Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

MYSTIC GARDEN!!

The City Champs -The Safecracker by Mystic Music Garden

Mόλις το άκουσα.... ξετρελάθηκα, κι έτσι το δανείστηκα! από ένα καλό φίλο

ευχαριστώ  Mystic για τις εξαιρετικές μουσικές σου..

Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκη



Σύννεφο μὲ παντελόνια

Владимир Владимирович Маяковский (1893-1930)

Τὴν σκέψη
στὸ πλαδαρὸ μυαλό σας ποὺ ὀνειρεύεται,
σὰν ὑπηρέτης λαίμαργος σὲ καναπὲ λιγδιάρικο
μὲ τὴν καρδιὰ κουρέλι ματωμένο θὰ ἐρεθίσω·
χορταστικὰ χλευαστικός, ξεδιάντροπος καὶ καυστικός.
Οὔτε μιὰ γκρίζα τρίχα δὲν ἔχω στὴν ψυχή,
μήτε τῶν γηρατειῶν τὴν στοργή!
Μέγας ὁ κόσμος μὲ τῆς φωνῆς τὴ δύναμη
ἔρχομ᾿ ὄμορφος,
στὰ εἰκοσιδυό μου χρόνια.
Τρυφεροί μου!
Ἀφῆστε τὸν ἔρωτα στὰ βιολιά.
Εἶναι βάρβαρο στὰ τύμπανα νὰ μένει.
Καὶ δὲν μπορεῖτε νὰ φέρετε τὰ πάνω κάτω ὅπως ἐγώ,
ὥστε νὰ μείνουν μόνο τὰ χείλη.
Ἐλᾶτε νὰ μάθετε -
ἀπ᾿ τὸ βελούδινο σαλόνι
τοῦ τάγματος τῶν ἀρχαγγέλων τὸ πρωτόκολλο
ποὺ ἤρεμα τὰ χείλη ξεφυλλίζει
ὅπως ἡ μαγείρισσα τὸ βιβλίο τῶν συνταγῶν.
Πηγαίνετε -
Ἡ σάρκα πάει νὰ μὲ τρελάνει
-κι ὅπως ἀλλάζει χρῶμα ὁ οὐρανός-
Πηγαίνετε -
θὰ εἶμαι ἄψογα τρυφερός,
δὲν εἶμαι ἄντρας ἐγώ, εἶμαι ἕνα σύννεφο μὲ παντελόνια!
Πὼς ἡ ὁλάνθιστη Νίκαια ὑπάρχει δὲν πιστεύω!
Καὶ πάλι θὰ ὑμνήσω
τοὺς ἀραχτοὺς σὰ νοσοκομεῖα ἄντρες
καὶ τὶς παλιὲς σὰν παροιμίες γυναῖκες.

Ποίημα ἀπὸ τὴ συλλογὴ «Σύννεφο μὲ παντελόνια»,
Εἰσ.-μτφρ.: Δημήτρης Τριανταφυλλίδης, ἐκδόσεις Ἁρμός, 2008


Πηγή:  <    ΕΔΩ    >

UNEXPECTED DROPS



βρέχει ή ονειρεύομαι???

νιώθω τις πρώτες σταγόνες στο πρόσωπό μου και πριν λίγο κολυμπούσα!!!

μ' αρέσουν αυτές οι απροσδόκητες αλλαγές, όλα τα απροσδόκητα μ΄αρέσουν πολύ!

ΘΥΣΙΕΣ



δεν θυσιάζω πια ούτε ενός λεπτού χαμόγελο, είπα
με κοίταξες
σιωπή
δεν θυσιάζω πια ούτε ενός χρόνου όνειρα, είπα
με κοίταξες ξανά
χωρίς όραση

δεν θυσιάζω φωνές, ανέμους, ταξίδια
για λίγα ψίχουλα σιωπής
θα τα ταίσω στα πουλιά
για να πετάξω, ξανά

Silena 31/5/2011

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

SPOOKY



εκπληκτικό τραγούδι, μου το θύμησε ο Δημήτρης μέσα από την καταπληκτική του εκπομπή

απολαύστε το!!

ΟΣΟ ΚΙ ΑΝ...



όσο κι αν κοιτώ τα σύννεφα
και θέλω
θέλω πολύ να τα κρατήσω κοντά
αυτά φεύγουν
έρχονται άλλα
κι άλλα
μα κείνα που αγάπησα
όλο μου φεύγουν
μακριά

όσο κι αν κοιτώ τα λευκά ρόδα
και θέλω
να βρω πάνω τους ένα σημάδι
εκείνα
τόσο τέλεια
τόσο λευκά
όλο και πιο απρόσιτα μοιάζουν
μπρος στην ατέλεια της ύπαρξης

κι όσο κι αν τις σκέψεις μου
αφήνω
στην άκρη
να ξεχαστούν
τόσο πιο πολλές θύμησες
κείνες μου φέρνουν

Silena 30/5/2011

CHAVELA VARGAS

μ' ένα εξαιρετικό τραγούδι θα σας πω την καλημέρα μου και τις ευχές μου για μια όμορφη εβδομάδα

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2011

RYTHMS & RYTHMS



με τέτοιους ήχους θα σας ευχηθώ καλό απόγευμα και καλή δύναμη!!!

και με αυτό το τραγούδι ευελπιστώ να σας ξεσηκώσω, όχι λίγο...., ΠΟΛΥΥΥΥ

JUNGLE BLUES



έτσι ταξιδεύουμε.... παντού, χωρίς να χρειαζόμαστε κάτι παραπάνω!!!

όλα μια ιδέα, αρκεί να είναι η ιδέα καλή και ευφάνταστη...

ROBERT DOISNEAU II



και αυτό για.... τους daydreamers!

ROBERT DOISNEAU



καλή σας μέρα φίλοι μου, μ' ένα εξαιρετικό βίντεο για να πάρουμε από την τέχνη δύναμη και να απογειώσουμε τη φαντασία μας!!!

να είστε όλοι καλά

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

CAVALLERIA RUSTICANA

Μελόδραμα σε μία πράξη του Pietro Mascagni (1863-1945)
Δράμα έρωτα και τιμής, τοποθετημένο στην αγροτική Σικελία του τέλους του 19ου αιώνα, η μονόπρακτη όπερα Cavalleria Rusticana του Πιέτρο Μασκάνι είναι από τις δημοφιλέστερες του ρεπερτορίου. Με υπέροχες μελωδίες και δυνατή πλοκή. Τη βραδιά της πρεμιέρας της, στις 17 Μαΐου 1890 στο θέατρο Κοστάντσι της Ρώμης, το κοινό αποθέωσε το έργο με εξήντα αυλαίες. Cavalleria Rusticana, μια... μεσογειακή όπερα.


θα μπορέσουμε να την απολαύσουμε και στο Ηρώδειο
Παραστάσεις: Βραδ: 1, 3-5/6, 9 μ.μ. Μέχρι 5/6

Ιωάννης της Κλίμακος, Ι

Είμαι ανεβασμένος πάνω σε μια σκάλα
και κοιτώ τον κόσμο
πίσω από τον φράχτη.
Σκοπεύω για τους συνανθρώπους μου
τούτης της όχθης
της άλλης να φωτογραφίσω τα μεράκια
ό,τι κινείται δηλαδή με σχετική ζωηράδα:
καΐκια φευγαλέα φώτα γιορτών πλοίων
σεκλέτια αφραγκίες και μεζεκλίκια
ανθρώπους αξεδιάλυτους των μπαρ
τους ίδιους καθώς τρέχουν να κρυφτούν
σε υπόστεγα θυέλλης κηδειών γάμων
πολιτικής αντάρας
κι άλλα
της οπτασίας
της Ιστορίας
τρεχάτα γεγονότα
αλλά πάνω στη σκάλα
σαν να τα βλέπω τώρα επί ματαίω
τρέμουν τα γόνατα
και πρέπει να κατέβω
μ’ ένα μονάχα δίλημμα:
ήταν η σκάλα μου ασταθής
ή οι εικόνες μου άστατες
και δεν φωτογραφίζονται.

Γιάννης Βαρβέρης

JOY DIVISION



Walk in silence,
Don't walk away, in silence.
See the danger,
Always danger,
Endless talking,
Life rebuilding,
Don't walk away.

