Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

FLYING

MORCHEEBA



στη θάλασσα
εκεί θα με βρεις...

GOLDFRAPP



Όμορφο σκίτσο, κάποιου που το χέρι του αγωνιά να βρει την άκρη στην άκρη.

Μια νύχτα δίχως άκρη αναπνέει γρήγορα, γιατί σε λίγο ξημερώνει και δε θα προλάβει να τελειώσει αυτό που υποσχέθηκε να χαρίσει στο φως. Τα δάχτυλα σφίγγονται σε γροθιά να ξεμουδιάσουν από τις ώρες, τις ατελείωτες ώρες που πάλευαν πάνω στο χαρτί, με συναισθήματα, με αναμνήσεις, με όνειρα, με φαντάσματα, με...σκιές κι ούτε ένα λεπτό δεν είχαν σταματήσει αυτό το μακελειό...σαν τις λέξεις που κυλάνε γρήγορα και σου ξεφεύγουν και τρέχεις να τις πιάσεις, μα πια είναι αργά γιατί δεν μπορούν να περιμένουν οι λέξεις, είναι ανυπόμονες να γίνουν φωνή να γίνουν παιχνίδι ή κάποιο έργο που θα χειροκροτηθεί πανηγυρικά ή θα καταποντιστεί σε μια σκοτεινή αποθήκη ενός θεάτρου χωρίς θεατές!

Κι έπειτα θα ξεχαστεί το σκίτσο, θα ξεφτίσουν οι λέξεις, θα σωπάσει η φωνή γιατί δεν θα έχει τίποτα πια να διηγηθεί.

Χωρίς την πηγή πώς να ξεδιψάσεις, χωρίς φαντασία πώς να γράψεις, χωρίς όραμα πώς να σχεδιάσεις, χωρίς έρωτα πώς να ζήσεις!

Μελαγχολώ όταν ο ουρανός είναι συννεφιασμένος, μου ΄ρχεται να κλάψω, χωρίς κάποιο λόγο, έτσι για ν' ανακουφιστώ από τα σκόρπια μου συναισθήματα, από τις εικόνες που δεν έγιναν ζωή ή από τις σκιές που δε φωτίστηκαν αρκετά ώστε να χαθούν... και κάτι τέτοιες στιγμές έρχεται να με σώσει ο ήχος, η μελωδία, με γητεύει και ξεχνάω, κι έτσι συνεχίζω και συνεχίζω αυτό το ταξίδι μου και γράφω και γράφω κι ονειρεύομαι και σκοτώνω για πάντα ό,τι ανεπιθύμητο μ' ακολουθεί!

γιατί σκέφτομαι πως για να προχωρήσεις πρέπει να ξεχάσεις ή να θυμηθείς....

Silena 31/3/2011

KOKKINA



στο σκοτάδι ένιωσα κάτι να κυλάει στον τοίχο
έμεινα ακίνητη με τα μάτια ορθάνοιχτα
κρατούσα την αναπνοή μου
από φόβο? δεν ξέρω μα δεν ήθελα ν' ακούγομαι
σηκώθηκα στις μύτες των ποδιών μου
και πλησίασα στον τοίχο
άπλωσα τα δάχτυλα κι αυτά χωρίς να υπακούουν τις εντολές μου
κινήθηκαν με μια απροσδόκητη περιέργεια ν' αγγίξουν αυτό που κυλούσε
είχε μια κολλώδη υφή, το χρώμα του δε μπορούσα να το διακρίνω μες στο σκοτάδι
μα πρέπει να ήταν σκοτεινό, μαύρο ή κάτι τέτοιο
τράβηξα το χέρι μου και έτσι όπως ήταν υγρό από την επαφή το ακούμπησα στην καρδιά μου
έμεινα έτσι μέχρι που χάραξε
δεν κοίταξα τον τοίχο
μόνο τα δάχτυλά μου,
ήταν κόκκινα

Silena 31/3/2011

UNDERGROUND TANGO

ακούστε το κι έτσι....



με μαγεύει αυτή η μελωδία!!!

TANGO



ένα τάνγκο,....αντίδοτο στο φόβο?

EMIR KUSTURICA & NO SMOKING ORCHESTRA



Emir Kusturica and No Smoking Orchestra live
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών,
Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης
04.04.2011 έως 06.04.2011
Θεσσαλονίκη: 4 Απριλίου

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

ΜΙΛΤΟς ΣΑΧΤΟΥΡΗς

ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗς ΑΝΟΙΞΗς


Ἔρχεται φέτος κουρασμένη
ἡ Ἄνοιξη
(νά) κουβαλάει τόσα χρόνια
τὰ λουλούδια πάνω της.

Σκοτεινοὶ ἄνθρωποι
στὶς γωνιὲς τὴν παραμονεύουν
γιὰ νὰ τὴν τσακίσουν.

Αὐτὴ ὅμως
μὲ κρότο
ἀνάβει ἕνα-ἕνα
τὰ λουλούδια της
στὰ μάτια τοὺς τὰ ρίχνει
(γιά) νὰ τοὺς στραβώσει.

Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring



Ki-duk Kim

DOROTHY ASHBY

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

WHISPERING THOUGHTS



στα κλαδιά
άπλωσα τις νύχτες μου
να 'χουν παρέα τα νυχτοπούλια
και στους ψίθυρους
αυτούς που με περιτριγυρίζουν όταν χορταίνω μοναξιά
σκέπασα τον ήλιο
να μην χαθούν τόσο άδοξα
από μια ακτίνα μόνο!
δε ρώτησα ξανά τα φύλλα για το χρώμα τους
δεν έβαψα ποτέ τα μάγουλά μου κι όμως ρόδισαν από της νύχτας τα φιλιά
και στη σελήνη ακούμπησα τα όνειρα
για να τα βρει
πρώτη η αυγή

Silena 29/3/2011

KEEP SHELLY in ATHENS or A STAR IS BORN!!!!



