Κυριακή, 31 Ιουλίου 2011

MASSIVE ATTACK - WHAT YOUR SOUL SINGS



ειπωμένα όνειρα
άχρωμα ή ανάμεσα στο μαύρο και το άσπρο

ξαναειδωμένες λέξεις
αχόρταγες
αγχωτικές

σταγόνες στο πρόσωπό μου

δάκρυα στα μάτια μου

υγροί φόβοι στις νύχτες μου

Silena 31/7/2011

AURORA BOREALIS

aurora borealis by Silena
31/7/2011


εκτυφλωτικό παιχνίδισμα
με το σκοτάδι τ' ουρανού
το σιωπηλό

μάζεψε ο ουρανός
λες
τα χρώματα της νύχτας
να μαγέψει τ' άστρα
κι αυτά 
τα βλέφαρά τους τα διάφανα
χαμήλωσαν με συστολή

Silena 31/7/2011

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011

GATO BARBIERI

ΝΙΚΗΦΟΡΟς ΒΡΕΤΤΑΚΟς

lava by Silena

Τὸ καθαρότερο πράγμα τῆς δημιουργίας

Δὲν ξέρω, μὰ δὲν ἔμεινε καθόλου σκοτάδι.
Ὁ ἥλιος χύθηκε μέσα μου ἀπὸ χίλιες πληγές.
Καὶ τούτη τὴ λευκότητα ποὺ σὲ περιβάλλω
δὲ θὰ τὴ βρεῖς οὔτε στὶς Ἄλπεις, γιατὶ αὐτὸς ὁ ἀγέρας
στριφογυρνᾶ ὡς ἐκεῖ ψηλὰ καὶ τὸ χιόνι λερώνεται.
Καὶ στὸ λευκὸ τριαντάφυλλο βρίσκεις μιὰ ἰδέα σκόνης.
Τὸ τέλειο θαῦμα θὰ τὸ βρεῖς μοναχὰ μὲς στὸν ἄνθρωπο:
λευκὲς ἐκτάσεις ποὺ ἀκτινοβολοῦν ἀληθινὰ
στὸ σύμπαν καὶ ὑπερέχουν. Τὸ πιὸ καθαρὸ
πράγμα λοιπὸν τῆς δημιουργίας δὲν εἶναι τὸ λυκόφως,
οὔτε ὁ οὐρανὸς ποὺ καθρεφτίζεται μὲς στὸ ποτάμι,
οὔτε ὁ ἥλιος πάνω στῆς μηλιᾶς τ᾿ ἄνθη. Εἶναι ἡ ἀγάπη.

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2011

REINER MARIA RILKE

painting by Allison Pratt


Έκθετος Πάνω Στα Όρη Της Καρδιάς

Έκθετος πάνω στα όρη της καρδιάς
κοίτα πόσο μικρός εκεί, κοίτα:
των λόγων ο τελευταίος χώρος
και ψηλότερα χώρος του συναισθήματος.
Τον αναγνωρίζεις;
Έκθετος πάνω στα όρη της καρδιάς.
Πέτρινο έδαφος κάτω απ' τα χέρια.
Εδώ άνθιζε βέβαια κάτι.
Μέσα από τον βουβό γκρεμό,
φυτρώνει τραγουδώντας ένα ανύπαρκτο χορτάρι.
Όμως ο Γνώστης...
Αχ αυτός άρχιζε να γνωρίζει και τώρα σιωπά,
έκθετος πάνω στα όρη της καρδιάς.
Εκεί τριγυρίζουν ασφαλώς μ' ακέρια τη Συνείδηση
μερικά μικρά σιγουρεμένα ζώα του βουνού,
αλλάζουν θέση και στέκουν.
Και το μεγάλο κρυμμένο πουλί γυροφέρνει
πάνω απ' την αγνή άρνηση των κορυφών.
Όμως χωρίς ασφάλεια, εδώ πάνω στα όρη της καρδιάς...

Reiner Maria Rilke


*το διάβασα: < ... εδώ ... >


Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011

Ella Fitzgerald&Joe Pass

BJORK





INGMAR BERGMAN - THROUGH A GLASS DARKLY

GLOW INSIDE

glow inside by Silena ©


μια πολύτιμη συνομιλία
κάποιες αθώες λέξεις

η θλίψη
και η σιωπή της

η ευδαιμονία
κι ο ήχος της

ένα βλέμμα 
ένα αόρατο διεισδυτικό βλέμμα

παράξενοι τούτοι οι κόσμοι οι παράλληλοι
μέσα από διάφανα γυαλιά
θολά όμως

και τα βήματα,
όλα εκείνα τα αθόρυβα βήματα 
ν' ακολουθούν το σκοτάδι

τι ανόητο στ' αλήθεια ν' ακολουθείς το σκοτάδι!
σκέφτηκα

και κυρίευσα το σκοτάδι,
χάθηκα μέσα του...

Silena 26/7/2011

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2011

ANOUSHKA SHANKAR


μαγικοί ήχοι, παραμυθένιοι και υπνωτικοί

να και κάτι πιο δροσερό ...:)

BIRDS FLYING HIGH



καλημέρα!!!

BEHIND THE MAGNOLIA CURTAIN

με έναν "ολόφρεσκο" πίνακα που ζωγράφισα σήμερα, θα σας καληνυχτίσω ....


behind the magnolia curtain by Silena

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2011

ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ

cloudy by Silena



κυλάς
ρέεις
και μια σταγόνα
πέφτει αίφνης
στου χεριού μου τη θλίψη
και την κάνει χαρά

μια σταγόνα χαράς
ψίθυρος
χαμογελαστός

μια σταγόνα...

Silena 24/7/2011

BLACK ROSE


black rose by Silena


ένα μαύρο ρόδο ήταν κι αυτή η εξαιρετική φωνή....

