Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2011

PABLO NERUDA

pablo-neruda.jpg

Walking Around

Sucede que me canso de ser hombre.
Sucede que entro en las sastrerνas y en los cines
marchito, impenetrable, como un cisne de fieltro
Navegando en un agua de origen y ceniza.
El olor de las peluquerνas me hace llorar a gritos.
Sσlo quiero un descanso de piedras o de lana,
sσlo quiero no ver establecimientos ni jardines,
ni mercaderνas, ni anteojos, ni ascensores.
Sucede que me canso de mis pies y mis uρas
y mi pelo y mi sombra.
Sucede que me canso de ser hombre.
Sin embargo serνa delicioso
asustar a un notario con un lirio cortado
o dar muerte a una monja con un golpe de oreja.
Serνa bello
ir por las calles con un cuchillo verde
y dando gritos hasta morir de frνo

No quiero seguir siendo raνz en las tinieblas,
vacilante, extendido, tiritando de sueρo,
hacia abajo, en las tapias mojadas de la tierra,
absorbiendo y pensando, comiendo cada dνa.
No quiero para mν tantas desgracias.
No quiero continuar de raνz y de tumba,
de subterrαneo solo, de bodega con muertos
ateridos, muriιndome de pena.
Por eso el dνa lunes arde como el petrσleo
cuando me ve llegar con mi cara de cαrcel,
y aϊlla en su transcurso como una rueda herida,
y da pasos de sangre caliente hacia la noche.
Y me empuja a ciertos rincones, a ciertas casas hϊmedas,
a hospitales donde los huesos salen por la ventana,
a ciertas zapaterνas con olor a vinagre,
a calles espantosas como grietas.
Hay pαjaros de color de azufre y horribles intestinos
colgando de las puertas de las casas que odio,
hay dentaduras olvidadas en una cafetera,
hay espejos
que debieran haber llorado de vergόenza y espanto,
hay paraguas en todas partes, y venenos, y ombligos.
Yo paseo con calma, con ojos, con zapatos,
con furia, con olvido,
paso, cruzo oficinas y tiendas de ortopedia,
y patios donde hay ropas colgadas de un alambre:
calzoncillos, toallas y camisas que lloran
lentas lαgrimas sucias.