μιλάω για το συγκρότημα που κάνει πάταγο στο διαδίκτυο, το ελληνικό συγκρότημα
Keep Shelly In Athens, θα το ακούσετε και στην επόμενη εκπομπή μου από τον...Πλανήτη της Μουσικής!!



και κάποιες ...πληροφορίες γι' αυτό το νέο αστέρι, σας τις μεταφέρω όπως τις διάβασα εδώ

Είναι το πρώτο ελληνικό σχήμα που ξεπηδάει απ’ το internet και προκαλεί τέτοιο αναπάντεχο και αστραπιαίο buzz παγκοσμίως. Το μυστηριώδες αθηναϊκό ντουέτο των Keep Shelly in Athens δίνει την πρώτη του συνέντευξη και αποκαλύπτει μερικά από τα μυστικά του.

Η πορεία τους ξεκίνησε ξαφνικά το καλοκαίρι από ένα post του gorilla vs. bear, που τους ξεχώρισε πριν ακόμα καλά-καλά προλάβουν να φτιάξουν το MySpace τους. Μέσα σε μερικές ώρες το τραγούδι τους Fokionos Negri Street βρέθηκε στις μεγάλες ελπίδες του Pitchfork, το οποίο τους σύγκρινε με τους Air! Οι Keep Shelly in Athens (Κυψέλη in Athens) ξεκίνησαν δυναμικά την πορεία προς τη διεθνή καριέρα που κάθε ελληνικό σχήμα ονειρεύεται, έπαιξαν πολύ σε ξένα blog, τα τέσσερα τραγούδια που έχουν στο MySpace τους -και είναι ήδη πολύ ψηλά σε πολλές λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς- μαζεύουν μόνο ενθουσιώδη σχόλια. Μερικούς μήνες μετά έχουν έτοιμο το πρώτο EP τους, εξακολουθούν να μην φωτογραφίζονται, να μην δίνουν συνεντεύξεις, να παραμένουν μυστηριώδεις και να χτίζουν επιμελώς ένα «μύθο» που προκαλεί ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον γύρω απ’ το όνομά τους. Αυτό είναι μέρος της κουβέντας μαζί τους (που έγινε με mail) και λύνει κάποιες απορίες.

ΟΝΕ ΜΟΜΕΝΤ



μια στιγμή
μόνο μια μικρή
μια μικρούλα στιγμή
να μυρίσω τα λουλούδια
ν' αφήσω τη ματιά μου
να χαθεί στο πέλαγος
να αδειάσει το μυαλό
να χωρέσει την ομορφιά
όλη αυτή την ομορφιά που βρίσκεται γύρω μας

μόνο μια μικρή πολύτιμη στιγμή
τόσο μικρή
μα τόσο πολύτιμη

δε θα την αφήσω να περάσει
έτσι....

silena 29/3/2011

Stanley Kubrick - Ennio Morricone

LOLITA

ΟΥΡΑΝΕ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑς

Το πρωί δε σας κρύβω πως οι επιρροές μου είναι απ' ότι ακούω στο ραδιόφωνο
εκτός κι αν δω κανένα όνειρο και βρίσκομαι ακόμα υπο την επήρειά του!!!

έτσι λοιπόν σήμερα θα σας πω την καλημέρα μου με κάτι που άκουσα στο ραδιόφωνο
κάπως έτσι...
μη ξαφνιαστείτε πολύ!!!!!!

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

LEA SALONGA - Don't cry for me Argentina



είναι μια μουσική που δεν κατάφερα να έχω στην εκπομπή μου, οπότε ακούστε τη ...έτσι!

THE BIRDS



με αφορμή ένα όνειρο
γέμισα την ψυχή
ταξίδι
και μελωδία τη ζωή μου όλη

με αφορμή ένα όνειρο
το βλέμμα μου
ανοίγεται κει μακριά
στου ορίζοντα το χάσιμο
δίχως να ψάχνει
δίχως να αναζητά
την ομορφιά
γιατί μέσα του αυτή υπάρχει
μες στην καρδιά

silena 28/3/2011

WIM WENDERS

LISA MINNELLI



καλημέρα, αγαπημένοι μου συνοδοιπόροι!!!
μ' αυτό σας προετοιμάζω για την εκπομπή που θ' ακολουθήσει....

να είστε καλά

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

JANE MONHEIT

καλή σας μέρα φίλοι μου, ή να πω καλύτερα καλό μεσημέρι!!!
είχα μια κουραστική μέρα σήμερα (παρότι Κυριακή) και μόλις τώρα κάθισα λίγο στο laptop να ξεκουραστώ !!!

αυτό έχω για σας....μαζί με την αγάπη μου φυσικά...

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2011

ERIC ROHMER - Conte d'été



και ένα όμορφο τραγούδι να συνοδεύει το παραπάνω βίντεο..

IT'S SPRING, ISN'T IT?



σήμερα έχω τόοοοοοσο ανοιξιάτικη διάθεση
τόσο φωτεινή και πλημμυρισμένη από χρώματα
αρώματα, γεύσεις και ρυθμούς ...ανοιξιάτικους!!