Walk in silence,
Don't turn away, in silence.
Your confusion,
My illusion,
Worn like a mask of self-hate,
Confronts and then dies.
Don't walk away.

People like you find it easy,
Naked to see,
Walking on air.
Hunting by the rivers,
Through the streets,
Every corner abandoned too soon,
Set down with due care.
Don't walk away in silence,
Don't walk away.

NICO

ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΑ



Ὅλα τὰ ποιήματά μου γιὰ τὴν ἄνοιξη
ἀτέλειωτα μένουν.

Φταίει ποὺ πάντα βιάζεται ἡ ἄνοιξη,
φταίει ποὺ πάντα ἀργεῖ ἡ διάθεσή μου.

Γι᾿ αὐτὸ ἀναγκάζομαι
κάθε σχεδὸν ποίημά μου γιὰ τὴν ἄνοιξη
μὲ μιὰ ἐποχὴ φθινοπώρου
ν᾿ ἀποτελειώνω.

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2011

ΕΝΑ ΜΙΝΟΡΕ

Marina Ivanovna Cvetaeva



Όλα όσα κανείς δεν χρειάζεται, φέρτε τα σε μένα,
Όλα πρέπει να καούν στη φωτιά μου,
Τραβάω σαν μαγνήτης τη ζωή και το θάνατο
Για να τα προσφέρω, μικρό δώρο, στη φωτιά μου.
Στη φλόγα αρέσουν τα πράγματα που δεν έχουν βάρος'
Τα κλαδιά του περασμένου χρόνου, οι κορόνες, οι χαμένες λέξεις,
Η φλόγα ξεπετάγεται όταν τροφοδοτείται από τέτοια πράγματα
Και θα ξαναγεννηθείτε πιο καθαροί από τη στάχτη.
Τραγουδώ μόνο μέσα στη φωτιά, όπως και ο Φοίνικας.
Στηρίξτε γερά τη ζωή μου,
Καίγομαι στα σίγουρα, καίγομαι μέχρι να γίνω στάχτη.
Έτσι, η νύχτα θα είναι διάφανη για σας.
Φωτιά από πάγο, πηγή από φωτιά,
Υψώνω ψηλά τη σιλουέτα μου,
Κρατώ ψηλά την αξιοπρέπειά μου
Με την υπόσταση της συνομιλήτριας και της κληρονόμου!
(Verstes II)
*****************************************

Κάποια μέρα, αξιολάτρευτο πλάσμα,
Δεν θα είμαι πια για σένα παρά μόνο ανάμνηση,
Χαμένη μέσα στην γαλανομάτα μνήμη σου,
Χαμένη, θαμμένη, τόσο μακριά, τόσο μακριά!
Θα ξεχάσεις το προφίλ μου με τη γαμψή μύτη,
Το στεφανωμένο από τον καπνό των τσιγάρων μετωπό μου,
Το συνεχές γέλιο μου που εκνευρίζει τους ανθρώπους,
Και τα άπειρα ασημένια δαχτυλίδια πάνω στο φιλόπονο χέρι μου,
Και τη σοφίτα μας, που μοιάζει με καμπίνα πλοίου,
Και την ακαταστασία των χαρτιών μου.
Θα ξεχάσεις την τρομερή χρονιά, που την εξαΰλωσε η Δυστυχία.
Ήσουν τόσο μικρή κι εγώ τόσο νέα ακόμα!

*****************************************
Έγραφα πάνω σε μια πλάκα από σχιστόλιθο
Και πάνω στα ξεθωριασμένα φτερά μιας βεντάλιας,
Και πάνω στην άμμο των ποταμών και των θαλασσών,
Πάνω στον πάγο με πατίνια και πάνω στο γυαλί μ' ένα δαχτυλίδι,

Και πάνω στο φλοιό των αιωνόβιων δέντρων,
Και στο τέλος, για να το μάθουν όλοι,
Ότι αγαπήθηκες, αγαπήθηκες, αγαπήθηκες, αγαπήθηκες!
Και υπέγραφα τις λέξεις αυτές με ένα ουράνιο τόξο στον ορίζοντα.
*****************************************

Μικρέ μου Μουρ, συγχώρεσέ με, αλλά αργότερα τα πράγματα θα χειροτέρευαν. Είμαι σοβαρά άρρωστη, δεν είμαι πια ο εαυτός μου. Σε αγαπώ τρελά. Κατάλαβε ότι δεν μπορούσα πια να ζήσω. Πες στον μπαμπά και στην Άλια, αν τους δεις, ότι τους αγάπησα μέχρι την τελευταία στιγμή και εξήγησέ τους ότι βρισκόμουν σε αδιέξοδο.
(στο γιο της)
Marina Ivanovna Cvetaeva (1892-1941)



Tα ποιήματα και η επιστολή είναι από το βιβλίο του Ανρί Τρουαγιά
Μαρίνα Τσβετάγιεβα, η αιώνια επαναστάτρια - εκδ. Μεταίχμιο, 2003
Μετάφραση: Μαριλένα Καρρά
Πηγή: < ... εδώ ... >

Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

L' HISTOIRE....

ακούστε κι αυτό το μουσικό όνειρο, ευτυχώς που η μουσική δεν γνωρίζει λεκτικές, πολιτικές, χρωματικές ή άλλες.... διαφορές, κι έτσι απλά γίνεται η δύναμη που μπορεί να μας ταξιδέψει, να μας ξεσηκώσει, να μας απογειώσει, χωρίς να περιμένει κάτι από μας ....

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2011

ROSE ROYCE

Mystic, σ' ευχαριστώ πολύ, είναι υπέροχο!!

Gnarls Barkley

PEOPLE

FANFARE CIOCARLIA



φίλοι μου, ένα βίντεο
που εκφράζει ακριβώς
το άτοπο κάθε μεγάλης προετοιμασίας!
η ζωή δε θέλει προετοιμασία,
απλά να τη ζεις χρειάζεται,
έτσι, όπως έρθει κάθε φορά...

με την καρδιά ανοιχτή
και με χαμόγελο στα χείλη

να είστε καλά

Silena 23/5/2011

λίγα πράγματα για τους Fanfare Ciocarlia....εδώ

FERNANDO PESSOA

Γεννήθηκα σε μια εποχή κατά την οποία οι περισσότεροι νέοι έιχαν χάσει την πίστη τους στον θεό, για τους ίδιους λόγους που οι μεγαλύτεροι τους την είχαν - χωρίς να ξέρουν το γιατί. Και καθώς το ανθρώπινο πνεύμα έχει τη φυσική τάση να ασκεί κριτική γιατί αισθάνεται και όχι γιατί σκέφτεται, οι περισσότεροι απ ' αυτούς τους νέους διάλεξαν την Ανθρωπότητα ως υποκατάστατο του θεού. Ανήκω ωστόσο σ' εκείνο το είδος των ανθρώπων που είναι πάντοτε στο περιθώριο αυτού στο οποίο ανήκουν και οι οποίοι δεν βλέπουν μόνο το πλήθος που αποτελούν μέρος του, αλλά και τις μεγάλες εκτάσεις που υπάρχουν δίπλα. Γι ' αυτό δεν εγκατέλειψα τον θεό τόσο απόλυτα όσο αυτοί, μήτε και αποδέχτηκα ποτέ την Ανθρωπότητα (....)
Έτσι, μην ξέροντας να πιστεύω στον θεό, και μην μπορώντας να πιστέψω σε ένα σύνολο ζώων, έμεινα, όπως άλλοι στην παρυφή του ανθρώπινου πλήθους, σ' εκείνη την απόσταση από τα πάντα την οποία κοινώς αποκαλούμε Παρακμή. Η Παρακμή είναι η ολοκληρωτική απώλεια της ασυνειδησίας, διότι η ασυνειδησία είναι η βάση της ζωής. Αν η καρδιά μπορούσε να σκεφτεί, θα σταματούσε. Σε όποιον, όπως εγώ, ζει χωρίς να ξέρει να ζει, και στους ελάχιστους όμοιούς μου,πέρα από την παραίτηση ως τρόπος ζωής και το στοχασμό ως πεπρωμένο; (....)
Και έτσι, ξένοι απέναντι στην επισημότητα όλων των κόσμων, αδιάφοροι στο θείο και περιφρονώντας το ανθρώπινο, παραδοθήκαμε επιπόλαια στην αίσθηση χωρίς σκοπό, που καλλιεργείται στα πλαίσια ενός εκλεπτυσμένου επικουρισμού, καθώς αρμόζει στα εγκεφαλικά μας νεύρα.