MORNING PASSAGES



όμοιο με τα περάσματα του νου
τα αόρατα

όμοιο με τα φαντάσματα της μνήμης
τα ξεχασμένα

όμοιο με μας
όταν από γαλήνιο ύπνο
πεταγόμαστε αναζητώντας

αναζητώντας...
χρώματα!

Silena 24/7/2011

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2011

INSIDE FEMININITY

Hengki Koentjoro & Jorge Maia



ομίχλη και νερά
ασάφειες που δεν ψάχνουν εξηγήσεις
μυστηριωδώς ανατρέπουν τις στιγμές
το επίπεδο καμπυλώνουν
για ν' αποκτήσει ενδιαφέρον

και σύννεφα
πολλά

σύννεφα
πολλά

Silena 21/7/2011

Ο ΠΟΤΑΜΟς



αφοσίωση,
μια λέξη ποταμός
παρασέρνει
κι εγώ αφήνομαι
κυλάω μαζί του

τα μαλλιά μου απλώνονται
σ' ολόκληρο το ποτάμι
γίνονται ποτάμι
μαλλιά - νήματα

κι εγώ αφήνομαι
πότε με τα μάτια κλειστά
πότε με τα μάτια ορθάνοιχτα
δε βουλιάζω
ταξιδεύω
ακούω,
μ' ακούει,
ο ποταμός μ' ακούει
κι εγώ μέσα στο ψιθύρισμά του
εξερευνώ
ανακαλύπτω
ιστορίες που δεν τις έχει κανείς διηγηθεί
μέχρι τώρα
φλυαρίες, παραμύθια, όνειρα
και τα μαλλιά μου

μαλλιά - νήματα ριγμένα ελεύθερα ακολουθούν
υπάκουα
μα..
αν τα μαλλιά - νήματα μπλεχτούν?
αν τα μαλλιά - νήματα τυλιχτούν άθελά τους σ' ένα βράχο
που αίφνης ξεπροβάλλει εμπρός τους?

αν τα μαλλιά - νήματα
ερωτευτούν το βράχο
και θελήσουν εκεί να μείνουν
για πάντα?
χλωμή η αντίδραση, στερημένη φαντασίας
μα να, έρχεται

λευκό
κατάλευκο
αφρισμένο έρχεται
το τώρα
να λύσει
να ελευθερώσει και πάλι τα μαλλιά - νήματα
για να ταξιδέψουν
το ταξίδι τους είναι η ιστορία τους
είναι η ζωή τους
κι αν το ταξίδι τους στερήσεις
τότε...
τι?
τότε τι θα 'χουν να διηγούνται στο ποτάμι με την ασίγαστη ροή?
πώς θα γεμίσουν τόσο χρόνο!

δεν έχει χρώματα το ποτάμι

τα χρώματα δένουν

το ποτάμι λεφτερώνει

κυλάει
κυλάει
πέρα από χρόνο
πέρα από μνήμη
δεν κοιτάζει πίσω ποτέ
μαγεύει και μαγεύεται
διηγείται κι εμπνέει
γιατί το ποτάμι ξέρει
γιατί το ποτάμι ταξιδεύει
γιατί το ποτάμι κυλάει

μόνο το φως το φεγγαριού αναπολεί
το ποτάμι ποτέ...

Silena 21/7/2011

Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2011

ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΗ


spinning by Silena ©



ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗ - Ἄς...

















Painting by John Harrell




Σὲ τοῦτο τὸ μεταξύ,
ἂς παίζουμε μὲ τὶς λέξεις,
ἂς παίζουμε τῆς ὁμιλίας τὸ θεῖο παιγνίδι
ἀνύποπτοι ποιητὲς
ποὺ κλέψανε τὸ μυστικὸ
νὰ βλέπουνε καὶ ν᾿ ἀκοῦνε,
ν᾿ ἀγγίζουνε καὶ νὰ γνωρίζουνε τὰ πράγματα,
τὴν εἰκόνα τοῦ Κόσμου ξαναπλάθοντας
μ᾿ ἀστραφτερὲς λέξεις ἂς παίζουμε
καθὼς παιδιὰ μ᾿ ἀθώα χοχλάδια
ποῦ ξεβράστηκαν στ᾿ ἀκροθαλάσσι
μόλις ἀγγίζοντας τὴ μυστικὴ φωτιὰ
μόλις μαντεύοντας
τὸν κρύφιο κεραυνό,
μὲ χῶμα ἂς σκεπάζουμε καὶ στάχτη
τὴ φλόγα ποὺ οἱ θνητοὶ ν᾿ ἀγγίσουν δὲν τολμοῦν
δέσμιοι στὸ θάνατο
ἂς ξανοίγουμε τὶς χάρτινες βαρκοῦλες μας
μὲς στὸν ἀστραποβόλο ὠκεανό...