WALKING AROUND
Πάμπλο Νερούδα

Συμβαίνει πως κουράζομαι να ‘μαι άνθρωπος.
Συμβαίνει πως μπαίνω σε ραφτάδικα και σινεμάδες
μαραμένος, αδιαπέραστος, σαν ένας κύκνος από τσόχα
πλέοντας σ’ ένα νερό από καταγωγή και στάχτη.
Η οσμή από τα κομμωτήρια με κάνει να κλαίω με κραυγές.
Μονάχα θέλω μια ξεκούραση από πέτρες ή από μαλλί,
μονάχα θέλω να μη βλέπω καταστήματα και κήπους,
ούτε εμπορικά, διόπτρες, κι ασανσέρ.
Συμβαίνει πως κουράζομαι απ’ τα πόδια και τα νύχια μου
κι απ’ τα μαλλιά και τη σκιά μου.
Συμβαίνει πως κουράζομαι να ‘μαι άνθρωπος.
Όμως θα ήταν νόστιμο
να τρομάξω ένα συμβολαιογράφο μ’ έναν κομμένο κρίνο
ή θάνατο να δώσω σ’ ένα μοναχό μ’ ένα χτύπημα του αυτιού.
Θα ‘ταν ωραίο
να πηγαίνω στους δρόμους μ’ ένα μαχαίρι πράσινο
και βγάζοντας κραυγές ως να πεθάνω από το κρύο.
Δεν θέλω άλλο να ‘μαι ρίζα μες στις καταχνιές,
αβέβαιος, απλωμένος, τρέμοντας από όνειρο,
προς τα κάτω, στα μουσκεμένα έντερα της γης,
απορροφημένος, σκεπτικός, τρώγοντας κάθε μέρα.
Δεν θέλω για μένα τόσες δυστυχίες.
Δεν θέλω να συνεχίσω από ρίζα κι από τάφο,
από υπόγειο μόνος, από κελάρι με νεκρούς,
κοκαλωμένος, να πεθαίνω από πόνο.
Γι αυτό η Δευτέρα καίγεται σαν το πετρέλαιο
όταν με βλέπει να ‘ρχομαι με πρόσωπο από φυλακή,
κι ουρλιάζει στο πέρασμά της σαν μια ρόδα πληγωμένη,
και κάνει βήματα από ζεστό αίμα προς τη νύχτα.
Και με σπρώχνει σε κάποιες γωνιές, σε κάποια υγρά σπίτια,
σε νοσοκομεία όπου τα οστά βγαίνουν στο παράθυρο,
σε κάποια παπουτσάδικα με οσμή από ξύδι,
σε δρόμους φοβερούς σαν ουλές.
Υπάρχουνε πουλιά σε χρώμα από θειάφι και τρομεροί απροορισμοί
κρεμασμένοι από τις πόρτες των σπιτιών που μισώ,
υπάρχουν οδοντοστοιχίες ξεχασμένες σε μια καφετιέρα,
υπάρχουνε καθρέφτες
που θα ‘πρεπε να κλαίγανε από ντροπή και φόβο,
υπάρχουνε ομπρέλες σ’ όλα τα μέρη, και δηλητήρια, κι υποχρεώσεις.
Εγώ περνάω με ηρεμία, με μάτια, με παπούτσια,
με μανία, με λησμονιά,
περνάω, διασχίζοντας γραφεία και μαγαζιά ορθοπεδικής,
και αυλές όπου υπάρχουν ρούχα κρεμασμένα απόνα σύρμα:
σώβρακα, πετσέτες και πουκάμισα που κλαίνε
αργά βρώμικα δάκρυα.

Μετάφραση: Β. Λαλιώτης

Πηγή: < ... εδώ ... >

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2011

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΓΕΛΑΚΗ-ΡΟΥΚ



ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Το φεγγάρι, το φεγγάρι
τόσο προσκολλημένο ήταν στο στήθος μου
στην κοιλιά, γι’αυτό δεν το κοιτάζω πια
το αποφεύγω, όπως και τον καθρέφτη.
Το φεγγάρι βγάζει τώρα
ένα χλωμό, υποτονικό φως
που μονότονα λούζει και θυμίζει
άλλες στιγμές όταν νύχτα με τη νύχτα
μεγάλωνε το δρεπάνι
μαζί με τον πόθο
μαζί με την ιδέα της πληρότητας.
Πανσέληνος, το σύμπαν εκσπερμάτωνε
και συ στα βότσαλα υγρή
θαρρούσες πως είχες συλλάβει
το νόημα της δημιουργίας.
Κι ονειρευόσουν μια εποχή μεταφυσική
όπου κανένας ήλιος κοφτερός
δε θα διέκοπτε το ποίημα
αφού του φεγγαριού το φως
φως ασημένιο
πιο ερωτικά σε άγγιζε
απ’το χρυσό της μέρας.
Νόμιζες, ανόητο θηλυκό,
πως στο φεγγάρι θα λικνιζόσουνα
για πάντα…Αλλά,
Πάει κι αυτό, πάει και το φεγγάρι


Αθήνα, 10/3/08
Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2011

SMILE


πολλές φορές τα λόγια δεν είναι αρκετά ή ίσως να είναι και περιττά

τότε είναι που αρκεί ένα βλέμμα ή ένα χαμόγελο και η ψυχή .... γλυκαίνει!