(..........)


Να ταξιδέψω; Για να ταξιδέψω φτάνει να υπάρχω: πηγαίνω από μέρα σε μέρα, σαν από σταθμό σε σταθμό στο σιδηρόδρομο του κορμιού μου, ή του πεπρωμένου μου, σκυμμένος πάνω από τους δρόμους και τις πλατείες, πάνω από τα πρόσωπα και τις χειρονομίες, πάντα ίδια και πάντα διαφορετικά, όπως, τελικά, είναι και τα τοπία.
Εάν φαντάζομαι, βλέπω. Τι παραπάνω κάνω ταξιδεύοντας; μόνο μια αδυναμία ακραία της φαντασίας δικαιολογεί τη μετακίνηση σαν μέσο πλήρωσης των αισθήσεων. “Κάθε δρόμος θα σε οδηγήσει στην άκρη του κόσμου”. Αλλά η άκρη του κόσμου, από τότε που ο κόσμος εξαντλήθηκε όταν τον φέραμε βόλτα, είναι το ίδιο το μέρος απ’ όπου έφυγες. Στην πραγματικότητα, η άκρη του κόσμου, όπως και η αρχή του, είναι προσωπική μας σύλληψη του κόσμου. Μέσα μας είναι που τα τοπία έχουν τοπίο. Γι ‘αυτό, όταν τα φαντάζομαι, τα δημιουργώ. Αν τα δημιουργώ, υπάρχουν. Κι εφόσον υπάρχουν, τα βλέπω όπως βλέπω και τα άλλα. Γιατί να ταξιδέψω; Στη Μαδρίτη, στο Βερολίνο, στην Περσία, στην Κίνα, στον καθένα από τους δύο Πόλους- πού αλλού θα βρισκόμουνα παρά μέσα σε μένα τον ίδιο, με τη δική μου ιδιαιτερότητα και το δικό μου τρόπο να αισθάνομαι.
Η ζωή είναι αυτό που εμείς την κάνουμε να είναι. Τα ταξίδια είναι οι οι ίδιοι οι ταξιδιώτες. Αυτό που βλέπουμε, δεν είναι αυτό που βλέπουμε, είναι αυτό που είμαστε.



από "Το βιβλίο της ανησυχίας" του Fernando Pessoa (Bernardo Soares)


                                          

Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

ΔΗΜΗΤΡΗς ΚΑΛΟΚΥΡΗς

Τα φανταστικά φουγάρα




Παραμορφώσεις σ' ένα ζώο στις εξορίες του νερού.

Μπαίνοντας το νερό στα κατώφλια και στις βιτρίνες της αγοράς, καθώς αστράφτουν τα θαλασσινά φαινόμενα στις τζαμαρίες, το άλλο, που έρχεται ένα σκυλί και προσπερνά, ανάμεσα στη ναυμαχία, ύστερα που ουρλιάζει ξαφνικά μια άλλη πλατεία, όπως χτυπιέται με τα μέγαρα το φως μέσα στο δρόμο.

Και πώς ξεφεύγεις τώρα τούτες τις φωτιές, που δε θα χαμηλώσουνε ποτέ, η τεχνική των μαχαιριών με το τραπέζι άβαφτο κι απάνω το χοντρό προσευχητάρι –χειμώνας στο άλλο τοπίο, που δε θα γίνει να το δει, πως από τούτο το κελί δεν έχει μείνει πέρασμα,

δάσος γεμάτο γλάρους ξαφνικά, χωρίς αιτία.

Κλωνάρι τα φουγάρα, με αρώματα του πεύκου και του ανυπόμονου θανάτου τα αρώματα, χωράφια, σπίτια, σταύλοι και καπηλειά όπως τις γυάλες με το χιόνι
με παγωμένα τα κεντήματα πάνω στο κίτρινο κλαδάκι του μυαλού, ένα παράξενο φυτό, που γύρισε το λαμπερό σημείο δεξιά, σαν τη χωρίστρα κοριτσιού που γέρνει από ώρες στους γιατρούς και που αρχίζει να νυχτώνει–

Ένα παράξενο φυτό που τριγυρνάει όλη τη μέρα έξω απ' το σπίτι∙ κάτι που φαίνεται φωνή που τελειώνει σιγανά μες στον καπνό και που σε φτάνει, για μια στιγμή σιωπή απέραντη, για μια στιγμή, κι απάνω οι φιάμολες! φανάρια, κόρνες, διαταγές, φρούτα της αγοράς, καρότσια και σακούλες και Σειρήνες καρφιτσωμένες στις σκιές, σαν ξεραμένα έντομα στη σάλα καλογέρων που ξεγυμνώσαν τα ποδάρια και πλευρίζουν μανιασμένοι στο παράθυρο: οι εικόνες.

Ο νυχτοφύλακας που γράφει για να μην αποκοιμηθεί, πώς αποβιβαστήκανε χαράματα στην Πάτμο, βουίζοντας το ράδιο κουβέντες και απόμακρες χειρονομίες –μοιάζει να τελειώσανε πολλά καθώς γυρίζω, μέσα σε ώρες που 'χουν πια τελειώσει, και με προσπερνούν, μαζί με τις φορές που δεν αρχίνησαν ακόμη, ήχος του νυχτοφύλακα από φωνές μιανής που πέθαινε στο άλλο σπίτι, ένα κουτάκι με φωτογραφίες, θυμητάρια από βαφτίσια, γάμους συγγενών, αρραβώνες που μια φορά ήθελα,

τώρα,
κάπου εδώ ήτανε κάτι που δεν είναι πια, ένας συλλογισμός κενός που γέμισε σιγά σιγά με πολυθρόνες και με βάζα και ταπετσαρίες, το σπίτι όλο ένα πέρασμα στην άκρη του ματιού απ' τα χαμηλωμένα φώτα και τα κάδρα, ο ύπνος λίγος που απομένει, μια καντήλα με παχιά βελούδα του λαδιού στ' απανωχείλι, κομμένη σαν και σήμερα, καποιανού άγιου, μεριές μεριές να τρέχει να ξεχύνεται στ' άσπρα σεντόνια, στα χαλιά, μέσα στα σπίτια και στις αγορές και τις βιτρίνες με τα θαλασσινά φαινόμενα στις τζαμαρίες, κι εκατομμύρια φανταστικά πηχτά πουλιά μ' ένα τεράστιο κουρέλι μαύρο στις δαγκάνες –οι αγίοι, και τα ξωτικά, σειρήνες άγιες και Παναγιές πλατύτερες και στους πυκνούς καπνούς και τις στριγκλιές, οι κουστωδίες.



Μ' αποφεύγουν τα πρόσωπα που περιμένω στο μύθο–

ένα δεντράκι ασβεστωμένο ως τα μισά, παίρνει τις φλόγες και σηκώνεται ψηλά, οι φωτογράφοι τα μαζεύουνε και φεύγουν, σαν τα ποντίκια, που θα πει, πως καβαλήσαν οι σπαθάριοι κι οι λογοθέτες το καράβι και πως σηκώσανε τα χέρια πάνω στα φτερά, στα ψέματα και στις αλήθειες για τους άλλους, για τη βουή που ξαναπάει και φέρνει βόλτες, πάλι μέσα στην ίδια φυλακή, στο σπίτι που έρχεται, για ν' αποκοιμηθώ και να μείνω.

Και κάνει να γεμίσει αυτό το ζώο, τις σημαίες, τις αυλές και τα σταματημένα τροχοφόρα στους ιπποδρόμους και τα στάδια και τους στρατώνες, και βγάζει έξω την αγρύπνια στο λουρί πρωί πρωί, που σου ξεσήκωνε όλη τη νύχτα τις φωνές μες στους καπνούς, την παγωνιά και την αιτία, σα δυο φανταστικά φουγάρα ανεμίζοντας στο φως, θεόρατα ανοιγμένα μες στο βράδυ, καθώς κατηφορίζουν μες στα σύννεφα οι φρουρές, κι αστραποβολημένο πέφτει μες από τη νύχτα, μια για πάντα, το φεγγάρι.