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2011

CARESSE SUR L' OCEAN



Άρχισε να της μιλάει για το όνειρο.
Όχι, όχι, πρώτα άρχισε να της μιλάει για το σκοτάδι και τα μάτια του είχαν εκείνη τη λάμψη του γυρισμού.
Έπειτα το σκοτάδι διαδέχτηκε το φως και τα μάτια μισόκλειστα μάντευαν τις προθέσεις των λαμπερών αχτίνων μα δεν άντεχαν τόσο φως.
Τελευταίο άφησε το όνειρο. Κι η μια λέξη απαλά διαδέχονταν την άλλη και κυλούσαν λες σαν ποταμός. Μα οι λέξεις σταμάτησαν να κυλάνε όταν συνάντησαν το βλέμμα της. Αδιάφορο προσπέρασε τα λόγια και στάθηκε για λίγο στο άδειο τραπέζι, άδειο κι αυτό!
Και το όνειρο έμεινε μετέωρο κι οι λέξεις κρεμάστηκαν από το χείλη περιμένοντας με αγωνία ένα νεύμα, μια στιγμή. Μα το νεύμα δεν ερχόταν και τ’ όνειρο δεν είχε πολύ χρόνο μέχρι το ξημέρωμα.
Βρήκε το θάρρος κι αποφασιστικά άρχισε να δραματοποιεί τον ίδιο του τον εαυτό, αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις που θα προκαλούσε.
Πέρασε από θάλασσες γαλήνιες πέρασε από φουρτούνες και κύματα θεόρατα, έγινε το ίδιο, κύμα. Χάθηκε σε μονοπάτια που κρύβονταν πίσω από πυκνά φυλλώματα άγνωστων δέντρων, συνάντησε ανθρώπους, πολλούς ανθρώπους που μιλούσαν διαφορετικές γλώσσες, που είχαν άλλες συνήθειες, που είχαν άλλο χρώμα. Τους μιλούσε, τους τραγουδούσε, τους ψιθύριζε… μα ούτε μια λέξη δεν πήρε απ’ το στόμα τους.
Απογοητεύτηκε, σώπασε για καιρό. Μα μια μέρα περπατώντας αφηρημένο και λυπημένο συνάντησε ένα παιδί. Χείμαρρος οι λέξεις ξεχύθηκαν από το στόμα του μικρού παιδιού με τα μεγάλα μάτια. Χείμαρρος καθαρός, κρυστάλλινος κι έπειτα γέλια τρανταχτά, φωνές και …ζωή. Αναθάρρησε τ’ όνειρο φώναξε με τραγουδιστή φωνή κι άλλα παιδιά, πολλά παιδιά κι από τότε δεν έφυγε ποτέ από κοντά τους. Έγινε χάδι στον ωκεανό της αδιαφορίας, έγινε χάδι και λάμψη, γιατί κάποιος πίστεψε αληθινά σ’ αυτό!
Silena 19/7/2011

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2011

σ' έναν ξερό τόπο
















σ' έναν ξερό τόπο κατοικώ
με τα μάτια κλειστά
τα χέρια ανοιχτά
ανασαίνω τους ήχους σου
δροσιά μου

σ' έναν ξερό τόπο
σταγόνες πηγής που σωπαίνει
μέρα με τη μέρα

παράξενο
μέσα στη στεγνή ομοιομορφία
που σκοτώνει όνειρα
να βρίσκεις δροσιά!

μα

παράξενοι δεν είμαστε οι άνθρωποι?

για δροσιά ψάχνουμε
στον ξερό τόπο διαλέγουμε να κατοικήσουμε
και σαν μυρμήγκια
όταν βγει ο ήλιος και πυρώσει τα μάτια μας
χωνόμαστε βαθιά στη γη
να μην πεθάνουμε
έτσι
άδοξα!

σ' έναν ξερό τόπο κατοικώ
δεν ανασαίνω
απλά υπάρχω
μα έχω τους ήχους σου...

Silena 17/7/2011

Zhang Ziyi

ADAGIO

Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2011

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ...

καλοί μου φίλοι ετοιμάζω μια πολύ πολύ καλοκαιρινή εκπομπή!!! με δροσερά τραγούδια που έχουν μέσα τους λέξεις όπως summer, sunny, sea....και ψάχνω, ψάχνω.... μόλις τα ετοιμάσω όλα θα "ανεβάσω" την εκπομπή στον διαδικτυακό "αέρα" να.... δροσιστεί!

μέχρι τότε, ακούστε αυτό...

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2011

UNTIL THE MORNING



μέχρι το πρωί
είπες,
θα κοιτάζω τ' αστέρια που πλάθει το βλέμμα σου

μέχρι το πρωί
είπα,
τους δρόμους που χάραξε η φωνή σου
θ' ακολουθώ

κι όταν θα ξημερώσει
τα μάτια θα κλείσω
vα ονειρευτώ
το απαλό
το ντροπαλό
άγγιγμα
της ψυχής σου
μέχρι το πρωί...

Silena 14/7/2011

TAKIS BARBERIS & GUESTS



...μουσική γεμάτη χρώματα κι αρώματα!!

JOY DIVISION - Dead Souls

ΤΕΛΟΣ ΜΙΑΣ ΗΛΙΚΙΑΣ



Καθώς διάσχιζε τον κεντρικό διάδρομο με τους καθρέφτες
-στο τέρμα, λέγαν, είταν το γραφείο του διευθυντή-
βρέθηκε μονομιάς στα πρόθυρα των γερατειών.
'Ορμησε τότε προς την έξοδο κινδύνου, βγήκε
στο πιο ψηλό διάζωμα κι άρχισε να φωνάζει:
"Διώχτε από μπρος μου το πνιγμένο πρόσωπό της,
με κυνηγάει σα μέδουσα, οι σάπιες τρύπες του κολλάν απάνω μου,
βυζαίνουν τα δίκαια όνειρά μου.
Δεν είναι αυτή η μοίρα μου. Γλυτώστε με. Δεν είναι".
'Οταν τον πρόλαβαν, είχε περίπου ηρεμήσει.
'Ηπιε λίγο νερό, μιαν ασπιρίνη,
του τίναξαν τους ασβέστες απ' τα ρούχα, τις στάχτες από τα μαλλιά...
Λίγον καιρόν αργότερα
σβήσαν κ' οι τελευταίες ανυπόταχτες χειρονομίες.
Είπανε μερικοί πως συμβιβάστηκε,
άλλοι μιλήσαν για λύσεις πανικού,
δυο-τρεις επέμεναν πως αναγνώρισε επί τέλους τις ευθύνες του.
Κανείς δεν έμαθε.
'Ηρθε η ζωή όπως συνήθως έρχεται και τα σκέπασε όλα.