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2011

VASSILIS TSABROPOULOS

BILLIE HOLIDAY

ΛΙΓΑ ΖΗΤΩ



λίγα ζητώ
ένα ψίθυρο ανεπαίσθητο του ανέμου
καθώς από τα φύλλα τα πυκνά ανάμεσα περνά
και κυνηγάει μικρές αχτίδες φως

λίγα ζητώ
έναν ουρανό γαλάζιο, καθαρό
ένα πεύκο πράσινο, ζωηρό
μια θάλασσα, απέραντη

λίγα ζητώ
μιαν ανάσα ζεστή
εκεί στο λαιμό μου κοντά
να εξερευνάει μυστικά

λίγα ζητώ
κάποιες λέξεις αληθινές
να αγγίζουν το χέρι μου
πολύτιμη στιγμή
και μια σκέψη
μονάχα μια
να μη περιπλανιέται η δική μου
μονάχη της
μέσα στη νύχτα των ματιών

λίγα ζητώ
ένα χαμόγελο ή τη σκιά του
λίγα ζητώ
λίγα ... πολλά

Silena 23/8/2011

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2011

ΕΛΕΓΕΙΑ ΤΩΝ ΛΟΥΛΟΥΔΙΩΝ

Όσα λουλούδια υπάρχουν, το καλοκαίρι ανθίζουν.
Κι' απ' όλα τα λουλούδια του κάμπου φαίνεται
η νεότης πιο ωραία. Αλλά μαραίνεται
γρήγορα, και σαν πάει δεν ξαναγένεται·
η πασχαλι[αίς] με της δροσιάς τα δάκρυα την ραντίζουν.

Όσα λουλούδια υπάρχουν, το καλοκαίρι ανθίζουν.
Αλλά τα ίδια μάτια δεν τα κυττάζουνε.
Και άλλα χέρια σ' άλλα στήθεια τα βάζουνε.
Έρχοντ' οι ίδιοι μήνες, πλην ξένοι μοιάζουνε·
τα πρόσωπα αλλάξαν και δεν τ' αναγνωρίζουν.

Όσα λουλούδια υπάρχουν, το καλοκαίρι ανθίζουν.
Αλλά με την χαρά μας πάντα δεν μένουνε.
Αυτά οπού ευφραίνουν, αυτά πικραίνουνε·
κ' επάνω εις τους τάφους, που κλαίμε, βγαίνουνε,
καθώς τους γελαστούς μας τους κάμπους χρωματίζουν.

Πάλ' ήλθε καλοκαίρι κ' οι κάμποι όλοι ανθίζουν.
Αλλ' απ' το παραθύρι δύσκολα φθάνεται.
Και το υαλί μικραίνει-μικραίνει, χάνεται.
Το πονεμένο μάτι θολώνει, πιάνεται.
Βαρυά τα κουρασμένα πόδια, δεν μας στηρίζουν.


Για μας δεν είναι φέτος που οι κάμποι όλοι ανθίζουν.
Λησμονημένου Αυγούστου κρίνοι μας στέφουνε,
τ' αλλοτεινά μας χρόνια γοργά επιστρέφουνε,
σκιαίς αγαπημέναις γλυκά μας γνέφουνε
και την φτωχή μας την καρδιά γλυκά αποκοιμίζουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2011

MINOR OF A LEAVE


ANDRE BRETON

Toujours pour la première fois
Toujours pour la première fois
C’est à peine si je te connais de vue
Tu rentres à telle heure de la nuit dans une maison oblique à ma fenêtre
Maison tout imaginaire
C’est là que d’une seconde à l’autre
Dans le noir intact
Je m’attends à ce que se produise une fois de plus la déchirure fascinante
La déchirure unique
De la façade et de mon cœur
Plus je m’approche de toi
En réalité
Plus la clé chante à la porte de la chambre inconnue
Où tu m’apparais seule
Tu es d’abord tout entière fondue dans le brillant
L’angle fugitif d’un rideau
C’est un champ de jasmin que j’ai contemplé à l’aube sur une route des environs de Grasse
Avec ses cueilleuses en diagonale
Derrière elles l’aile sombre tombante des plants dégarnis
Devant elles l’équerre de l’éblouissant
Le rideau invisiblement soulevé
Rentrent en tumulte toutes les fleurs
C’est toi aux prises avec cette heure trop longue jamais
assez trouble jusqu’au sommeil
Toi comme si tu pouvais être
La même à cela près que je ne te rencontrerai peut-être jamais
Tu fais semblant de ne pas savoir que je t’observe
Merveilleusement je ne suis plus sûr que tu le sais
Ton désœuvrement m’emplit les yeux de larmes
Une nuée d’interprétations entoure chacun de tes gestes
C’est une chasse à la miellée
Il y a des rocking-chairs sur un pont il y a des branchages
qui risquent de t’égratigner dans la forêt
Il y a dans une vitrine rue Notre-Dame-de-Lorette
Deux belles jambes croisées prises dans de hauts bas
Qui s'évasent au centre d’un grand trèfle blanc
Il y a une échelle de soie déroulée sur le lierre
Il y a
Qu’à me pencher sur le précipice et de ton absence
J’ai trouvé le secret
De t’aimer
Toujours pour la première fois

ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΕΜΕΛΗΣ

Μάταια πράγματα

Γιατί, Θεέ μου, να μην μπορούμε
Να βρεθούμε ολόκληροι μες στην αγάπη,
Να πρέπει να γίνουμε όνειρα
Ενανθρωπισμένα μες σ' έναν άλλο ύπνο,
Όνειρα, διάφανα φαντάσματα γυμνά.

Ως να μην είμαστε άνθρωποι,
Έμψυχα όντα, κρύβοντας την ωραιότητα
Από ζηλότυπα βλέμματα αγγελικά.

Ως νάμαστε πράγματα κλειστά κι ωραία, μάταια,
Καρτερικά, υπερήφανα, σαν τα βουνά.

Κοχύλια σκληρά, αλαβάστρινα, όστρακα άθραυστα,
Βράχοι αρράγιστοι, κύκνοι σιωπηλοί.

Κανείς δεν ακούει την ψυχή του άλλου.

Κανείς

Κανείς.

 
Από τη συλλογή Το δίχτυ των ψυχών (1965) του Γιώργου Θέμελη

ΜΙΑ ΣΥΝΑΥΛΙΑ, ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ



νιώθω γεμάτη απόψε, γεμάτη όμορφους ήχους, παραμυθένιους καλοί μου φίλοι

ένα μουσικό ταξίδι με έναν μαγικό Τάκη Φαραζή και μια ονειρική Έλλη Πασπαλά

είμαι πολύ χαρούμενη απόψε :)

ακούστε κι αυτό.... για καληνύχτα



Σάββατο, 20 Αυγούστου 2011

AGNES OBEL



ακίνητη στιγμή
βήματα νυχτερινά
απρόσμενα
άπειρα τα μάτια
ένα το βλέμμα
τα όρια αγγίζει
το σκοτάδι σκορπίζει
σκόνη στο άπειρο
αστέρια στον ουρανό μου

Silena 20/8/2011

GRANT GREEN

Yo La Tengo's

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2011

CLOAK OF VIRTUE


THE CORAL



πολύ όμορφο ταξιδιάρικο τραγούδι από τους The Coral έχω για σας

ένα τραγούδι που μου "ανοίγει την όρεξη" για μια καλοκαιρινή συναυλία

ίσως αύριο βράδυ καταφέρω να πάω στην πρώτη μου συναυλία αυτό το καλοκαίρι

έστω και τώρα που το καλοκαίρι φθάνει στο τέλος του! γιατί όπως λέει και η παροιμία

"κάλλιο αργά παρά ποτέ"!!