Από τη συλλογή Τα φανταστικά φουγάρα(1977)


Πηγή: < ...εδώ... >

ΤΑΞΙΔΕΥΩ



με τους ήχους
εκμηδενίζω τις αποστάσεις
μ' αναπνοές γοργές
ανασταίνω τ' όνειρο

με τα μάτια μέσα σου
βλέπω ξανά
αγγίζω ξανά
ταξιδεύω...

Silena 22/5/2011

BEAUTY NOTES



κάπως έτσι, ακούγεται η ομορφιά της ψυχής και η χαμογελαστή αγκαλιά!!!

Σάββατο, 21 Μαΐου 2011

ΔΙΑΛΟΓΟς



τα κύματα ρωτώ
για τα πουλιά
κι αυτά πετάνε μακριά
λευκά
αθόρυβα
αθώα σα παιδιά

τα σύννεφα ρωτώ
για σένα
κι αυτά σταγόνες γίνονται
δροσιά
να φέρουν τη μνήμη πιο κοντά

και την καρδιά μου σα ρωτώ
για τη φωτιά που μέσα μου θεριεύει
η απάντηση?
όμοια βαθύς αναστεναγμός
ψίθυρος
ή σιωπή που καίει

Silena 21/5/2011

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011

ΕΛΕΝΗ

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το κα-
λοκαίρι
Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές
Ολα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Ε-
σένα!
Κατά που θ' απλώσουμε τα χέρια μας τώρα που δε μας
λογαριάζει πια ο καιρός
Κατά που θ' αφήσουμε τα μάτια μας τώρα που οι μακρι-
νές γραμμές ναυάγησαν στα σύννεφα
Τώρα που κλείσανε τα βλέφαρά σου απάνω στα τοπία
μας
Κι είμαστε - σα να πέρασε μέσα μας η ομίχλη -
Μόνοι ολομόναχοι τριγυρισμένοι απ' τις νεκρές εικόνες σου.

Με το μέτωπο στο τζάμι αγρυπνούμε την καινούργια οδύνη
Δεν είναι ο θάνατος που θα μας ρίξει κάτω μια που Εσύ
υπάρχεις
Μια που υπάρχει αλλού ένας άνεμος για να σε ζήσει ολά-
κερη
Να σε ντύσει από κοντά όπως σε ντύνει από μακριά η ελ-
πίδα μας
Μια που υπάρχει αλλού
Καταπράσινη πεδιάδα πέρ' από το γέλιο σου ως τον ήλιο
Λέγοντάς του εμπιστευτικά πως θα ξανασυναντηθούμε
πάλι
Οχι δεν είναι ο θάνατος που θ' αντιμετωπίσουμε
Παρά μια τόση δα σταγόνα φθινοπωρινής βροχής
Ενα θολό συναίσθημα
H μυρωδιά του νοτισμένου χώματος μέσ' στις ψυχές μας
που όσο παν κι απομακρύνονται

Κι αν δεν είναι το χέρι σου στο χέρι μας
Κε αν δεν είναι το αίμα μας στις φλέβες των ονείρων σου
Το φως στον άσπιλο ουρανό
Κι η μουσική αθέατη μέσα μας ώ! μελαγχολική
Διαβάτισσα όσων μας κρατάν στον κόσμο ακόμα
Είναι ο υγρός αέρας η ώρα του φθινοπώρου ο χωρισμός
Το πικρό στήριγμα του αγκώνα στην ανάμνηση
Που βγαίνει όταν η νύχτα πάει να μας χωρίσει από το φως

Πίσω από το τετράγωνο παράθυρο που βλέπει προς τη
θλίψη
Πσυ δε βλέπει τίποτε
Γιατί έγινε κιόλας μουσική αθέατη φλόγα στο τζάκι χτύ-
πημα του μεγάλου ρολογιού στον τοίχο
Γιατί έγινε κιόλας
Ποίημα στίχος μ' άλλον στίχο αχός παράλληλος με τη
βροχή δάκρυα και λόγια
Λόγια όχι σαν τ' άλλα μα κι αυτά μ' ένα μοναδικό τους
προορισμόν : Εσένα!

_________________
Μου λες πως θα περάσουνε τα δύσκολα/μα δεν τραβάει η ομάδα από καιρό...
ΟΔΥΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΔΩΡΟ

Ιπτάμενε, τι να πω για το δώρο σου, με ξετρέλανε!!!! κι έτσι (αφού πια δεν προλάβαινα να το βάλω στην εκπομπή) το κάνω ανάρτηση για να το ακούσουν όλοι

σ' ευχαριστώ πολύ πολύ

ΕΚΕΙ ΘΑ ΠΑΩ

εκεί θα πάω με κάποιο περαστικό σύννεφο!!!

FUNKY SOUL



σας είχα έτοιμη εκπομπή μα δυστυχώς συνέβη κάτι και θα καθυστερήσει λιγάκι η ανάρτησή της!!
μέχρι τότε λικνιστείτε σε funky ρυθμούς, και χαμογελάστε, για να πάει καλά το σ/κ!!!

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

CHILD, JUST A CHILD

άλλαξα γνώμη .....

μ' αυτό θα σας πω την καληνύχτα μου γιατί???

γιατί είμαι και νιώθω ένα μικρό ανυπεράσπιστο παιδί !

παρακαλώ να μην με παρεξηγήσετε

JUST A GOODNIGHT

λοιπόν ένα τραγουδάκι για καληνύχτα, γιατί αληθινά, είμαι.... πτώμα (σήμερα ζωγράφισα ίσως τον
πιο αγαπημένο μου πίνακα!!!!!! και πραγματικά έδωσα ένα μεγάλο κομμάτι της ψυχής μου, δεν ξέρω αν σημαίνει κάτι αυτό, το αφήνω στην κρίση σας)

καλή σας νύχτα

WHEN YOU 'RE DOWN AND OUT

ξέρετε τι θα 'θελα??? πολλές πολλές ώρες να έχει το 24ωρο!!! γιατί??? γιατί δεν προλαβαίνω να κάνω
όλα αυτά που θέλωωωωωω

ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΑ & ΑΛΛΑ ΕΥΤΡΑΠΕΛΑ!!!



ΣΚΕΨΕΙς ΜΕ ΤΗ ΜΟΡΦΗ ΕΝΟς ΜΟΝΟΛΟΓΟΥ

γύρισα το βλέμμα μου και συνάντησα την .... απουσία

τι κρίμα ε??

γιατί ξέρω ν' αγαπάω αληθινά, σας τ' ορκίζομαι! κι όποιος αμφισβητεί την ειλικρίνειά μου
να 'ρθει τώρα μπροστά μου, και να το πει, θαρρετά. Αλλά τι είναι αυτό?? το θάρρος, τι είναι?
μήπως κάποια φάρσα για να γελάσουμε κι απόψε.

Παράξενο, πραγματικά πολύ παράξενο, πόσα η εύθραυστή μου υπόσταση μπορεί ν' αντέξει!!!
ίσως τελικά να μην είναι και τόσο εύθραυστη...

στ' αλήθεια, με εκπλήσσει ο εαυτός μου, πολλές φορές. Λες και βρίσκεται, πριν από μένα
στο σημείο που θα' θελα να βρεθώ!!!

Γιατί εκπλήσσομαι? γιατί .... μάλλον, δεν ξέρω τον εαυτό μου, ή μήπως να μη το πω αυτό
μη και θεωρηθεί ηττοπάθεια???

Silena 18/5/2011

ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΟΡΑΣΗΣ







blind by Silena




Μου λέει ο φίλος μου ο ζωγράφος "Εάν ζωγραφίζω
Είναι επειδή δεν θέλω πια να βλέπω. Ζήτω η τύφλωση!
Πληρώνω κάθε εικόνα με τα μάτια μου
Ο θάνατός μου ήταν τα παιδικά μου χρόνια
Το σκοτεινό δωμάτιο. Το φως κάτω από την πόρτα
Αναμένοντας την εκχείλιση. Τρόμος λευκός.
Πώς να κρύψω την νύχτα μου στο καταφύγιο της μέρας;
Ο θάνατος επιβεβλημένη οπτασία· η ζωή ελεύθερες φιγούρες
Άφησέ με φως να φύγω στην σκιά σου
Σε παθογόνες ζώνες χωρίς εγώ.."