Τίτος Πατρίκιος
από τη συλλογή "Μαθητεία 1952-1962", Πρίσμα, 1978
(ενότητα "Αντιδικίες") 

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011

THE MIRROR



Andrei Tarkovsky

Περιεργάζεται τη μορφή της
σα να τη βλέπει για πρώτη φορά

μα τη βλέπει για πρώτη φορά
βουλιάζει μέσα στο ασήμι του καθρέφτη

ένα αμήχανο χαμόγελο απλώνεται στο στεγνό πρόσωπο

"να προσέχεις", ψιθυρίζει
"ν' αντιστέκεσαι μα να προσέχεις

πώς αλλιώς να ζωντανέψεις τις σκιές σου;
πώς αλλιώς να φωτίσεις τα σκοτάδια σου;"

με τα μαλλιά της να χάνονται στο σκοτάδι
αφήνεται να την καταπιεί ο καθρέφτης
και μαζί

τις σκέψεις
τους φόβους
τις φωνές

μόνο τις σιωπές κρατάει

κι ο καθρέφτης καταπίνει
και καταπίνει
και καταπίνει

μέχρι που... σπάει
εκεί
μπροστά της

Silena 13/7/2011

ΣΤΙς ΜΥΤΕς ΤΩΝ ΠΟΔΙΩΝ



μέσα στη μέση της πλατείας
με τα πόδια γυμνά
κάθεται
κατάκοπη
πάνω σε μια ξεχαρβαλωμένη ξύλινη καρέκλα
κι ίσως να τυλίγει τις σκέψεις της
αυτή τη στιγμή
της βαριάς σιωπής
που πλανιέται σ' όλο το χώρο
που γεμίζει τα ρουθούνια
σαν ομίχλη πηχτή

μα νιώθει ασφαλής
εκεί

μέσα στην πηχτή ομίχλη
με τα πόδια γυμνά

ξεφλουδίζοντας μανταρίνια
να μυρίζει τις αναμνήσεις
πατώντας στις μύτες των ποδιών
να μη ξυπνήσει τα ξεχασμένα όνειρα

Silena 13/7/2011

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΛΕΦΤΕΡΟ ΒΛΕΜΜΑ



στάθηκε στα σκαλιά
κι ούτε ένα νεύμα

άφησε το βλέμμα λέφτερο
ν' ακολουθήσει τα πουλιά

ήξερε θαρρώ
πόσο περίμενα κείνο το νεύμα
ήξερε
μα άφησε το βλέμμα λέφτερο
ν' ακολουθήσει τα πουλιά

κοντοστάθηκα κάποια δευτερόλεπτα
κι έπειτα τάχυνα το βήμα

δε γύρισα να κοιτάξω ξανά
δε γύρισα

Silena 13/7/2011

LA NUIT AMERICAINE



Release date(s) 1973
Directed by Francois Truffaut
Music by Georges Delerue

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2011

ΕL TANGO - JORGE LUIS ΒORGES













ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ
Εl tango - J.L.Βοrges


Πού να βρίσκονται; ρωτά η ελεγεία
για κείνους που πια δεν υπάρχουν, μαθές,
σα να υπήρχε ένα μέρος όπου το Χθες
είναι το Σήμερα, το Ακόμα ή το Επιπλέον μία.

Πού να βρίσκονται (επαναλαμβάνω) από απάχηδες τόσες γενιές
που πήγαν κι έστησαν μια τρομερή νύχτα
σε σκονισμένους χωματόδρομους ή σε χαμένες γειτονιές
του στιλέτου και της μαγκιάς τη σέχτα;

Πού να βρίσκονται εκείνοι που πέρασαν;
Στην εποποιία ένα επεισόδιο κόμισαν χορηγία
κι ένα θρύλο στο χρόνο. Που δίχως καμία κακία,
όφελος ή ερωτικό πάθος ο ένας τον άλλον μαχαίρωσαν;

Τους ψάχνω μέσα στους θρύλους τους, στην τελευταία
θράκα που, όπως ένα αναπάντεχο τριαντάφυλλο,
κρατάει κάτι από εκείνον τον ψυχωμένο όχλο
στο Κοράλες και στην Μπαλβανέρα την ωραία.

Σε ποια σκοτεινά στενοσόκακα ή τόπο έρμο
του άλλου κόσμου θα κατοικεί η γρανιτένια
η σκιά εκείνου του Μουράνια,
του μαχαιροβγάλτη απ’ το Παλέρμο;

Κι εκείνος ο μόρσιμος Ιμπέρα (που κι οι άγιοι
τον λυπούνται) σ’ ένα γιοφύρι του δρόμου, του Νιάτου,
του αδερφού του, έδωσε χτύπημα θανάτου.
Στα φονικά τον ξεπερνούσε κι έγιναν οι φόνοι πάγιοι.

Μια μυθολογία κοφτερών εγχειριδίων
σβήνει αργά μέσα στη λήθη.
Ένα τραγούδι για άθλους ελήφθη
μέσα στο θόρυβο των αστυνομικών δελτίων.

Μα υπάρχει κι άλλη θράκα, κι άλλου πυρακτωμένου ρόδου,
από τη στάχτη που τους φυλάει ακέραιους.
Εκεί βρίσκεις μαχαιροβγάλτες αγέρωχους
και το βάρος του αθόρυβου μαχαιριού ενός βάρδου.

Αν κι αυτό το εχθρικό στιλέτο ή τ’ άλλο στιλέτο,
ο Χρόνος, τους έστειλε κάτω απ’ το χώμα,
σήμερα, έξω απ’ του χρόνου το παραπέτο,
το θάνατο, εκείνοι οι πεθαμένοι ζουν μεσ’ του τάνγκο το σώμα.

Μεσ’ στις χορδές της μουσικής βρίσκονται,
στης κιθάρας το αργό το παίξιμο,
και λέει μια μιλόνγκα μ’ αλέγρου ρυθμού πλέξιμο
για το γιορτάσι και την αθωότητα σαν πέτονται.

Γυρίζει ο κίτρινος τροχός πάνω απ’ το κενό
μ’ άλογα και με λιοντάρια. Ακούω την ηχώ
και με του Αρόλας και του Γκρέκο τα τάνγκο ξεψυχώ
που είδα κάποτε να χορεύουν στο στενό,

κάποια στιγμή που αναδύεται απ’ το πουθενά,
δίχως πριν ούτε μετά, ενάντια στη λήθη,
που θυμίζει της ίδιας της απώλειας τα ήθη,
το χαμό και το ανακτημένο ξανά.