ΑΙΣΘΗΣΗ ΠΡΩΙΝΟΥ



τέτοια είναι η ...τάση αυτού του υπέροχου πρωινού
με τη θάλασσα ν' αστράφτει κι εγώ  να μην μπορώ
να της αντισταθώ, και με την μαγική μουσική
του Grieg να υπνωτίζει τις κακές σκέψεις και να
διεγείρει τις όμορφες, ανοιξιάτικες, ταξιδιάρικες ονειροπολήσεις...

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

MICHAEL BUBLE



έτσι είναι η ...αγάπη!

DANCE OF FIRE



ξέρετε πόσο την αγαπώ, το έχετε καταλάβει κι από το πόσο
συχνά ακούγεται στον Πλανήτη της Μουσικής!!

έτσι,
μ' ένα χορό της φωτιάς διάλεξα να σας πω την καλημέρα μου, σήμερα...

Πέμπτη, 24 Μαρτίου 2011

ART & MUSIC



μοιάζει με έρωτας
χρώματα, σχήματα, όνειρα
μελωδίες ονειρικές
όλα μαζί
σ' ένα μίγμα μαγικό
το λάτρεψα αυτό το τρυφερό και παραμυθένιο
ταξίδι της φαντασίας....

RAINER MARIA RILKE

ΣΒΗΣΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ

Σβήσε τα μάτια μου· μπορώ να σε κοιτάζω,

τ’ αυτιά μου σφράγισέ τα, να σ’ ακούω μπορώ.

Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να ‘ρθω σ’ εσένα,

και δίχως στόμα, θα μπορώ να σε παρακαλώ.

Κόψε τα χέρια μου, θα σε σφιχταγκαλιάζω,

σαν να ήταν χέρια, όμοια καλά, με την καρδιά.

Σταμάτησέ μου την καρδιά, και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι.

Κι αν κάμεις το κεφάλι μου σύντριμμα, στάχτη, εγώ

μέσα στο αίμα μου θα σ’ έχω πάλι.

Rainer Maria Rilke, Put Out My Eyes
Μτφ. Κωστής Παλαμάς



SHARK DRIVE



ακολουθούμε τον εξαιρετικό John Lurie σε μια απίστευτη κατάδυση!!!!!

KASHMIR

ΤΑ ΣΤΑΧΥΑ



Φυσούσε ένας παγωμένος αέρας, δυνατός, μανιασμένος, μα δε μ' ένοιαζε βγήκα έξω με τα πόδια γυμνά και στο κορμί μου ένα λεπτό φόρεμα, ναι τώρα το θυμάμαι πολύ καλά, ένα λευκό μακρύ φόρεμα χωρίς μανίκια. 

Δεν αισθανόμουν τίποτα, όλα περνούσαν πλάι μου όχι μέσα μου, βυθίζονταν μέσα σε μια παράλογη ανυπαρξία κι όλα αυτά, δίχως να κάνω τίποτα, ούτε μια κίνηση των χεριών μόνο τα μαλλιά μου, αφημένα στον άνεμο να τα παρασέρνει πότε από δω πότε από κει δήλωναν μέσα στην άγνοιά τους πόσο ατίθασα είναι!

Βγήκα απ' το δρόμο, βρέθηκα μέσα σ' ένα χρυσαφένιο χωράφι γεμάτο ψηλά πολύ ψηλά στάχυα μα δεν ένοιωσα ούτε μια στιγμή αγωνία ή φόβο συνέχισα σαν σαν...να μην είχα μάτια, σαν υπνωτισμένη από την ρυθμική κίνηση που έκαναν τα στάχυα, κίνηση που μου δημιουργούσε μια συγκεχυμένη κατάσταση, μια μέθη μα συνέχιζα να περπατάω και το περπάτημα δεν ήταν γρήγορο, δεν ήταν βήμα κυνηγημένου το βήμα μου, ήταν ο χρόνος μέσα σ' άλλο χρόνο. Είχα χαθεί από το τώρα, βρισκόμουν στο τότε όχι, όχι στο τότε, στο εκεί ανάμεσα σε χρυσαφένια στάχυα να με περιτριγυρίζουν, να με χαϊδεύουν να με χτυπάνε όταν ο αέρας δυνάμωνε και όσο προχωρούσα τόσο πιο πολύ χανόμουν σ' αυτή τη δίνη του τριγώνου, άνεμος-στάχυα-ερημιά στο βάθος του ορίζοντα ένα τσαμπί σύννεφα, έτσι μου φάνηκαν, σαν μαύρο σταφύλι, τεράστιο και απειλητικό έφερνε την καταιγίδα κοντά, όλο και πιο κοντά τα γυμνά μου πόδια είχαν αρχίσει να πονάνε μα δεν ένιωθα κοίταζα τα σύννεφα με την επιμονή μιας κάμπιας που θέλει να γίνει πεταλούδα και τότε κατάλαβα, ελάφρυνα ξαφνικά, έγινα σύννεφο κι εγώ και πιάστηκα από το πελώριο τσαμπί άρχισα να πετάω ψηλά και το μόνο ίχνος που άφησα πίσω μου, ήταν λίγα αποτυπώματα από τα κουρασμένα μου πόδια....

Silena 24/3/2011

ALICE IN WONDERLAND



σα σε όνειρο βρέθηκα κυκλωμένη
από....νότες
ζωντανές νότες, που χόρευαν γύρω μου
μερικές απ' αυτές νόμισα πως μου άπλωναν την άκρη τους
σα χέρια
να με παρασύρουν στον κόσμο τους

κι εγώ, πάντα επιρρεπής στις όμορφες μελωδίες
απλώς... ενέδωσα!!
σαν την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων!!!