HEINER MULLER

PETITE FLEUR



μικρό λουλούδι
περίμενα την Άνοιξη
ν' ανθίσω...

Silena 18/5/2011

Τρίτη, 17 Μαΐου 2011

ΧΑΡΤΙΝΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

αυτό το τραγούδι διάλεξα για να σας πω την καληνύχτα μου
και να αφεθώ ολοκληρωτικά να χαθώ, στον πλανήτη που τόσο αγαπώ!!

LA LUNA

δανείστηκα γι' απόψε, από τον phantom, αυτή την εκπληκτική φωτό

Κάτω από αυτόν τον φωτεινό χρυσαφένιο δίσκο είμαι σίγουρη καλοί μου φίλοι, πως τα όνειρά μας θα'ναι φωτεινά και η ψυχή μας αέρινη...





LUZ DE LUNA

ένα από τα πολύ πολύ πολύ.... αγαπημένα μου τραγούδια, που το τραγουδάω πολύ δυνατά
κι ας μην ξέρω ισπανικά AnD!!! με εκστασιάζει αυτό το τραγούδι

για σας και για μένα :)

MOON RIVER

έχω εντελώς σεληνιαστεί!!!!
κι αυτό για σας είναι :)

East Of The Sun And West Of The Moon















by Zack Thurmond




πολύτιμοι φίλοι μου, στ' αλήθεια έπαθα κάτι πριν από λίγο!!

μόλις γύρισα κουρασμένη από τα μαθήματα μαθηματικών που κάνω
και έβαλα λίγο λευκό κρασί έτσι για να χαλαρώσω, βγαίνω στη βεράντα (έχει μια νύχτα μαγική!!) και τι να δω, ένα πελώριο ολόχρυσο ναι ολόχρυσο, φεγγάρι να βγαίνει απ' τη θάλασσα, δεν έχω ξαναδεί τόσο μεγάλο, πελώριο φεγγάρι και τόσο πολύ όμορφο....

σας χαρίζω ένα αγαπημένο τραγούδι και ....μην ξεχάσετε να γυρίσετε το βλέμμα σας προς τον ουρανό, θα ενθουσιαστείτε!!!!

CREEDENCE CLEARWATER REVIVAL

Φίλιππε, αυτό για σένα

AnD for you

AnD, αυτό το τραγούδι με ξετρέλανε, στο χαρίζω, πιστεύω να σου αρέσει
(το βίντεο είναι λίγο..., αλλά τι να κάνω δε βρήκα κάποιο άλλο!)

NOTHING IMPOSSIBLE



nothing impossible!!!

κάποιοι άνθρωποι, μπορούμε να συναντιόμαστε
μέσα από τις λέξεις, τις αληθινές λέξεις
γιατί ξέρω πως υπάρχουν ....
και αληθινοί άνθρωποι
και αληθινές λέξεις

Silena 17/5/2011

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2011

JUN MIYAKE - TURN BACK

ΤΟ ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΟ



Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από συνέντευξη του Χάρολντ Πίντερ και περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα της παράστασης «Το θερμοκήπιο», που παρουσιάζει ο Λευτέρης Βογιατζής στο θέατρο της οδού Κυκλάδων (click!):

«... βλέπουμε μια αρρώστια να απλώνεται μέσα στο ίδιο το κέντρο της γλώσσας κι η γλώσσα γίνεται ένα σταθερό προσωπείο, μία ταπετσαρία φτιαγμένη από ψέματα. Η ανελέητη και κυνική υποβάθμιση ανθρώπινων όντων, πνευματικά και σωματικά, ο θάνατος αναρίθμητων χιλιάδων – τέτοιου είδους πράξεις δικαιολογούνται μέσα από ρητορικά σχήματα, στείρα ορολογία και αντιλήψεις εξουσίας που ζέχνουν. Θα γυρίσουμε ποτέ να κοιτάξουμε τη γλώσσα που χρησιμοποιούμε; Αναρωτιέμαι. Εχουμε τις ικανότητες να το κάνουμε; Μήπως οι δομές της γλώσσας και οι δομές της πραγματικότητας (θέλω να πω: αυτού που όντως συμβαίνει) ακολουθούν παράλληλες διαδρομές; Μήπως στην ουσία της η πραγματικότητα παραμένει έξω από τη γλώσσα, ξεχωρισμένη, αμετακίνητη, αλλότρια, ανεπίδεκτη περιγραφής; Είναι αδύνατο να υπάρξει μια ακριβής και καίρια αντιστοιχία ανάμεσα σ’ αυτό που είναι και στον τρόπο με τον οποίο το αντιλαμβανόμαστε; Ή μήπως είμαστε υποχρεωμένοι να χρησιμοποιούμε τη γλώσσα μόνο για να συσκοτίσουμε και να διαστρεβλώσουμε την πραγματικότητα –να διαστρεβλώσουμε αυτό που συμβαίνει– επειδή το φοβόμαστε;»

MIDNIGHT TRAIN

μεταμεσονύχτιες σκέψεις που ήθελαν
οπωσδήποτε να εκφραστούν!!!
τι να κάνω λοιπόν κι εγώ, σηκώθηκα μες στα μεσάνυχτα
να γράψω, ό,τι η ψυχή μου ορίζει, γιατί φαντάζομαι οτι
το ξέρετε πως ποτέ μα ποτέ δεν αφήνουμε την ψυχή να διψάσει
να πεινάσει, να νιώσει...παραγκωνισμένη, γιατί η ψυχή
είμαστε εμείς!!

νιώθω ακόμα στο κορμί μου το κρύο νερό να τονώνει την κυκλοφορία
του αίματος! ήταν όμορφα, κρύα μα όμορφα, και αυτό το μούδιασμα
μου'φερε στο νου το μούδιασμα που νιώθει η καρδιά όταν δεν της μιλά κανείς
και νιώθει μόνη!
έτσι ήταν σήμερα στη θάλασσα, όχι των ονείρων μου, την πραγματική
κολυμπούσα και ήταν μαγική η αίσθηση να μουδιάζεις από την χαμηλή θερμοκρασία, μαγική αφού οι αισθήσεις θέλουν δύναμη, θέλουν φαντασία
θέλουν...

έτσι λοιπόν δεν σας κρύβω πως πολύ το ευχαριστήθηκα αυτό το ξύπνημα, του σώματος και του νου, μέσα στο (ας μη πω παγωμένο μα κρύο σίγουρα)δροσερό νεράκι της αγαπημένης μου θάλασσας

σας καληνυχτίζω μ' ένα όμορφο, γαλήνιο, ταξιδιάρικο τραγουδάκι, οτι πρέπει γι΄αυτή τη νύχτα που το φεγγάρι γεμίζει και η ψυχή κι αυτή μαζί του, ονειρεύεται

Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

LA WALLY

THREE FINGERS OF LOVE



αιωρούμαι
ανάλαφρα
σαν πούπουλο

στο γητεμένο δάσος
σταματώ

εκεί όπου φως και χρώματα
γίνονται ένα
και μόνο ένας ψίθυρος
μπορεί να λύσει τα μάγια
μόνο ένας
από έναν
ή από κανέναν

μα δε θέλω να λύσει τα μάγια!

μου φτάνουν τρία δάχτυλα αγάπης
μουρμουρίζω
και δίνω τροφή στα όνειρα

Silena 15/5/2011

Σάββατο, 14 Μαΐου 2011

ΠΑΡΑΔΟΧΗ




Νικημένος απ’ το γαλάζιο
με το κεφάλι ακουμπισμένο στα γόνατα της σιωπής
πεθαμένος από ζωή
πεθαμένος από νιότη
βουλιαγμένος κάτου απ’ τη φωτιά του
με το φύκι σαλεύοντας στη μασκάλη του-
Το κύμα της μέρας δεν εύρισκε αντίσταση
μήτε σ’ ένα χαλίκι της σκέψης του.