Στ’ ακόρντα υπάρχουν πράγματα παλιά, στους στίχους:
στο άλλο πάτιο και στης κληματαριάς τους γρίφους.
(Πίσω απ’ τους καχύποπτους τοίχους
ο Νότος κρατάει την κιθάρα και τη λαβή του ξίφους).

Εκείνο το ξέσπασμα, το τάνγκο, εκείνη η διαβολιά,της ζωής τα μεστά χρόνια προκαλεί.
Φτιαγμένος από σκόνη και χρόνο, ο άνθρωπος διαρκεί λιγότερο κι απ’ του μεσημεριού την αντηλιά


Jorge Luis Borges
1899-1986

LOVE YOU TILL THE END OF THE WORLD

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2011

MARIZA



μια θλίψη με κυριεύει όταν θυμάμαι τη Λισσαβώνα

είχα πάει πριν κάποια χρόνια μα οι θύμησές μου

τοποθετούν την υπέροχη αυτή πόλη μέσα σε μια... ομίχλη

και οι αναμνήσεις μου είναι τρομακτικές

όμως ξορκίζονται

έτσι, απλά όταν στη θύμησή μου φέρω το Πόρτο, όμορφο, μαγευτικό και ... κόκκινο!

Δραπέτης Αναγνώσεων

 

 

 

 

  

painting by Melody Cleary

 

Και που να πήγε εκείνος ο αέρας που φύσηξε τα δέντρα; Πως κατοικείς παιδί στο βλέμμα της πεθαμένης σου μητέρας; Αυτά είναι ερωτήματα για να τους φεύγεις, κι όχι... Δραπέτης αναγνώσεων πάω κι ας μην το ξέρω, θέλω να πω όταν γράφω. Φοράω κυριακάτικα ρούχα ονομάτων για καθημερινές κι έχω μάθει, από τότε που εκείνος έβλεπε σ' όλα του βιβλίου τα γράμματα ένα όνομα Γλυκίνης, πως ανάμεσα βιβλίο και ποδήλατο διαλέγεις πάντα το δεύτερο και διαβάζεις το μεσημέρι σαν τετράδιο παλιάς ιχνογραφίας ή φυτολόγιο με πατημένα στις σελίδες του φύλλα από φιλημένα χείλη. Ποτέ δεν είμαι εκεί που πέφτει των άλλων η ανάγνωση γιατί είναι αυτό ακριβώς που με πηγαίνει αλλού. Κι από το να μην ξέρω που με πηγαίνει είναι που συνεχίζω να πηγαίνω. Τι φρουτώδης άγνοια από δαγκωμένα μήλα. Έτσι είναι οι λέξεις. Δαγκώνεις λίγο κατά τις ανάγκες του αέρα μέσα σου κι αφήνεις και για τον περαστικό. Εν τω μεταξύ τα έχεις όλα εκτός από εκείνο το όλον το αειπενθές που αγνοούν οι πεπτοκότες. Ένα είδος εξόδου από παράδεισο είναι το πραγματικό. Θηρίο που όλο πεινάει λέξεις κι όσο τρώει τόσο αυξάνει η πείνα του. Γι αυτό δραπέτης αναγνώσεων πάω στα νεύματα των σπλάχνων μου αφήνοντας στη γενναιοδωρία της γλώσσας των συγχρονισμό αποκάτω με άλλα σπλάχνα. Νομίζουν δικά μου και τους ξεγελούν οι λέξεις. Γιατί το πράγμα, κι εγώ το ξέρω, είναι ακριβώς αυτό. Οι λέξεις ξένες και μονάχα ο αέρας δικός μας που τις στρέφει με αξίωση πραγματικού.

η πηγή βρίσκεται < ... εδώ ... >

BRASSAI'S PARIS

THIEVERY CORPORATION - FREE

ΣΑ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙς



σα να περιμένεις χρόνια να περπατήσεις το αστέρι
και τη στιγμή ακριβώς που κάνεις το πρώτο δειλό βήμα
τ' αστέρι σου πέφτει

και τη στιγμή ακριβώς που η άκρη των δαχτύλων σου αγγίζει
το φως
το φως γίνεται σκοτάδι

μα εσύ
ακόμα περιμένεις...

Silena 11/7/2011

Κυριακή, 10 Ιουλίου 2011

tHe HeRe AnD aFtEr



το τώρα μου γλιστράει
μου ξεφεύγει
ψάχνει τις σκοτεινές ροές
του χτες

το μετά ονειρεύεται θάλασσες...

Silena 10/7/2011

Σάββατο, 9 Ιουλίου 2011

JUN MIYAKE and Arto Lindsay

MIDNIGHT SOUNDS





Έχει όνειρα η νύχτα μου και φωνές.
Φωνές που έρχονται από κει, μακρινές.
Φωνές που έρχονται από δω, κοντινές.
«Πίστεψα πως είχανε πια αποκοιμηθεί», είπα φωναχτά κι έκλεισα απαλά το βιβλίο που είχα στα χέρια μου.
Ακούμπησα το κεφάλι στη σιωπή. Τα μάτια βασίλεψαν.
Σσστ… οι κοντινές φωνές διηγούνται.
Και καθώς οι λέξεις παίρνουν σχήμα, βλέπω εμένα να τρέχω ξυπόλητη στην άμμο, καλοκαίρι. Φεγγάρι που γεμίζει, ανοιχτή αγκαλιά κι ένα φιλί υγρό, να κυνηγιέται με τον άνεμο πριν φτάσει σ’ εμένα.
Να γίνει λες πιο παιχνιδιάρικο, να πλάσει επιθυμίες, να ραγίσει τον χρόνο και να χωθεί στη ρωγμή του για να με σαγηνεύσει μυστικά.
Μ’ αγγίζει.
Το φιλί μ’ αγγίζει και τα χέρια μου απλώνουν αστέρια, να γλυκάνουν τις ευχές, να μεγαλώσουν τις αγκαλιές.
Γεύσεις χρωματιστές παντού.
Ξεδίψασα κι απόψε, ψυχή μου.
Φώτισα κι απόψε τη  νύχτα.
Με φωνές…
Silena 9/7/2011

MOTHER

TEARS














tears by Silena ©

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

CIRCUS FOLKS

ΤΑΣΟς ΛΕΙΒΑΔΙΤΗς



Απλή κουβέντα
Δεν είμαστε πια ποιητές
παρά μονάχα
σύντροφοι
με μεγάλες πληγές και πιο μεγάλα όνειρα.
{…}
Μας φτάνει να μιλήσουμε
απλά
όπως πεινάει κανείς απλά
όπως αγαπάει
όπως πεθαίνουμε
απλά.