Silena 24/3/2011

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2011

OMAR FARUK TEKBILEK



Η μουσική του Omar Faruk Tekbilek έχει ρίζες βαθιά στην παράδοση, αλλά και σημαντικές επιρροές από σύγχρονα μουσικά ιδιώματα. Η έμπνευσή του απορρέει από τον μυστικισμό, την παράδοση, τον ρομαντισμό και τη φαντασία. Συνεργάζεται με μουσικούς από διάφορες χώρες. «Η μουσική είναι η παγκόσμια γλώσσα, ο συνδετικός κρίκος των λαών. Δεν εκπροσωπώ καμιά εθνικότητα όταν παίζω», λέει ο ίδιος. «Μέσω της μουσικής και του χορού μπορούμε να έχουμε μια ξεκάθαρη επικοινωνία, γιατί απλά, δεν υπάρχουν ουσιαστικές διαφορές μεταξύ των λαών».

Συντελεστές της παράστασης
Omar Faruk Tekbilek: ney, μπαγλαμά, ζουρνά και κρουστά
Λάζος Ιωαννίδης: λύρα

Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης
25ης Μαρτίου & Παραλία, 54646 Θεσσαλονίκη, Τηλ: +302310895800, http://www.tch.gr/

Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
Βασ.Σοφίας & Κόκκαλη 1, 11521 Αθήνα, Τηλ: 302107282333, http://www.megaron.gr

30.03.2011 έως 31.03.2011
Τετάρτη 21.00 (Θεσ/νίκη)
Πέμπτη 20.00 (Αθήνα)

ΧΡΥΣΟΣΚΟΝΗ



χρυσόσκονη θα ρίξω στα σύννεφα
για να γίνουν εσύ

κι η λάμψη τους
ακόμη και τη λήθη θα φωτίσει
και την ψυχή ονειροπόλα θα κρατήσει...

Silena 23/3/2011

AURORA



είναι ο ήχος της ματιάς σου
λαβύρινθος
κι έχασα το δρόμο
ψάχνοντας
μια έξοδο
ψάχνοντας
να δω μια άκρη
του νήματος
να δω το νήμα
να βεβαιωθώ πως υπάρχει
πως δεν είναι η φαντασία μου
που πλάθει σχήματα
και καταστάσεις
και κραυγές ή ύμνους
μα ξέρεις
δε βρήκα
ούτε την άκρη
ούτε το νήμα
και κάθισα λίγο να σκεφτώ
την μέχρι τώρα ζωή μου
χωρίς άκρες και νήματα
μόνο με χορηγό
την αγάπη για τη ζωή
ή μήπως δε λέγεται έτσι?

silena 23/3/2011

ALBERT EINSTEIN

Υπάρχουν στιγμές όπου κάποιος αισθάνεται απαλλαγμένος από τα όριά του και τις ανθρώπινες ατέλειες.

Σε μια τέτοια στιγμή μπορεί να δει κανείς, σε μια πολύ μικρή γωνιά ενός
μικρού πλανήτη, κοιτάζοντας με θαυμασμό την ψυχρή και παρά ταύτα βαθιά
και συγκινητική ομορφιά, αυτό που είναι αιώνιο, αυτό που είναι άπιαστο.

Η ζωή και ο θάνατος συγχωνεύονται και δεν υπάρχει καμία εξέλιξη ούτε προορισμός, υπάρχει μόνο το ΕΙΝΑΙ.

Albert Einstein


UTE LEMPER

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ - Το Σύνταγμα της Hδονής

ΠΕΖΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ
Mη ομιλείτε περί ενοχής, μη ομιλείτε περί ευθύνης. Όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας· όταν ριγούν και τρέμουν αι αισθήσεις, άφρων και ασεβής είναι όστις μένει μακράν, όστις δεν ορμά εις την καλήν εκστρατείαν, την βαίνουσαν επί την κατάκτησιν των απολαύσεων και των παθών.


Όλοι οι νόμοι της ηθικής - κακώς νοημένοι, κακώς εφαρμοζόμενοι - είναι μηδέν και δεν ημπορούν να σταθούν ουδέ στιγμήν, όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.

Mη αφήσης καμίαν σκιεράν αρετήν να σε βαστάξη. Mη πιστεύης ότι καμία υποχρέωσις σε δένει. Tο χρέος σου είναι να ενδίδης, να ενδίδης πάντοτε εις τας Eπιθυμίας, που είναι τα τελειότατα πλάσματα των τελείων θεών. Tο χρέος σου είναι να καταταχθής πιστός στρατιώτης, με απλότητα καρδίας, όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.

Mη κλείεσαι εν τω οίκω σου και πλανάσαι με θεωρίας δικαιοσύνης, με τας περί αμοιβής προλήψεις της κακώς καμωμένης κοινωνίας. Mη λέγης, Tόσον αξίζει ο κόπος μου και τόσον οφείλω να απολαύσω. Όπως η ζωή είναι κληρονομία και δεν έκαμες τίποτε δια να την κερδίσης ως αμοιβήν, ούτω κληρονομία πρέπει να είναι και η Hδονή. Mη κλείεσαι εν τω οίκω σου· αλλά κράτει τα παράθυρα ανοικτά, ολοάνοικτα, δια να ακούσης τους πρώτους ήχους της διαβάσεως των στρατιωτών, όταν φθάνη το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.