Είταν έτοιμος πια για τον έρωτα
και για το θάνατο.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Από τη σειρά Σημειώσεις στα περιθώρια του χρόνου (1938-1941)
Από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα [Α' Τόμος] (1978)

TREES

FLY WITH YOUR DREAMS



σκαρφαλώνω στο όνειρο
μεγεθύνω τη στιγμή
χρωματίζω τις σκιές με χρώμα φωτεινό
ένα κόκκινο ή ένα γαλάζιο τ' ουρανού
σκαρφαλώνω στο όνειρο
γίνομαι ξανά παιδί
λικνίζομαι
σε μια κούνια με αόρατα σκοινιά
που κρέμονται απ' τον ουρανό

και στο σημείο
το πιο ψηλό
ξεφεύγω
κι αρχίζω να πετώ
κι αρχίζω να μετρώ
αστέρια

κι αρχίζω....
να ονειρεύομαι

Silena 14/5/2011

ΣΑΝ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΕΣ












Παρασκευή είναι σήμερα θα πάω στη λαική
να κάνω έναν περίπατο στ' αποκεφαλισμένα περιβόλια
να δω την ευωδιά της ρίγανης
σκλάβα σε ματσάκια.

Πάω μεσημεράκι που πέφτουν οι τιμές των αξιώσεων
βρίσκεις το πράσινο εύκολο
σε φασολάκια κολοκύθια μολόχες και κρινάκια.
Ακούω εκεί τι θαρρετά εκφράζονται τα δέντρα
με την κομμένη γλώσσα των καρπών
ρήτορες σωστοί τα πορτοκάλια και τα μήλα
και παίρνει να ροδίζει λίγη ανάρρωση
στις κιτρινιάρικες παρειές
μιας μέσα βουβαμάρας.

Σπάνια να ψωνίσω. Γιατί εκεί σου λένε διάλεξε.
Είναι ευκολία αυτή ή πρόβλημα; Διαλέγεις και μετά
πώς το σηκώνεις το βάρος το ασήκωτο
που έχει η εκλογή σου.
Ενώ εκείνο το έτυχε τι πούπουλο. Στην αρχή.
Γιατί μετά σε γονατίζουν οι συνέπειες.
Ασήκωτες κι αυτές.
Κατά βάθος είναι σαν να διάλεξες.

Το πολύ ν' αγοράσω λίγο χώμα. Όχι για λουλούδια.
Για εξοικείωση.
Εκεί δεν έχει διάλεξε. Εκεί με κλειστά τα μάτια.

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

VELVET VOYAGE



ονειρικό, ένα ...βελούδινο ταξίδι

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2011

NEW DAY



τυφλή
γεννήθηκα

στα μάτια κοιτάζω
μόνο τον ουρανό

στα χέρια κρατάω
μόνο τα όνειρα

ο ήχος μου.... η σιωπή


Silena 12/5/2011

Τετάρτη, 11 Μαΐου 2011

MUSIC MUSIC MUSIC

καλοί μου φίλοι ετοιμάζω μια ακόμη εκπομπή, τώρα τη γράφω!!!

όπως λοιπόν καταλαβαίνετε βρίσκομαι σε ...άλλο πλανήτη για το σκοπό αυτό :)

κι έτσι σε λίγο ή το αργότερο αύριο θα την ακούσετε

μέχρι να την ολοκληρώσω, ταξιδέψτε μ' αυτό.....

DES ARMES



χωρίς λόγια....

INOCENCIA



την αθωότητα ψάχνω
είπες

κι άφησες το βλέμμα
να πλανηθεί στο λευκό σύννεφο

των εξατμισμένων ονείρων

silena 11/5/2011

JUN MIYAKE and Arto Lindsay

Τρίτη, 10 Μαΐου 2011

ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ



μια ανεξήγητη στιγμή
μια γοργή ανάσα
ένα ανεξιχνίαστο άγγιγμα
μια λέξη
ή καμία λέξη

το υλικό των ονείρων

Silena 10/5/2011

ΑΡΗς ΔΙΚΤΑΙΟς

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ


Δός μου τὴν ἡδονὴ τῆς ἡδονῆς,
ζωὴ τῆς ζωῆς, τῆς μέθης νύχτα,
ὀδύνη.
Τὸ ἐρωτικὸν ἀπόσταγμα μοῦ ἡδύνει
τὴν ὑπερφίαλη σκέψη ποὺ πονεῖ.
Μόνο, τὴ γεύση ἀγάπησα μόνο, ὤ
πονῶ πέρ᾿ ἀπ᾿ τὴν αἴσθησή του
χώρου
τῆς γῆς, πέρ᾿ ἀπ᾿ τὰ μάκρη αὐτὰ
πονῶ!
Δὲ νιώθω, δὲν αἰσθάνομαι καθὼς
ἄνθρωπος, μὰ αἰσθάνομαι θεὸς
κι ὡς θεὸς ζοῦσα, μεθοῦσα, πλήρης
ἀπὸ ἔρωτα καὶ δόξα κι ὀμορφιά...
Πάνω στὰ σουβλερὰ καρφιά,
σὰν ἀσκητὴς ἔλα κι ἐσὺ νὰ γείρεις,
τὸν ἴλιγγο νὰ δεῖς, τὸ δέος νὰ δεῖς,
νὰ φτάσεις στὴ σιγὴ καὶ στὸ κενὸ
νὰ φτάσεις,
κι ὡς ἄνθος τὸν ἑαυτό σου νὰ μαδεῖς.
Κι ὅταν σταθεῖς στὸ τελευταῖο σκαλὶ
τοῦ ἔρωτα καὶ τοῦ πόνου, ἕνα φιλὶ
ἀπὸ τὴν πεῖρα τὴν τόση νὰ κρατεῖς:
φιλὶ ἄγριο καὶ ζεστὸ νὰ μὲ δαμάσεις.

LUZ CASAL

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

A KISS



μ' ένα φιλί

μ' ένα φιλί μοιάζει
μ' ένα φιλί άηχο

Silena 9/5/2011

ΨΥΧΗ



με τι μοιάζει η ψυχή?

με άνεμο?
με όνειρο?
με λέξη?

με τι μοιάζει η ψυχή?

με χρώμα?
με ήχο?
με σιωπή?

δεν ξέρω να σας πω...
μόνο να την ανασαίνω ξέρω

Silena 9/5/2011

Κυριακή, 8 Μαΐου 2011

Η ΟΜΟΡΦΙΑ



ξεγυμνώνω λέξεις
σκορπίζω αιώνες
αναπνέω σκοτάδι
και μεθώ

η ομορφιά
χωράει μόνο στα παραμύθια
και στη σιωπή

Silena 8/5/2011

MAZZY STAR

Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

ΑΦΗΝΩ ΚΙ ΑΦΗΝΟΜΑΙ

και αφήνω χώρο στην ψυχή να ...διαφύγει!

κι αφήνομαι

να απλώσω τα χέρια μου

να απλώσω το βλέμμα μου

ν' ανοίξω την καρδιά μου

να κλείσω τη σκέψη μου σε μια σταγόνα όνειρο

SOUL EXPLOSION


soul explosion by Silena
6/5/2011

Παρασκευή, 6 Μαΐου 2011

THE MAN WHO RAN AWAY



τρέχω
τρέχεις

φεύγω
φεύγεις

δύο παράλληλες γραμμές
είμαστε

δε συναντιόμαστε πουθενά

silena 6/5/2011

OCEAN

ομίχλη
πουλιά
βρεγμένα φύλλα

τα χείλη ανοιγοκλείνουν
δίχως ήχο

τα μάτια βουρκώνουν
δίχως πόνο

απλώνω τα χέρια
να πιάσω τα πουλιά

νήματα μικρά οι ζωές

νήματα μεγάλα οι δρόμοι

ωκεανός ο ήχος..

silena 6/5/2011

OSCAR BENTON

ένα πολύ αγαπημένο μου τραγούδι...