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011

ANNA CALVI

Down & Out - Zombie Soup

MY FUNNY VALENTINE

Gotan Project - My Funny Valentine by Mystic Music Garden

δανεικό από < ... εδώ ... >

Mystic,... εξαιρετικό!

RIVERS STILL


click the painting!

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΙΛΙΓΓΟ

πάνω μου δρόμοι διαφορετικοί
χαραγμένοι βαθιά

υποθέτω σχεδιασμένοι από άγνωστο χέρι
που κρατάει σφιχτά

μαύρο κάρβουνο
το τέλος

λευκό φτερό
η αρχή

για έναν ίλιγγο ζω
για μια ανέλπιστη ταραχή

Silena 7/7/2011

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2011

BILL EVANS

Česlav Miloš




ARS POETICA (1911)
Πρόσβλεψα πάντα σ’ ένα σχήμα πιο άνετο, ελεύθερο από τις απαιτήσεις της ποίησης ή της πρόζας, που θα μας βοηθούσε να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον δίχως να εκθέτει τον ποιητή ή τον αναγνώστη σε υπέρτατες αγωνίες.

Στην ίδια τη φύση της ποίησης υπάρχει κάτι το άπρεπο: κάτι που προβάλλει και δεν γνωρίζαμε πως είχαμε εντός μας, γι' αυτό κλείνουμε τα μάτια, σαν να 'χει ορμήσει μια τίγρης εμπρός μας, στο φως μας, χτυπώντας την ουρά της.

Δίκαια, γι' αυτό, λένε πως την ποίηση υπαγορεύει ένα δαιμόνιο αν και είναι υπερβολή να ισχυρίζεται κανείς πως πρέπει να 'ναι άγγελος. Είναι δύσκολο να μαντέψουμε πούθε πηγάζει η περηφάνια των ποιητών, αφού τόσο συχνά ντροπιάζονται από την αποκάλυψη της αδυναμίας τους.

Ποιος άνθρωπος στα λογικά του θέλει να είναι κατοικία δαιμόνων, που φέρονται σαν να βρίσκονται σπίτι τους, μιλούν γλώσσες πολλές, και ανικανοποίητοι που κλέβουν μονάχα τα χείλη ή το χέρι του, προσπαθούν ν' αλλάξουν και τη μοίρα του για τη δική τους βολή;

Μτφ: Μαρλένα Γεωργιάδη


Μάσενκα, τριάντα



Από ένα τίποτα κρατάς μα του ανυπόκριτου
τις επιθυμίες σου τις αναλαμβάνουνε τα άνθη
ώσπου στο τέλος φτάνουν σε μένα σαν οσμές
Σ' αγαπάει το γυαλί κι όλα του κόσμου τα εύθραυστα
κι η τσακισμένη ακόμα σελίδα του βιβλίου
που ένας αέρας ξεφυλλίζει στον ύπνο μου.
Θέλω να βάλω μες στο ποίημα τους αγρότες
που οι φωνές τους κάνουν τις νύχτες κατοικήσιμες
τα δροσερά τους γέλια, τη φωνή στο ζώο, την έγνοια
να μαζέψουν τον κόσμο τους καθώς φεύγει η μέρα,
τη χροιά της φωνής τους που λέει πως ξέρουν
και φτιάχνουν μια σιωπή που μου χωράει το σ' αγαπώ.
Άλογα τρυφερά ανασαίνουν στους σταύλους
καθώς μπαίνω μέσα σου κι ένα ρολόι στο διάδρομο
με ξαναφέρνει πάλι από τη λησμονιά του χρόνου
σ' αυτό το τίποτα που με κρατάς μα του ανυπόκριτου.

η πηγή του βρίσκεται < ... εδώ ... >

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2011

Ο ΕΡΩΤΑς ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ


ο έρωτας των χρωμάτων by Silena ©
*click...

TRENTEMOLLER

DON'T TELL



μαζεύω τόσων χρόνων τα όνειρα
φυλάω της μέρας τα λόγια
κρύβω της νύχτας τις σιωπές
μαθαίνω κι εγώ σιγά σιγά
πώς είναι να κοιτάς κατάματα τους δρόμους που χάραξες
χωρίς να σε πληγώνουν πια

μαζεύω,
μαζεύω ευλαβικά στιγμές

ένας πόνος με διαπερνά
καθώς το σκοτάδι με απορροφά,
καθώς το φως με σκορπίζει,

ένας πόνος με διαπερνά
καθώς χάνω τη σκιά μου
και σπαράζω βουβά
για τούτον τον αποχωρισμό

μη μαρτυρήσεις στη σιωπή
πως λύγισα

κράτα μόνο τις λέξεις και περπάτα...

Silena 4/7/2011

Σάββατο, 2 Ιουλίου 2011

ZEUS FABER

ΥΛΙΚΑ ΟΝΕΙΡΩΝ ΙΙ














"drops in red" by Silena



Κι ήταν όμορφo το όνειρο που είδα.

