γλύκα·
κι ὡς τὴ ματιά σου ξαναβρῆκα,
ὅλο μου τὸ αἷμα ἦταν βοή!...
K᾿ ἔσκυψ᾿ ἀπάνω ἀπὸ τ᾿ ἀμπέλι
ποὺ ἐσειόνταν σύφυλλο, τὸ μέλι
καὶ τ᾿ ἄνθι ἀκέριο νὰ τοῦ πιῶ·
- βαριὰ τσαμπιὰ καὶ οἱ λογισμοί μου,
βάτοι βαθιοὶ οἱ ἀνασασμοί μου -
κι ὅπως ἀνάσαινα, ἀπ᾿ τὰ μύρα
δὲ μπόρεια νὰ διαλέξω ποιό!
Μὰ ὅλα τὰ μάζεψα, τὰ πῆρα,
καὶ τά ῾πια, ὡσὰν ἀπὸ τὴ μοίρα
λύπη ἀπροσδόκητη ἢ χαρά.
Τά ῾πια· κι ὡς σ᾿ ἄγγιξα τὴ ζώνη,
τὸ αἷμα μου γίνηκεν ἀηδόνι,
κι ὡς τὰ πολύτρεχα νερά!


(ἀπὸ τὸ Λυρικὸς Βίος, Β´, Ἴκαρος 1968)

ΠΗΓΗ: <... ΕΔΩ ...>

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2011

DEDICATION

μια υπέροχη διασκευή που θα ήθελα να την χαρίσω στους ανθρώπους που το θρόισμα των φύλλων τους αναστατώνει, που στο βλέμμα τους ζει το όνειρο, που ενώ λυγίζουν έχουν την αγκαλιά ανοιχτή...

Anouar Brahem, John Surman, Dave Holland

ΣΤΙΧΟΙ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΑΣ

Ιωσήφ Βεντούρας
...
Δίπλα του η Λέα χάραζε με το μολύβι
Ζωγράφιζε σύννεφα
Σύννεφα με γραμμές
Εκείνος δεν ήταν στις γραμμές της

Δεν ήταν
...

Εσύ που ξυπνούσες συντροφιά με τη μηλιά
εσύ που σελάγιζες σ' ένα κοράλλι γέννας
εσύ που πότιζες το άνθος της αγάπης σου
εσύ που ζητούσες τη γεύση της κανέλλας

και το σκοτάδι
για ό,τι χάνεται σε άκρο βαθύ

Ήρθες να κλάψεις στο μετέωρο του ήλιου σου
ήρθες να περπατήσεις σε ξεραμένα φύλλα
ήρθες να βάλεις σημάδι το φεγγάρι
ήρθες να μετρήσεις το μελανί της πέτρας

και το σκοτάδι
που διαγράφει τον ουρανό

Χάθηκαν τα Σάββατα την άνοιξη
χάθηκαν οι Κυριακές το καλοκαίρι
χάθηκαν το φθινόπωρο οι γιορτές
χάθηκαν το χειμώνα οι φωτιές

...

Εκλάμψεις
Αριθμοί
Και μακριά
φτεροκοπούσε μία φωνή.

(Από το "Κυκλώνιο")

το διάβασα < ... εδώ ... >


Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

ΚΙ ΑΓΓΙΖΩ ΟΥΡΑΝΟ

painting by Delilah Smith


μέσα στον  ήχο σου
ταξίδεψα
στο φως σου μέσα
γεννήθηκα ξανά
στον σιωπηλό σου αναστεναγμό
ανάσανα ζωή
κι ανάλαφρη τώρα
φτερό
πετάω στον άνεμο
κι αγγίζω ουρανό

Silena 4/10/2011

Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2011

TRIO MACCHIATO

με υπέροχους ήχους ξεκινάω αυτή την εβδομάδα και μαζί κάνω μια ευχή, χαμόγελο να φωτίζει τα μάτια μας, καλή σας μέρα

Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2011

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΙΣΑΡΗΣ

ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΙ
storm by ©Silena

Εμπιστεύομαι τη θάλασσα
Αυτή πάντοτε θα με δέχεται
Στην αγκαλιά της.
Εμπιστεύομαι το θάνατο
Ξέρω πώς θα' ρθει.
Εμπιστεύομαι τη μουσική, τον ήλιο
Το όνειρο που συντροφεύει.
Εμπιστεύομαι την Μποβαρύ, τον Άμλετ
Τον Ροβινσώνα, την Ιοκάστη
Κοντά μου θα' ναι ως το τέλος.
Εμπιστεύομαι τη νήσο Τήνο, τον Μολδάβα
Το Βερολίνο της μνήμης.
Τους πεθαμένους εμπιστεύομαι
Που κολυμπούν σε μαύρο φως γαλάζιο
Το σώμα της μιας νύχτας.
Εμπιστεύομαι τ' αγάλματα, τα πνεύματα
Τον σκύλο, την πέστροφα, την πεταλούδα.
Τη βάρκα, την εκκλησία, τον ουρανό που τα σκεπάζει.
Τη νύχτα, το δροσερό νερό, το άστρο Αφροδίτη.
Το χρόνο, το πένθος, αυτήν που κλαίει.
Τη λήθη, την ανατολή, τη μέρα.
Δεν εμπιστεύομαι τον φίλο που χαμογελά
Κι αιώνια αγάπη μου προσφέρει.

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