ART OF MIRRORS

Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2011

Σ' ΕΝΑ ΤΕΝΤΩΜΕΝΟ ΣΚΟΙΝΙ ΜΕ ΜΙΑ ΟΜΠΡΕΛΑ



πάνω σε τεντωμένο σκοινί κρατώντας μια ομπρέλα
κάτω, σιωπή
μια υπόγεια σιωπή που καλεί προς τα κάτω πεισματικά
ηδονικά στιγμές στιγμές
μα το πείσμα μεταδίδεται αίφνης και γίνεται ζωή
κρατώ την ομπρέλα και τα πρώτα βήματα κάνω δειλά πάνω στο σκοινί
δεν φοβάμαι μα δειλιάζω μονάχα στην ιδέα της ικανοποίησης της ιδέας της πτώσης
προχωρώ σταθερά
σωπαίνω, σβήνω κάθε σκέψη και συγκεντρώνομαι στο πέρασμα του βήματος σε δράση
του βήματος σε ζωή, σε έλλειψη χειροκροτημάτων τέλους
σε έναρξη χειροκροτημάτων επιβίωσης, και τι κρίμα που χάνω την ισορροπία μου
και κει που ένα δυνατό αααααα ακούγεται ένα ααααα που προσμένει την πτώση αχόρταγα
βρίσκω ξανά την ισορροπία και συνεχίζω
πάνω στο τεντωμένο σκοινί κρατώντας μια ομπρέλα
σε πείσμα του ααααα, σε πείσμα του τέλους

κι είναι η μπάρα δυνατή για να στηρίξει ακόμη και τη ζαλισμένη μου συνείδηση
κι είναι η καρδιά μου ζωντανή για να μεταφέρει στο αχόρταγο πλήθος που προσμένει το τέλος
την απόλυτη .... ζωή

Silena 18/8/2011

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2011

FERNANDO PESSOA



Αμέτρητες ζωές κατοικούν μέσα μας

Δεν ξέρω, όταν σκέφτομαι ή αισθάνομαι,
Ποιος είναι αυτός που σκέφτεται ή αισθάνεται.
Εγώ είμαι απλά το μέρος
Όπου τα πράγματα νιώθονται ή γίνονται σκέψη

Έχω πάνω από μία ψυχή
Υπάρχουν περισσότερα εγώ από εμένα, τον εαυτό μου.
Υπάρχω, μολαταύτα,
Αδιάφορος προς όλα αυτά.
Τους κλείνω το στόμα: Μιλάω.

Οι διερχόμενες παρορμήσεις που
Αισθάνομαι ή που δεν αισθάνομαι
Παλεύουν μέσα σ' αυτό που είμαι, αλλά εγώ
Τις αγνοώ. Δεν μου υπαγορεύουν τίποτα
Στο εγώ που ξέρω: Γράφω.

Vivem em nós inúmeros;
Se penso ou sinto, ignoro
Quem é que pensa ou sente.
Sou somente o lugar
Onde se sente ou pensa.

Tenho mais almas que uma.
Há mais eus do que eu mesmo.
Existo todavia
Indiferente a todos.
Faço-os calar: eu falo.

Os impulsos cruzados
Do que sinto ou não sinto
Disputam em quem sou.
Ignoro-os. Nada ditam
A quem me sei: eu escrevo.


WILLIAM BUTLER YEATS


YOUKALI



στη χώρα των ονείρων τα σύννεφα χαμογελούν
μες στους ιριδισμούς
οι σκέψεις μου πετούν

και σου μιλούν
ψιθυριστά
να μη τρομάξουν τα πουλιά

silena 16/8/2011

WOONG SAN

Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2011

ΡΟΔΙΝΗ ΖΩΗ



Δεν ξέρω στ' αλήθεια αν υπάρχει "ρόδινη ζωή" γιατί ο καθένας μας ορίζει μοναδικά την κάθε λέξη, την κάθε φράση! Αν υπάρχει όμως, την εύχομαι σε σας αγαπημένοι μου συνταξιδιώτες σ' αυτό το ταξίδι που λέγεται ζωή. Και είναι όμορφη η ζωή, με τα πάνω της και τα κάτω της, με τα χαμόγελα και τα δάκρυα, είναι όμορφη. Έχω ακόμη μια ευχή για όλους εσάς, να είναι δυνατή η φλόγα της ψυχής, τόσο δυνατή που να φωτίζει τα μάτια και να πραγματοποιεί τα όνειρα.