Mη απατηθής από τους βλασφήμους όσοι σε λέγουν ότι η υπηρεσία είναι επικίνδυνος και επίπονος. H υπηρεσία της ηδονής είναι χαρά διαρκής. Σε εξαντλεί, αλλά σε εξαντλεί με θεσπεσίας μέθας. Kαι επί τέλους όταν πέσης εις τον δρόμον, και τότε είναι η τύχη σου ζηλευτή. Όταν περάση η κηδεία σου, αι Mορφαί τας οποίας έπλασαν αι επιθυμίαι σου θα ρίψουν λείρια και ρόδα λευκά επί του φερέτρου σου, θα σε σηκώσουν εις τους ώμους των έφηβοι Θεοί του Oλύμπου, και θα σε θάψουν εις το Kοιμητήριον του Iδεώδους όπου ασπρίζουν τα μαυσωλεία της ποιήσεως.

(από τα Kρυμμένα Ποιήματα 1877; - 1923, Ίκαρος 1993)

SMOKE WITHOUT A FIRE



ένα τραγούδι που ακουγόταν στην ταινία An Education, από την μοναδική Duffy!!

ED HARCOURT - This One's For You



Φίλιππε, αυτό είναι για σένα

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

ΣΤΑΥΡΟΣ ΛΑΝΤΣΙΑΣ

ERIK TRUFFAZ

απλά....ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟς










Erik Truffaz


LA PLUIE



μελαγχολική και πολύ χειμωνιάτικη αυτή η μέρα
κι ο άνεμος τα μυστικά του χάδια
μας φέρνει
σαν φτερά
σε άδεια χέρια
μα η ανάγκη υπάρχει
για τρυφεράδα, ζεστασιά
αστέρι που κάνει την ευχή να βγει αληθινή

silena 21/3/2011

MARIZA FADO



Fado, που στα πορτογαλικά σημαίνει μοίρα ή πεπρωμένο....

ΤΟ ΚΑΠΝΟΠΩΛΕΙΟ

Δεν είμαι τίποτα.
Ποτέ δεν θα’ μαι τίποτα.
Δεν μπορώ να θέλω να’ μαι τίποτα.
Πέρα απ’ αυτό, έχω μέσα μου τα όνειρα του κόσμου όλου.

Παράθυρα της κάμαράς μου,
Μιας κάμαρας, στα εκατομμύρια του κόσμου, που κανείς δεν γνωρίζει ποια είναι,
(Κι αν την ήξεραν, τι θα ήξεραν?),
που βλέπει στο μυστήριο ενός δρόμου γεμάτο περαστικούς.
Σ’ ένα δρόμο απροσπέλαστο για όλες μου τις σκέψεις.
Πραγματικό, απίθανα πραγματικό, βέβαια, αβέβαια βέβαιο.
Με το μυστήριο των πραγμάτων κάτω από τις πέτρες και τα όντα,
Με τον θάνατο που υγραίνει τους τοίχους και ασπρίζει τα μαλλιά των ανθρώπων.
Με το Πεπρωμένο που σέρνει την άμαξα των πάντων, μέσα από το δρόμο του τίποτα.

Σήμερα είμαι ηττημένος, λες και γνώρισα την αλήθεια.
Σήμερα είμαι διαυγής, λες και πρόκειται να πεθάνω.
Λες και η επαφή μου με τα πράγματα δεν ήταν μεγαλύτερη
απ’το να πω ένα αντίο, αυτό το σπίτι κι αυτή η γωνιά του δρόμου να γίνονται
μια σειρά από βαγόνια, που αναχωρούν στο άκουσμα μιας σφυρίχτρας
που αντηχεί μέσα απ’ το κεφάλι μου,
και ένα τίναγμα των νέυρων κι ένα ράγισμα των οστών καθώς πηγαίνουν.

Σήμερα είμαι συγχυσμένος, σαν κάποιος που αναρωτήθηκε, ανακάλυψε και ξέχασε.
Σήμερα είμαι διχασμένος ανάμεσα στην πίστη μου,
στην εξωτερική πραγματικότητα του Καπνοπωλείου στην άλλη άκρη του δρόμου
και στην εσωτερική αλήθεια του αισθήματός μου, πως όλα δεν είναι παρά ένα όνειρο.

Απέτυχα σε όλα.
Μη έχοντας κανέναν σκοπό, ίσως πράγματι όλα να ήταν ένα τίποτα.
Γνωρίζοντας τι έχω,
γλίστρησα από το παράθυρο στο πίσω μέρος του σπιτιού,
κι ύστερα ξεχύθηκα στον κάμπο με προσδοκίες μεγάλες,
αλλά δεν βρήκα παρά δέντρα και χόρτα,
κι όταν υπήρχαν άνθρωποι δεν ήταν παρά ίδιοι μ’ όλους τους άλλους.
Απομακρύνομαι μ’ ένα βήμα απ’ το παράθυρο και κάθομαι στην καρέκλα. Τι πρέπει να σκεφτώ τώρα?

Πώς να ξέρω ποιός θα γίνω, εγώ που δεν γνωρίζω ποιός είμαι?
Να γίνω αυτός που πιστεύω πως είμαι? Αλλά πιστεύω τόσα πράγματα!
Κι υπάρχουν τόσοι που νομίζουν πως είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα – δεν γίνεται!
Ιδιοφυής? Αυτή τη στιγμή,
Εκατό χιλιάδες εγκέφαλοι ονειρεύονται πως είναι ιδιοφυείς, όπως κι εγώ,
Κι η ιστορία δεν θα καταγράψει, ποιός ξέρει?, ούτε έναν,
και τίποτα παρά κοπριά δεν θα απομείνει από τις μελλοντικές τους επιτυχίες.