Ήμουν λέει, ακουμπισμένη σ' ένα σύννεφο. Όχι μαύρο σκοτεινό σύννεφο, μα ένα κατάλευκο σύννεφο σε σχήμα... μανιταριού! και ταξίδευα, χωρίς προορισμό για πολύ καιρό, δεν ξέρω ακόμη αν ήταν μέρες, μήνες ή χρόνια.

Όμως αισθανόμουν τόσο φρέσκια, τόσο νέα, τόσο γεμάτη δύναμη κι ορμή που είμαι σίγουρη πως αυτό το σύννεφο ήταν η αλήθεια μου εκεί ακριβώς μπροστά μου έτοιμη να δεχτεί την αποδοχή μου και την αγάπη μου, γιατί θέλει αγάπη η αλήθεια μας! γιατί θέλει αποδοχή κι αλήθεια η αλήθεια μας! έτσι λοιπόν σκαρφαλωμένη στο μανιταρένιο μου σύννεφο ταξιδεύω, ταξιδεύω κι ονειρεύομαι μέσα στ' όνειρό μου.

Μόλις που νιώθω την πρώτη σταγόνα. Νομίζω πως είναι η ιδέα μου, όμως όχι, είναι η πρώτη σταγόνα. Μια όξινη σταγόνα, μια τρομακτική σταγόνα, μια σταγόνα που διαλύει το μανιταρένιο μου σύννεφο, μια σταγόνα που διαλύει τ' όνειρό μου.

Τρομάζω. Ανοίγω τα μάτια.

Τρομάζω πολύ. Κλείνω τα μάτια.

Δε θέλω να τελειώσει έτσι τ' όνειρό μου. Θυμάμαι όταν ήμουν παιδί κι έβλεπα ένα όνειρο που μου άρεσε, κι αυτό το όνειρο το διέκοπτε ένα άξαφνο ξύπνημα, όταν ξανάρχονταν ο ύπνος εγώ είχα βρει τη μυστική συνταγή να συνεχίζω τ' όνειρό μου, από κει ακριβώς που είχε σταματήσει!! κι έτσι δεν έχανα ούτε ένα όμορφο όνειρο!

Όμως τώρα θέλω ν' αλλάξω τ' όνειρο, θέλω να σταματήσω την ασχήμια, θέλω να διαλύσω το φόβο, θέλω την όξινη βροχή να την μεταμορφώσω σε μπόρα καλοκαιρινή, ξεδιψαστική!

Και το ξέρω πως μπορώ, και το ξέρω πως στο τέλος θα τα καταφέρω γιατί ποτέ δεν έπαψα να πιστεύω στα όνειρά μου...

Silena 2/7/2011

ΥΛΙΚΑ ΟΝΕΙΡΩΝ Ι

sparkling thoughts by Silena


Έφτασα σούρουπο με χέρια κουρασμένα απ' το βάρος της ύλης και νου θολωμένο από τα περίτεχνα παιχνίδια της ζωής.

Κοίταξα ερευνητικά τριγύρω να βρω μιαν ελπίδα να κρεμάσω τη σκέψη μου, μα παντού υπήρχε μόνο σκόνη και σιωπή, μόνο σκόνη και κλειστές πόρτες, μόνο σκόνη και σφραγισμένα παράθυρα. Ακούμπησα κάτω τη βαλίτσα και κάθισα πάνω της. Έμοιαζε με σκηνή από ταινία τούτη η κίνηση, ξέρεις εκείνες τις ταινίες με σταθμούς τραίνων, με ανέλπιστες συναντήσεις, με βουβό πόνο.

Η κούραση μου παρέλυε τα μέλη, ένιωθα άδεια από ενέργεια, από ζωντάνια. Ευτυχώς που υπάρχει και η αυτοσυντήρηση σκέφτηκα και χαμογέλασα πικρά. Σηκώθηκα με αργές κινήσεις, πήρα ξανά στα χέρια τη βαλίτσα, κλείδωσα τις αναμνήσεις στο πιο σκοτεινό κουτί του νου κι άρχισα να περπατώ αθόρυβα όπως κι η παρουσία σου σε τούτο το σκονισμένο τόπο.

Μια πλατεία, σκονισμένη κι αυτή κι έρημη, άδειοι δρόμοι, πουθενά ούτε ψυχή. Κι όλο και σκοτείνιαζε ο ουρανός. Κάποια φώτα άρχισαν ν' ανάβουν κι ένα απ' αυτά μου 'δωσε κι εμένα φως.

Κατευθύνθηκα προς τα κει, ζήτησα ένα δωμάτιο να περάσω τη νύχτα και έκλεισα πίσω μου την πόρτα των σκοτεινών σκέψεων. Κοιτάζω το ταβάνι ώρα πολύ, κι αυτό ξαφνικά σα να είναι ζωντανό, αρχίζει να στάζει λέξεις, και τα παράθυρα αρχίζουν να γεμίζουν το δωμάτιο με ακατάληπτους ήχους, όμορφους ήχους.

Πετάγομαι κι αρχίζω να ψάχνω για χαρτί και μολύβι, να παγιδέψω τις λέξεις, να κρατήσω τους ήχους, να βρω όμορφα υλικά για τα όνειρά μου απόψε.....

Silena 2/7/2011

Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2011

MORE FAIRY TALES!!!

ένα από τα πιο παραμυθένια τραγούδια.... που έχω ακούσει ποτέ,
με ξετρέλανε!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Ἀλληλεγγύη

Εἶναι ἐκεῖ δὲν μπορῶ ν᾿ ἀλλάξω
μὲ δυὸ μεγάλα μάτια πίσω ἀπ᾿ τὸ κύμα
ἀπὸ τὸ μέρος ποὺ φυσᾶ ὁ ἀγέρας
ἀκολουθώντας τὶς φτεροῦγες τῶν πουλιῶν
εἶναι ἐκεῖ μὲ δυὸ μεγάλα μάτια
μήπως ἄλλαξε κανεὶς ποτέ του.