να είστε καλά

A WISH TO THE MOON

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

MADONNA


GIUSEPPE VERDI



Maria Callas singing Otello's Ave Maria by Giuseppe Verdi

CRYSTAL SILENCE

BAR KOKHBA

DEBUSSY

Avengeil, σ' ευχαριστώ

Σάββατο, 13 Αυγούστου 2011

ΣΤΟ ΦΩς ΤΗς ΣΕΛΗΝΗς



μαζί μ' ένα αέρινο φιλί

στο μυστήριο

στο φως

στο ταξίδεμα


ΓΙΑ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ



για το φεγγάρι

άπλωσα απόψε τη σκέψη μου

κι αφέθηκε

μονάχη της να "τρέξει"

ασημένια κλωστή

αόρατη σχεδόν

σαν την ψυχή

φευγάτη
ανερμήνευτη

να ψηλαφεί τ' αστέρια

με τα χέρια ψηλά

και τα δάχτυλα άτολμα

το μυστικό τους να κρατήσουν μυστικό

πνοή ονείρων

ανάσα σελήνης

Silena 13/8/2011

ESPERAME EN EL CIELO



ξέρω ξέρω πως το έχετε ξανακούσει από εδώ αυτό το τραγούδι αλλά πιστοί μου φίλοι το λατρεύω κι από την άλλη επηρεασμένη από μια ταινία του Αλμοδοβάρ που είδα για ακόμη μια φορά χθες βράδυ δεν μπόρεσα ν' αντισταθώ στον πειρασμό να κάνω αυτή την ανάρτηση (αν αναρωτιέστε σε ποιά ταινία ακουγόταν αυτό το τραγούδι ήταν στην ταινία Matador)

πιστεύω να σας αρέσει τόσο όσο κι εμένα

RODIN

ZEN



ονειρικό? νομίζω δεν φτάνει η λέξη...

Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2011

ΤΑΚΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ

Φαντασμαγορία



Η απίθανη χαρά μας
Ταξιδεύοντας με διαμαντένιο αμάξι
Σε δρόμους εσπερινούς
Που γέννησε το φως

Και το βελούδο
Σιωπηλό

Μες στις βιτρίνες του ύπνου
Δείχνοντας το αίμα του

Αχτίδες ντυμένες χορεύτριες
Ήρθαν να πλύνουν το πένθος
Τους μαύρους κήπους
Όπου κοιμούνται οι πεθαμένοι

Ω τα γαλάζια δροσερά φύλλα
Που κυλούν πάνω στα μάτια μας
Τα τελευταία δάχτυλα της χαραυγής

Σκιές που στάζουν μες στην καρδιά μας

Από τη συλλογή Φύλλα ύπνου (1949) του Τάκη Βαρβιτσιώτη

ALESSANDRA FERRI



Avengeil, δυστυχώς το URL που μου έστειλες δεν επιτρέπει την ενσωμάτωση!

έτσι διάλεξα αυτό το υπέροχο, κατά τη γνώμη μου, χορό ή καλύτερα να πω έργο τέχνης! για σένα

ΑΛΜΠΑΤΡΟς



άσπρα είναι τα πουλιά της σκέψης μου
άσπρα και τα όνειρά μου

κι όταν τα αντικρύζεις
ριγούν
πετούν
να σ' αγκαλιάσουν δε διστάζουν

Silena 10/8/2011

Τρίτη, 9 Αυγούστου 2011

MACKENZIE THORPE & GIUSEPPE VERDI



FLORESTA DO AMAZONAS

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ

Ζωγραφισμένα


Την εργασία μου την προσέχω και την αγαπώ.
Μα της συνθέσεως μ’ αποθαρρύνει σήμερα η βραδύτης.
Η μέρα μ’ επηρέασε. Η μορφή της
όλο και σκοτεινιάζει. Όλο φυσά και βρέχει.
Πιότερο επιθυμώ να δω παρά να πω.
Στη ζωγραφιάν αυτή κυττάζω τώρα
ένα ωραίο αγόρι που σιμά στη βρύσι
επλάγιασεν, αφού θ’ απέκαμε να τρέχει.
Τι ωραίο παιδί· τι θείο μεσημέρι το έχει
παρμένο πια για να το αποκοιμίσει. —
Κάθομαι και κυττάζω έτσι πολλήν ώρα.
Και μες στην τέχνη πάλι, ξεκουράζομαι απ’ την δούλεψή της.