Όχι, δεν πιστεύω σ’ εμένα.
Σε κάθε τρελοκομείο, υπάρχουν διαταραγμένοι τρελοί με τόσες πολλές βεβαιότητες!
Εγώ, που δεν έχω καμία βεβαιότητα, είμαι περισσότερο ή λιγότερο εχέφρων?
Όχι, ούτε καν σ’ εμένα.
Σε πόσες σοφίτες και μη-σοφίτες στον κόσμο,
δεν υπάρχουν αιθεροβάμονες της ευφυίας?
Πόσες εμπνεύσεις υψηλές και ευγενείς και διαυγείς –
- ναι, αληθινά υψηλές, ευγενείς και διαυγείς –
Και, ποιός ξέρει, ίσως εφικτές,
δεν θα αντικρίσουν ποτέ το φως του αληθινού ήλιου, μήτε θα ακουστούν από ανθρώπινα αυτιά?

Ο κόσμος είναι γι’ αυτούς που γεννήθηκαν να τον κατακτήσουν,
κι όχι γι’ αυτούς που ονειρεύονται πως το μπορούν – ακόμη κι αν έχουν δίκιο.
Ονειρεύτηκα περίσσοτερο απ’ όσο κατόρθωσε ο Ναπολέων,
Άνοιξα την καρδιά μου στην ανθρωπότητα περισσότερο απ’ τον Χριστό.
Συνέγραψα κρυφά φιλοσοφίες που κανένας Καντ δεν κατάφερε να γράψει.
Αλλα είμαι, κι ίσως να είμαι και για πάντα, αυτός που βρίσκεται στη σοφίτα,
ακόμα κι αν δεν ζω σε μιά.
Θα είμαι πάντα εκείνος που δεν γεννήθηκε γι’ αυτό.
Θα είμαι πάντα εκείνος που είχε προσόντα.
Θα είμαι πάντα εκείνος που περίμενε ν’ ανοίξει μια πόρτα σ’ έναν τοίχο δίχως πόρτες.
Και τραγούδησε το τραγούδι του απείρου σ’ ένα κοτέτσι.
Κι άκουσε τη φωνή του Θεού σ’ ένα κλεισμένο πηγάδι.

Να πιστέψω σ’ εμένα? Όχι, κι ούτε σε τίποτε άλλο.
Ας έλθει η Φύση να χύσει πάνω από το ζεστό μου κεφάλι,
τον ήλιο της, τη βροχή της, τον άνεμο που μου χαιδεύει τα μαλλιά.
Και τα υπόλοιπα που ίσως έρθουν, αν έρθουν, αν πρέπει να έρθουν, ή αν δεν πρέπει,
ας τα κάνει σκλάβους των αστεριών.
Κατακτούμε τον κόσμο, πριν ακόμα σηκωθούμε απ’ το κρεββάτι,
Αλλά ξυπνάμε και είναι αδιαφανής,
Σηκωνόμαστε και είναι ξένος,
Βγαίνουμε από το σπίτι και είναι ολόκληρη η Γη,
κι ακόμα το ηλιακό σύστημα, ο Γαλαξίας και το Άπειρο.

(Φάε σοκολάτες, μικρή
Φάε σοκολάτες! Πίστεψέ με, πέρα απ’ τις σοκολάτες, δεν υπάρχει άλλη μεταφυσική στον κόσμο.
Πίστεψέ με, όλες οι θρησκείες μαζί δεν σε διδάσκουν περισσότερα από ένα ζαχαροπλαστείο.
Φάε, βρώμικη μικρή, φάε!
Μακάρι να μπορούσα να φάω κι εγώ σοκολάτες με τόση ειλικρίνεια όση κι εσύ!
Αλλά σκέφτομαι, ξετυλίγοντας το ασημένιο περιτύλιγμα καμωμένο από κασσίτερο,
Το πετάω στο έδαφος, όπως έκανα και με τη ζωή μου.)

Τουλάχιστον μένει από τη νοσταλγία αυτού που ποτέ δεν θα είμαι,
Η βιαστική καλλιγραφία αυτών των στίχων,
Ένα μπαλκόνι που αγναντεύει το Αδύνατο.
Τουλάχιστον μού μένει για μένα μια περιφρόνηση δίχως δάκρυα,
Ευγενής τουλάχιστον στην μεγαλειώδη χειρονομία μου,
πετάω τα άπλυτα που είμαι εγώ στο πλυντήριο, και στην πορεία των πραγμάτων,
μένω στο σπίτι χωρίς πουκάμισο.

(Εσύ που εφησυχάζεις, που δεν υπάρχεις και γι’ αυτό εφησυχάζεις,
Είτε ελληνίδα θεά, που τη μορφή σου συνέλαβαν σαν ζωντανό άγαλμα,
Ή αλλιώς ρωμαίε πατρίκιε, αδύνατα ευγενή και επιβλαβή,
Ή πριγκήπισσα που σε τραγουδούν οι τροβαδούροι, η πιο πολύχρωμη και γοητευτική,
Ή μαρκησία του 18ου, ψηλομύτα και απόμακρη,
Ή διάσημη κοκότα των χρόνων των γονιών μας,
Ή σύγχρονη – ειλικρινά δεν ξέρω τι –
Όλο αυτό, ό,τι κι αν είναι, δώσε την έμπνευσή σου!

Η καρδιά μου είναι ένας αναποδογυρισμένος κάδος.
Όπως αυτοί που καλούν πνεύματα, καλούν πνεύματα – καλώ
εμένα και δεν βρίσκω τίποτα.
Πηγαίνω στο παράθυρο και παρατηρώ τον δρόμο με απόλυτη ακρίβεια.
Βλέπω τα μαγαζιά, τους διαβάτες, τις άμαξες που περνούν,
Βλέπω τα ενδεδυμένα έμβια όντα να διασταυρώνονται
Βλέπω τα σκυλιά που υπάρχουν εξίσου
Και όλο αυτό με βαραίνει σαν μια καταδίκη στην εξορία,
Και όλο αυτό είναι ξένο, όπως και όλα.)