Τί γυρεύετε; τὰ μηνύματά σας
ἔρχουνται ἀλλαγμένα ὡς τὸ καράβι
ἡ ἀγάπη σας γίνεται μίσος
ἡ γαλήνη σας γίνεται ταραχὴ
καὶ δὲν μπορῶ νὰ γυρίσω πίσω
νὰ ἰδῶ τὰ πρόσωπά σας στ᾿ ἀκρογιάλι.

Εἶναι ἐκεῖ τὰ μεγάλα μάτια
κι ὅταν μένω καρφωμένος στὴ γραμμή μου
κι ὅταν πέφτουν στὸν ὁρίζοντα τ᾿ ἀστέρια
εἶναι ἐκεῖ δεμένα στὸν αἰθέρα
σὰ μιὰ τύχη πιὸ δική μου ἀπ᾿ τὴ δική μου.

Τὰ λόγια σας συνήθεια τῆς ἀκοῆς
βουίζουν μέσα στὰ ξάρτια καὶ περνᾶνε
μήπως πιστεύω στὴν ὕπαρξή σας
μοιραῖοι σύντροφοι, ἀνυπόστατοι ἴσκιοι.

Ἔχασε τὸ χρῶμα του πιὰ αὐτὸς ὁ κόσμος
καθὼς τὰ φύκια στ᾿ ἀκρογιάλι τοῦ ἄλλου χρόνου
γκρίζα ξερὰ στὸ ἔλεος τοῦ ἀνέμου.

Ἕνα μεγάλο πέλαγο δυὸ μάτια
εὐκίνητα καὶ ἀκίνητα σὰν τὸν ἀγέρα
καὶ τὰ πανιά μου ὅσο κρατήσουν, κι ὁ θεός μου.

INTO A FAIRY TALE



έτσι εύχομαι να είναι ο μήνας αυτός.... Παραμυθένιος!!!

CHARLES SIMIC

Μυστική ζωή

Είναι σα να ψαρεύεις στο σκοτάδι
Αν με ρωτήσεις:
Οι σκέψεις μας είναι τ' αγκίστρια
Οι καρδιές μας το ωμό δόλωμα

Εκσφενδονίζουμε την πετονιά πάνω από τα κεφάλια μας,
Δίχως να κατανοούμε όλα όσα πιστεύουμε,
Στον έναστρο νυχτερινό ουρανό.
Μέχρι να εξαφανιστούν από το οπτικό μας πεδίο.

Η πετονιά ξεδιπλώνεται μακριά
Ανεβαίνοντας μέχρι τον λαιμό μας σαν αναστεναγμοί
Σαν μιας δύσκολης μέρας το μπάφιασμα,
Αναζητώντας την ψυχή και την ευλαβικότητα.

*

Μια ελάχιστη σκέψη ενάντια
Στην υπέρτατη αδιανόητη.

Τι λες γι' αυτό;

Ο κύριος Χαρούμενες Μελωδίες ψαρεύει μέσα στο σκοτάδι στο ποτάμι
μ' ένα άδειο καλάμι
μια μπάντα που μουρμουρίζει κρέμεται πάνω του.

Η μύγα και η αράχνη πάνω στην οροφή
σημαδεύουν τον αδερφό.

*

Στο ψηλότερο σχολειό του κρυφτού,

στην αχανή του αίθουσα
του καπνού και των καθρεφτών,
εκεί όπου είμαστε οι δίδυμοι τιμωρημένοι
όρθιοι στ' αριστερά στη
σκοτεινότερη γωνιά.

Τα πεπρωμένα μας στη σιωπή ενός στόματος
ενός
που δεν είχε κανένα όραμα
λαμποκοπώντας εκεί
σα να 'χε σαλιωθεί από την ίδια του τη γλώσσα.

*

Λαμβάνει ένα τσιμπηματάκι
από καιρό σε καιρό,

Δεν το πιστεύεις.

Στέλνει μια ανατριχίλα μέχρι τις σπονδυλικές μας στήλες
σ' απάντηση.

Οπως ακριβώς κάνει η κόλαση.

Εκεί υπάρχει μια πόρτα που ποτέ δεν την είχες προσέξει πρωτύτερα
αφημένη μισάνοιχτη στο δωμάτιό σου.

Μην παραμυθιάζεσαι.

Το τραγούδι έλεγε: Μην κάνεις τίποτα
Μέχρι ν' ακούσεις από μένα το σύνθημα.

Ναι, φυσικά.

Στο μεσοδιάστημα,

Φόρα σκουρόχρωμα
Γυαλιά στο κρεβάτι.
Πες στις προσευχές σου:
Εντός της συ έπρεπε να με αναζητήσεις,
Συ που ήδη με ανακάλυψες.

Αυτό συμβαίνει που με τις αποχωρήσεις
Είναι όλοι αναστατωμένοι σήμερα.

*

Μοναχικοί ψαράδες
στοιχίζονται σα μηδενικά -

Ως το άπειρο.

Ξαπλωμένοι στη σκιά
Αναμασώντας το πικρό ρήμα
«Να ζει κανείς»
Ο φλοίσβος της αβύσσου
Τους περικυκλώνει.

Εντός αυτιού το μυστήριο
Και το σπλάχνισμα.

Τ' αγκίστρι έμεινε να ταλαντεύεται
Στο Μεγάλο «Τίποτα»,

Σίγουρα να ψαλιδίστηκε
Από τον ΧΧΧΧΧ δικό τους
Με καλλωπιστικό ψαλίδι μουστακιού

Μολαταύτα, προς τα πάνω,

Λευκές ουρές πουκαμίσων και όλα τα άλλα -

Θα είμαι καταραμένος!

Πηγή: < ... εδώ ... >

LET'S TANGO IN PARIS



μνήμες που ...μυρίζουν Παρίσι, έτσι κι αυτό το τραγούδι
μου φέρνει κοντά εικόνες όμορφες..

Midnight Summer Dream



έτσι ακριβώς και τα όνειρά μου
μεταμεσονύχτια!!