KILL BILL

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2011

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΑΚΟΥΕΙΝ ΚΑΙ...

αφιερωμένο σε αυτιά ευαίσθητα, που γνωρίζουν και επιλέγουν τι θ' ακούσουν, τι θα κρατήσουν, με τι θ' ασχοληθούν σοβαρά και τι θα αγνοήσουν!!!

αυτό το είναι κατά την ταπεινή μου γνώμη

η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΑΚΟΥΕΙΝ και η ΕΥΦΥΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΣΩΠΑΙΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΈΧΕΙΣ ΚΑΤΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΙ ΑΛΗΘΙΝΟ ΝΑ ΠΕΙΣ

GRANT GREEN

ΔΗΜΗΤΡΗς ΔΙΚΑΙΟς

θανάσιμο λάθος


painting by Janice Wright

  Είναι που ξέχασα
να φθάσω κύμα στην ακτή
και να ματώσω!
Τις μέρες μου ν' απλώσω
στα σκαλιά της γης.

Με βάρυναν τ' αντίτιμα,
οι πληρωμές
εφ' όσον,
πληρώ προϋποθέσεις
και μόνον έτσι
Δικαιούμαι να πατήσω
τις θαλάσσιες γραμμές τους.
Δυό μέτρα απ' την ακτή
σε γη περιορισμένη
θα περιμένω οχιά,
να στάξω στις πλευρές τους
τη στεριανή κακία
Aιώνια ουσία
ακριβή
κι αλάνθαστη χίμαιρα.
 
ΠΗΓΗ: < ... εδώ ... >

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2011

CHOPIN

απόψε η καληνύχτα μου, πιστοί μου φίλοι μοιάζει με λουλούδι κι ακούγεται σαν Chopin!

HAVE U SEEN YOUR SHOOTING STAR TONIGHT??

ΜΥΣΤΙΚΑ



από ίσκιο αθόρυβο, μυστικό
ξύπνησε
μεσάνυχτα σχεδόν
η σκιά μέσα στο σκοτάδι
ξεπρόβαλλε κυνηγημένη λες
από δέντρων ψίθυρους
υπόγειους, μυστικούς
σ' εκείνα τα κρυμμένα μυστικά
άφησε απόψε τα όνειρά της
να πλανηθούν
να πλανευτούν
σιωπηλά
όπως πάντα
κι αυτά
ατίθασα, αθώα μα ορμητικά
την κατέκλυσαν
σαν το τέλος
ή σαν την αρχή
μυστικά
όπως όλα τα σκιρτήματα του νου

Silena 5/8/2011

A TANGO



Σ' ένα χορό συναντήθηκαν, τυχαία. Την πλησίασε συνεσταλμένα και της ζήτησε να χορέψουν. Εκείνη με το κεφάλι σκυφτό, με μια ντροπαλή ματιά θύμισε στην καρδιά έναν άλλο χτύπο, πιο γρήγορο πιο φλογερό και τότε τα βλέμματά τους συναντήθηκαν και ταξίδεψαν μαζί....

IN THE MOOD FOR LOVE

Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2011

ΑΣΤΕΡΙΑ



στη σφαίρα των παραμυθιών θα ταξιδέψω
τη νύχτα θα γητέψω
στα διάφανα όνειρά μου θα επιστρέψω

παντού
στη γη ολάκερη αστέρια θα φυτέψω
λαμπερά

Silena 4/8/2011

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2011

SEA SHELL SPIRAL

ΣΚΟΡΠΙΑ ΛΟΓΙΑ



με ένα σουβλερό πόνο στην πλάτη
με μάτια που δακρύζουν από το θρόισμα των φύλλων
και μύτη που τρέχει από τις μυρωδιές των αναμνήσεων
ανοίγω διάπλατα το στόμα
περιμένοντας μια σταγόνα βροχής ακόμα

"δεν έδεσα τα χέρια μου στην πλάτη τυχαία", φωνάζω δυνατά μήπως μ' ακούσει κάποιος
"ε, μ' ακούει κανείς?" φωνάζω με ακόμη πιο δυνατή φωνή

απάντηση δεν πήρα,

κι ο σουβλερός πόνος επιμένει
τα μάτια ακόμα δακρύζουν κι η μύτη δεν αντέχει άλλες μυρωδιές...