Έζησα, σπούδασα, αγάπησα κι ακόμα πίστεψα,
Και σήμερα, δεν υπάρχει ζητιάνος που να μην τον ζηλεύω, απλά και μόνο γιατί δεν είναι εγώ.
Στον καθέναν διακρίνω τα κουρέλια του, τις πληγές του, το ψέμα,
Και σκέφτομαι: ίσως ποτέ δεν έζησες, ούτε σπούδασες, ούτε αγάπησες, ούτε πίστεψες.
(Γιατί είναι δυνατό να πλάσεις όλων αυτών την πραγματικότητα, δίχως να κάνεις τίποτα εξ’ αυτών)
Ίσως έχεις μόλις και μετά βίας υπάρξει, σαν μια σαύρα που τής έκοψαν την ουρά,
κι η ουρά της, αυτονομείται από τη σαύρα, σαλεύοντας με φρενίτιδα.

Αυτό που έκανα στον εαυτό μου, δεν το ήξερα.
Κι ό,τι μπορούσα να τον κάνω, δεν το έκανα.
Το ντόμινο που φόρεσα ήταν ολότελα λάθος,
Με πέρασαν από μακρυά για κάποιον άλλον, δεν το αρνήθηκα και χάθηκα.
Σαν θέλησα να βγάλω τη μάσκα,
είχε κολλήσει στο πρόσωπό μου.
Κι όταν την έβγαλα και κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη,
Είχα ήδη γεράσει.
Ήμουν μεθυσμένος, και δεν ήξερα πια πώς να φορέσω το κοστούμι το οποίο ποτέ μου δεν είχα βγάλει.
Πέταξα μακρυά τη μάσκα και κοιμήθηκα στο βεστιάριο.
Σαν ένα σκυλί που το ανέχεται η διεύθυνση
Γιατί είναι άκακο.
Και θα γράψω αυτήν εδώ την ιστορία για ν’ αποδείξω πως είμαι υπέροχος.

Μουσική των άχρηστων στίχων μου,
Μόνο να μπορούσα να σε δω σαν κάτι που είχα φτιάξει,
αντι να συνεχίσω ν’ αντικρίζω το Καπνοπωλείο στην άλλη μεριά του δρόμου,
Η συνείδηση της ύπαρξής μου που κουρνιάζει στα πόδια μου,
Σαν ένας τάπητας καμωμένος από μεθύστακες,
Ή ένα χαλάκι που έκλεψαν τσιγγάνοι και δεν αξίζει τίποτα.

Αλλά ο Ιδιοκτήτης του Καπνοπωλείου ήρθε στην πόρτα και στέκεται εκεί.
Τον κοιτάζω με την δυσφορία ενός μισογυρισμένου κεφαλιού,
Συνδυασμένη με τη δυσφορία μιας μισο-κενής ψυχής.
Θα πεθάνει και θα πεθάνω.
Θ’αφήσει το σημειωματάριό του, θ’αφήσω τους στίχους μου.
Η επιγραφή του στο τέλος θα πεθάνει, όπως και τα ποιήματά μου.
Και στο τέλος θα πεθάνει κι ο δρόμος όπου βρισκόταν αυτή η επιγραφή,
Όπως κι η γλώσσα στην οποία γράφτηκαν τα ποιήματα.
Κι ύστερα θα πεθάνει κι ο στροβιλιζόμενος αυτός πλανήτης στον οποίον συνέβησαν όλα αυτά.
Σε άλλους δορυφόρους άλλων συστημάτων , κάτι σαν άνθρωποι,
Θα συνεχίσουν να φτιάχνουν κάτι-σαν-ποιήματα, και να ζούν κάτω από κάτι-σαν-επιγραφές.
Πάντα το ένα πράγμα αντίκρυ στο άλλο,
Πάντα το ένα πράγμα εξίσου άχρηστο με το άλλο,
Πάντα το αδύνατο τόσο ηλίθιο όσο η πραγματικότητα,
Πάντα το μυστήριο του βάθους, τόσο αληθινό όσο η σκιά του μυστηρίου στην επιφάνεια.
Πάντα αυτό ή πάντα το άλλο, ή ούτε το ένα, ούτε το άλλο.

Αλλά κάποιος μπήκε στο Καπνοπωλείο (για ν’αγοράσει καπνό?)
Κι η υπαρκτή πραγματικότητα ξαφνικα με κατακεραυνώνει.
Μισοσηκώνομαι στα πόδια μου – μ’ ενέργεια, βέβαιος για τον εαυτό μου, ανθρώπινος –
Και θα προσπαθήσω να γράψω αυτούς τους στίχους για να ισχυριστώ το αντίθετο.
Ανάβω ένα τσιγάρο, καθώς σκέφτομαι να τούς γράψω.
Και σ’ αυτό το τσιγάρο γεύομαι την απελευθέρωσή μου από κάθε σκέψη.
Ακολουθώ τον καπνό σαν να ήταν το δικό μου ίχνος.
Και απολαμβάνω για μια ευαίσθητη και επαρκή στιγμή,
Την απελευθέρωσή μου από κάθε εικασία
Και την επίγνωση ότι οι μεταφυσικές είναι η παρενέργεια του να μην αισθάνομαι καλά.