ΣΚΙΑ, ΦΩς, ΣΚΟΤΑΔΙ

στις αναπάντητες ερωτήσεις
υπάρχει η σκιά

στα λόγια
υπάρχει το φως ή το σκοτάδι

Silena 6/5/2011

SECRET THOUGHT

τη σκέψη μου την πιο κρυφή
έλα κι αγκάλιασέ τη

μη τη στολίσεις
μη της μιλήσεις
μη την κοιτάξεις

μα μόνο αγκαλιάσέ τη
να αισθανθεί

Silena 6/5/2011

THE ROSE TATTOO


painting by Parastoo Ganjei

SIGUR ROS

KRONOS QUARTET

NACHO DUATO'S

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2011

ΝΙΚΟς ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟς

painting by Dan Earle 


ύμνος δοξαστικός για τις γυναίκες π' αγαπούμε
είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε σαν τα ρόδια
έρχονται και μας βρίσκουνε
τις νύχτες
όταν βρέχη
με τους μαστούς τους καταργούν τη μοναξιά μας
μεσ' τα μαλλιά μας εισχωρούν βαθειά
και τα κοσμούνε
σα δάκρυα
σαν ακρογιάλια φωτεινά
σα ρόδια

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε κύκνοι
τα πάρκα τους
ζουν μόνο μέσα στην καρδιά μας
είν' τα φτερά τους
τα φτερά αγγέλων
τ' αγάλματά τους είναι το κορμί μας
οι ωραίες δεντροστοιχίες είν' αυτές οι ίδιες
ορθές στην άκρια των ελαφρών ποδιών
τους
μας πλησιάζουν
κι είναι σαν μας φιλούν
στα μάτια
κύκνοι

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε λίμνες
στους καλαμιώνες τους
τα φλογερά τα χείλια μας σφυρίζουν
τα ωραία πουλιά μας κολυμπούνε στα νερά τους
κι ύστερα
σαν πετούν
τα καθρεφτίζουν
- υπερήφανα ως ειν' -
οι λίμνες
κι είναι στις όχθες τους οι λεύκες λύρες
που η μουσική τους πνίγει μέσα μας
τις πίκρες
κι ως πλημμυρούν το είναι μας
χαρά
γαλήνη
είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε
λίμνες

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε σαν σημαίες
στου πόθου τους ανέμους κυματίζουν
τα μακρυά μαλλιά τους
λάμπουνε
τις νύχτες
μεσ' στις θερμές παλάμες τους κρατούνε
τη ζωή μας
είν' οι απαλές κοιλιές τους
ο ουράνιος θόλος
είναι οι πόρτες μας
τα παραθύρια μας
οι στόλοι
τ' άστρα μας συνεχώς ζούνε κοντά τους
τα χρώματά τους είναι
τα λόγια της αγάπης
τα χείλη τους
είναι ο
ήλιος το φεγγάρι
και το πανί τους είν' το μόνο σάβανο που μας αρμόζει :
είν' οι γυναίκες που αγαπούμε σαν σημαίες

είν' οι γυναίκες που αγαπούμε δάση
το κάθε δέντρο τους είν' κι ένα μήνυμα του πάθους
σαν μεσ' σ' αυτά τα δάση
μας πλανέψουνε
τα βήματά μας
και χαθούμε
τότες είν'
ακριβώς
που βρίσκουμε τον εαυτόνε μας
και ζούμε
κι όσο από μακρυά ακούμε νάρχωνται οι μπόρες
ή και μας φέρνει
ο άνεμος
τις μουσικές και τους θορύβους
της γιορτής
ή τις φλογέρες του κινδύνου
τίποτε - φυσικά - δε μπορεί να μας φοβίση
ως οι πυκνές οι φυλλωσιές
ασφαλώς μας προστατεύουν
μια που οι γυναίκες π' αγαπούμε είναι σα δάση

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε σαν λιμάνια
(μόνος σκοπός
προορισμός
των ωραίων καραβιών μας)
τα μάτια τους
είν' οι κυματοθραύστες
οι ώμοι τους είν' ο σηματοφόρος
της χαράς
οι μηροί τους
σειρά αμφορείς στις προκυμαίες
τα πόδια τους
οι στοργικοί
μας
φάροι
- οι νοσταλγοί τις ονομάζουν Κ α τ ε ρ ί ν α -
είναι τα κύματά τους
οι υπέροχες θωπείες
οι Σειρήνες τους δεν μας γελούν
μόνε
μας
δείχνουνε το δρόμο
- φιλικές -
προς τα λιμάνια : τις γυναίκες που αγαπούμε

έχουνε οι γυναίκες π' αγαπούμε θεία την ουσία
κι όταν σφιχτά στην αγκαλιά μας
τις κρατούμε
με τους θεούς κι εμείς γινόμαστ' όμοιοι
στηνόμαστε ορθοί σαν άγριοι πύργοι
τίποτε δεν είν' πια δυνατό να μας κλονίση
με τα λευκά τους χέρια
αυτές
γύρω μας γαντζώνουν
κι έρχονται όλοι οι λαοί
τα έθνη
και μας προσκυνούνε
φωνάζουν
αθάνατο
στους αιώνες
τ' όνομά μας
γιατί οι γυναίκες π' αγαπούμε
την μεταδίνουν
και σ' εμάς
αυτή
τη θεία τους
ουσία
(Νίκος Εγγονόπουλος από τη συλλογή Έλευσις, 1948)
 

WHISPER OF A THRILL

A FOGGY DAY

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2011

IS YOUR LOVE STRONG?

απ' τα μαλλιά μου πιάστηκες
μα έπεφτες πιο βαθιά
στα κούφια

δαιδαλώδη
μυστηριώδη
αγωνιώδη

διαστήματα

μεταξύ του τότε
του τώρα
του κάποτε
του ποτέ

έπεφτες
έπεφτες
έπεφτες

κρατήθηκες απ' τα μαλλιά μου
ουρλιάζοντας
is your love strong?

κρατήθηκες απ' τα μαλλιά μου
κι εγώ

πονάω ακόμα

Silena 4/5/2011

ΓΙΩΡΓΟς ΜΑΝΙΑΤΗς

Φραγμέντα


Λέω:
"Σε ΑΓΑΠΩ" θα πει σ'αγαπώ με τον κοινό (θηλαστικό)
τρόπο, σ ε μ΄α γ α π ώ. Δεν μπορώ να σε αντικαταστήσω
και σε τούτο ούτε που χρειάζεται να ξέρω ποιός είσαι. Είσαι είμαι.
"ΣΕ αγαπώ" αντιθέτως σημαίνει: ομολογώ ότι είσαι άλλος.
Δεν μπορώ να σε αντικαταστήσω και σε τούτο χ ρ ε ι ά-
ζ ε τ α ι να μην ξέρω ποιός είσαι.
"Σε ΑΓΑΠΩ" θα πει: είσαι το σχήμα της αγκαλιάς μου, μέλος μου
Κάτι σαν το πόδι μου, το χέρι μου, το αυτί μου.
"ΣΕ αγαπώ" σημαίνει εκτείνομαι χωρίς σχήμα και είμαι απλώς:
είμαι ο όχι-εσύ: το άπειρο που αφήνει η απουσία σου.
"Σε ΑΓΑΠΩ" θέλει να πει: Μακριά σου πεθαίνω,
κοντά μου πεθαίνεις εσύ.
"ΣΕ αγαπώ" θα πει: Σ' αγαπώ, αν δε φύγεις εσύ θα φύγω μόνος μου.

***
Όποιος δεν κατανεύει να χαθεί μονάχος κινδυνεύει να σωθεί με συνοδεία.

***
Αγαπητέ πλησίον κάνε πιο κει.

***

Λοιπόν εισηγούμαι βαθιές εκπνοές.

***

Ανταλλάσσω ιστορία με ολίγη ευρυχωρία.

***

Ειλικρινής παράκληση: να παρεξηγηθώ.

***

Γελάει τελευταίος όποιος γελάει τώρα αμέσως.

***

Κάτι πρέπει να μην κάνουμε.

***

Όποιος μπορεί ακόμη να μιλήσει δεν μπορεί ακόμη να γράψει.
Γραφει κανείς όταν απώλεσε τη φωνή του.
Συγγραφή, λοιπόν, είναι η τήρηση της σιωπής (με άλλα μέσα).
Οι δύο λόγοι για τους οποίους ο συγγραφέας γράφει είναι κάθε φορά ένας.
Ο άλλος ζητείται.

***

Το έργο, ιδίως το ποίημα, αγωνίζεται να ΞΑΝαρχίσει την ποίηση-δηλαδή τη γλώσσα. Η ποίηση, ποίηση δεύτερη, κινείται υπό την πίεση της ανάμνησης μιας ποίησης πρώτης.