Silena 3/8/2011

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2011

THE SMITHS

ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΜΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ


και ένα πολύ αγαπημένο τραγουδάκι

TIME



για τα δευτερόλεπτα που κυλούν και γίνονται
λεπτά
ώρες
μέρες
....
χρόνια

όμορφα

Για την AnD

ένα υπέροχο ποίημα που το αφιερώνω με όλη μου την αγάπη στην καλή μου φίλη AnD

ΜΑΘΗΤΕΙΑ

Μαθαίνεται η Αγάπη,
μαθαίνεται από μέσα, αποστηθίζεται.
όπως η θλίψη, όπως η έκσταση.

Τ' άφωνα ψάρια δεν πηγαίνουν σχολείο
να μάθουν τη σιωπή,
την εκθαμβωτική θαλάσσια αγάπη
μες σε βαθιά κρησφύγετα.

Τα ερωτικά πουλιά δε μελετούν
μαθήματα αγάπης,
δε γράφουν τις τέσσερες πράξεις της
στις πλάκες τους οι πεταλούδες.

Ισως μονάχα οι Άγγελοι να μαθαίνουν λέξεις,
ονόματα, κομμένες συλλαβές,
συλλαβίζοντας τον έρωτα μες στην ουράνιαν ερημία.

Ισως να ξέρουν καλά τη σιωπή της Αγάπης,
τη γλώσσα της σιωπής, τον ανεκλάλητον έρωτα των πραγμάτων.

Αυτή τη γλώσσα, αυτή τη Μουσική, αυτή μαθαίνουν τα δάχτυλά μου.
Τα δάχτυλά μου, τα χείλη μου, τα έκπληχτα μάτια.

Γιώργος Θέμελης

και φυσικά μαζί μερικές όμορφες μουσικές και πολλά :)))





Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2011

ΤΙΤΟς ΠΑΤΡΙΚΙΟς

ΧΩΡΙς ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΩ

Χωρίς να σε βλέπω χωρίς να σου μιλάω
χωρίς ν’ αγγίζω ούτε μια σκιά απ’ το βήμα σου
χωρίς – πόσο γυμνός ακόμα θα ‘θελες να μείνω;
Μη με πιστεύεις, σε τίποτα μη με πιστέψεις.
Κι όταν εντάσσω τις στιγμές στα σίγουρα σχήματά μου
όταν ανασκευάζω το χαμόγελό σου
όταν αποκαλώ την ομορφιά φθαρτό περίβλημα
μη με πιστεύεις – κι όμως σου λέω την αλήθεια.

Δεν την αντέχω αυτή τη μάταια ελπίδα
να επιζώ σε μια τυχαία σου σκέψη
μα κάθε βράδυ τη ζεσταίνω απ’ την αρχή.

PAPERCUT

AUGUST DAY SONG

έτσι υποδέχομαι τον τελευταίο μήνα του καλοκαιριού,  έχετε τις ευχές μου για έναν όμορφο, ανεπανάληπτο Αύγουστο....

καλό μήνα

DOWN & OUT



έκθετοι και μόνοι
στη άκρη μιας γραμμής
περιμένουμε τον ήχο
να σπάσει το τέλος μιας αρχής

έκθετη και μόνη
στην άκρη μιας σιωπής
περιμένω τη λέξη
ν' αρχίσει η στιγμή
τα όνειρα ή το σκοτάδι

Silena 1/8/2011

CHARLIE PARKER