***

Οι λέξεις έλκονται ή απωθούνται ή αδιαφορούν, το ίδιο όπως οι άνθρωποι. Εξαρτάται από την ποιότητα της συναντήσεως. Υπάρχουν λέξεις που όταν συναντώνται πέφτουν σε λήθαργο: "Τα σέβη μου κύριε διευθυντά". Που μισούνται: "Ο ελληνικός κινηματογράφος". Που θωπεύονται: "Σέλινα τα μαλλιά σου..." Ένα κείμενο σπινθηροβολεί από τον ηλεκτρισμό που παράγουν οι λέξεις στις "περιπέτειές" τους ( ερωτικού χαρακτήρα). Δύο γηραιές ακόμη και τετριμμένες λέξεις που συναντώνται για πρώτη φορά, παρθενοποιούνται και μπορούν να δώσουν σφριγηλό αποτέλεσμα. Όποιος δεν ξέρει να επινοεί τέτοιες συναντήσεις, να εκμεταλλεύεται δηλαδή ( και μάλιστα να αποκαλύπτει) τον ερωτισμό των λέξεων, δεν ξέρει να γράφει. Γράφει, όποιος ξέρει να κάνει τις λέξεις αγνώριστες.

Τα κείμενα από τα Έξεργα 1976, και το Μίδα, 1972
τα παραπάνω τα διάβασα <... εδώ...>

DEEP SPACE

RADIANCE


















Painting by Rich Moyers




αλλού
ψάχνω τις ρίζες μου
σ' απόκοσμες φωνές
ή σε άδειους σταθμούς τρένων

βαθιά
ψάχνω το φως
στο νου
ή στις μυστικές διαδρομές του ήλιου
καθώς περνάει μέσα από τα φύλλα των δέντρων

απέραντο το δάσος των ονείρων μου
σαν της νύχτας τις άσκοπες προσπάθειες
να γίνει πιο φωτεινή

οι απώλειες μετριούνται κάθε φορά χωριστά...

Silena 4/5/2011

ΝΙΚΟς ΚΑΡΟΥΖΟς

Ἕνα ἔρημο ἄνθος

Βαθύτερο ἀπ᾿ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ταραχὴ
ποὺ φέρνει μέσ᾿ στὸ στῆθος ἡ ἐπιθυμία
ζεῖ στὸ θαλάσσιο βράχο ἕν᾿ ἄνθος ὁλομόναχο.
Ποιὰ φωνὴ τὸ κυρίεψε καὶ μοιάζει σὰν νὰ δείχνει
τὴν ἄγνωστη γαλήνη μὲ μικρὰ χρώματα...
Εἶναι βγαλμένο στοὺς κινδύνους τῆς χαρᾶς
ἀμέριμνο σὰν ἰδέα.

Τρίτη, 3 Μαΐου 2011

MAGIC

γίνομαι ξανά
μικρό κορίτσι με τα μαλλιά δεμένα ψηλά
με θαλασσένιο μαντήλι
που ανεμίζει στον άνεμο

τα χέρια μου απλώνω να ζεσταθούν
μα οι ήλιοι μου
βασίλεψαν τρομαγμένοι

θαρρείς ο χτύπος της καρδιάς μου
τους έβγαλε από το γαλήνιο λήθαργό τους

σου χαρίζω τις λέξεις μου
να τις μαγέψεις

Silena 3/5/2011


 

BELLE AND SEBASTIAN

PABLO NERUDA








Αργοπεθαίνει (Muere lentamente)

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο
και τα διαλυτικά σημεία στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων
που κάνουν να λάμπουν τα μάτια ,
που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο,
που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του
να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντοτε
ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια
πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.
Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

Pablo Neruda
Μτφ. από Ιταλική δημοσίευση : Βασίλη Χατζηγιάννη



 

DOWN - UP


painting by Amy Tuso


Δευτέρα, 2 Μαΐου 2011

THE LOVER OF BEIRUT



μοιάζει με ένα όνειρο αυτή η μουσική...

TANGO ARGENTINO

ERNESTO SABATO


Μια παλιότερή μου ανάρτηση θα ανασύρω, για έναν αγαπημένο Αργεντίνο συγγραφέα, που χάθηκε σήμερα, αυτή εδώ

σύντομα θα ετοιμάσω, μια πιο εκτενή παρουσίαση γι' αυτόν το συγγραφέα - σύμβολο

JORGE LUIS BORGES

 

 

 

 

 

 






JORGE LUIS BORGES 

ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ

Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
…και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις  οτι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις

Και οτι, αλήθεια, έχεις δύναμη

Και οτι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις… μαθαίνεις

…με κάθε αντίο μαθαίνεις


YOU LEARN

After a while you learn the subtle difference
Between holding a hand and chaining a soul,

And you learn that love doesn't mean leaning
And company doesn't mean security.

And you begin to learn that kisses aren't contracts
And presents aren't promises,

And you begin to accept your defeats
With your head up and your eyes open
With the grace of a woman, not the grief of a child,

And you learn to build all your roads on today
Because tomorrow's ground is too uncertain for plans
And futures have a way of falling down in mid-flight.

After a while you learn...

That even sunshine burns if you get too much.
So you plant your garden and decorate your own soul,
Instead of waiting for someone to bring you flowers.
And you learn that you really can endure...

That you really are strong

And you really do have worth...

And you learn and learn...

With every good-bye you learn.


Y UNO APRENDE

Después de un tiempo,
Uno aprende la sutil diferencia
Entre sostener una mano
Y encadenar un alma,


Y uno aprende
Que el amor no significa acostarse
Y una compañía no significa seguridad
Y uno empieza a aprender
...Que los besos no son contratos
Y los regalos no son promesas
Y uno empieza a aceptar sus derrotas
Con la cabeza alta y los ojos abiertos


Y uno aprende a construir
Todos sus caminos en el hoy,
Porque el terreno de mañana
Es demasiado inseguro para planes
...Y los futuros tienen una forma de
Caerse en la mitad.


Y después de un tiempo
Uno aprende que si es demasiado
Hasta el calorcito del sol quema.


Así que uno planta su propio jardín
Y decora su propia alma,
En lugar de esperar a que alguien
Le traiga flores.
Y uno aprende que
Realmente puede aguantar,

Que uno realmente es fuerte,

Que uno realmente vale,

Y uno aprende y aprende,

...Y con cada día uno aprende.


Πηγή-Μτφ: <....εδώ....>

FREE

Κυριακή, 1 Μαΐου 2011

Where The Time Goes?



εκεί
εκεί πάει ο χρόνος
στις άκρες από τα χείλη σου
όταν προφέρεις τις λέξεις
αργά
συλλαβή συλλαβή
για να διαρκέσουν πιο πολύ

κι εγώ μένω να σε κοιτώ

κι εγώ μένω να σε διαβάζω

νοήματα
συνειρμοί
σιωπή

ό,τι δεν μπορεί να ειπωθεί
με λέξεις
μεταλλάσσεται σε ήχο

μια συγκίνηση
ένα ρίγος
ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο
απολύτως αληθινό

silena 1/5/2011

MY NAME IS TROUBLE



στάχτες
σημάδια
σιωπή

σαν αύριο
ή
σαν χτες

στάχτες
στόμα
σιωπή

σαν εφιάλτης
ή
σαν γκρίζο άγγιγμα

σταγόνες
σταγόνες
πολλές
μαζεύω απ' το πάτωμα
μαζί κι εμένα

Silena 1/5/2011

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ



Ὅταν μιὰν ἄνοιξη

Ὅταν μιὰν ἄνοιξη χαμογελάσει
θὰ ντυθεῖς μία καινούργια φορεσιὰ
καὶ θὰ ῾ρθεῖς νὰ σφίξεις τὰ χέρια μου
παλιέ μου φίλε

Κι ἴσως κανεὶς δὲ σὲ προσμένει νὰ γυρίσεις
μὰ ἐγὼ νιώθω τοὺς χτύπους τῆς καρδιᾶς σου
κι ἕνα ἄνθος φυτρωμένο στὴν ὥριμη,
πικραμένη σου μνήμη

Κάποιο τρένο, τὴ νύχτα, σφυρίζοντας,
ἢ ἕνα πλοῖο, μακρινὸ κι ἀπροσδόκητο
θὰ σὲ φέρει μαζὶ μὲ τὴ νιότη μας
καὶ τὰ ὄνειρά μας

Κι ἴσως τίποτα, ἀλήθεια, δὲν ξέχασες
μὰ ὁ γυρισμὸς πάντα ἀξίζει περσότερο
ἀπὸ κάθε μου ἀγάπη κι ἀγάπη σου
παλιέ μου φίλε

Μανόλης Αναγνωστάκης