Έπειτα, αφήνομαι πίσω στην καρέκλα
Και συνεχίζω να καπνίζω.
Όσο μού το επιτρέπει το πεπρωμένο θα συνεχίζω να καπνίζω.
(Αν παντρευόμουν την κόρης της πλύστρας μου,
θα μπορούσα να είμαι εφικτά ευτυχισμένος.)
Δεδομένου αυτού, σηκώνομαι και πηγαίνω προς το παράθυρο.
Ο άντρας βγήκε απ’ το καπνοπωλείο (βάζει τα ρέστα στην τσέπη του?)
Α, τον γνωρίζω : είναι ο Εστέβες, δίχως μεταφυσικές.
(Ο Καπνοπώλης ήρθε στην πόρτα.)
Ορμώμενος θαρρείς από κάποιο θείο ένστικτο, ο Εστέβες γύρισε και με είδε.
Με χαιρέτησε, και φώναξα κι εγώ από μακρυά "Γειά σου, Εστέβες!" και το σύμπαν
ανασυγκροτήθηκε μέσα μου, χωρίς ιδανικά η ελπίδα, και ο Καπνοπώλης χαμογέλασε.

Álvaro de Campos ( Fernando Pessoa )

Πηγή: Η φωλιά του Χαμαιλέοντα
Μετάφραση: Dr. Kameleon

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

JACQUES PREVERT

ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΑΜΜΟΣ
Δαιμόνια και θαύματα
Άνεμοι και παλίρροιες
Η θάλασσα αποτραβήχτηκε ήδη μακριά
Κι εσύ
Σαν ένα φύκι απαλά χαιδεμένο απ' τον άνεμο
Στην άμμο του κρεβατιού δε βρίσκεις ησυχία καθώς ονειρεύεσαι
Δαιμόνια και θαύματα
Η θάλασσα αποτραβήχτηκε ήδη μακριά
Αλλά μέσα στα μισόκλειστά σου μάτια
Έμειναν δυο μικρά κύματα
Δαιμόνια και θαύματα
Άνεμοι και παλίρροιες
Δυο μικρά κύματα για να με πνίξουν.

Jacques Prévert
(το ποίημα ανήκει στην ποιητική συλλογή Paroles, εκδ. 1946)
Μτφ. Δέσποινα Καποδίστρια

ΑΙΣΘΗΣΕΙς - ΣΚΕΨΕΙς

εδώ μέσα γλιστράνε οι άνθρωποι
ψηλαφούν τις αναμνήσεις
αυτές που πέρασαν
αυτές που θα 'ρθουν

λεφτερώνονται
πνίγουν τις φυγές τους στο σκοτάδι
κι έπειτα
κουλουριάζονται
μωρά πριν δούνε το φως
και
νιώθουν ασφαλείς και ήρεμοι τότε οι άνθρωποι
είναι ακριβώς η στιγμή
που οι αισθήσεις ενώνονται με το πνεύμα
είναι ακριβώς η στιγμή
που η σκέψη μεθάει
με το σκίρτημα της αίσθησης!

Silena 20/3/2011

CALEXICO MOOD



κάπως έτσι είναι η διάθεσή μου σήμερα μα θα την αλλάξω.....μ' αυτό

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011

ΠΛΑΝΗΤΕΣ!!!!

έτσι,
κοιτάζοντας το blog μου
συνειδητοποίησα, πως γέμισε...πλανήτες!!!!!!!!!!

δεν είναι μαγικό??
καλό σας βράδυ
να απολαύσετε το φεγγάρι απόψε που είναι πιο μεγάλο
από ποτέ

από μένα ακόμη λίγους πλανήτες, για να νιώσουμε πιο....αστρικοί!!!

THE PHASES OF THE MOON



η μουσική κρύβεται στο παρακάτω YouTube...

FLY ME TO THE MOON



από το πρωί όπως ακούτε, έχω... σεληνιαστεί!!!
αναρωτιέμαι
αργότερα τι θα γίνει??

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

LES PECHEURS DE PERLES



Georges Bizet, Les pêcheurs de perles

κάπως έτσι ορίζεται η μαγική μουσική

νομίζω...

THE GROUP



θυμήθηκα σήμερα ένα συγκρότημα που είχαμε φτιάξει εγώ και κάποιοι καλοί φίλοι που ήταν και πολύ καλοί μουσικοί, στο συγκρότημα τραγουδούσα και αυτό ήταν ένα από τα τραγούδια του ...ρεπερτορίου!
να κι άλλο ένα... καταπληκτικό!

MEGLIO STASERA

το άκουγα πριν λίγο οδηγώντας και μου έφτιαξε το κέφι, σκέφτηκα λοιπόν να ανεβάσω και τη δική σας διάθεση!!! κάπως έτσι.........



ακούστε το κι έτσι όπως ακουγόταν στην ταινία Pink Panther, Henry Mancini φυσικά η μουσική!



αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους εσάς τους πολύτιμους φίλους μου....

FLOWERS FOR LENA



αυτό είναι το δώρο που μου έστειλε ο Αντώνης και δεν μπορούσα παρά να το αναρτήσω!!
τον ευχαριστώ πολύ

LUZ CASAL

Με πάθος ξεκίνησα τη μέρα αυτή και πως θα ήταν δυνατό
να μην αναφερθώ στην Ισπανίδα ντίβα του πάθους τη Luz Casal.
Θα είναι στο Μέγαρο Μουσικής μόνο για δύο μέρες, 18-19/3.
Πάρτε και μια μικρή πολύ μικρή γεύση!!!



από μια αγαπημένη ταινία του Almodovar,  "Tacones Lejanos"

PASSION

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΙ ΟΜΩς ΒΛΕΠΩ ΦΩς!



σκοτάδι κι όμως βλέπω φως
μάτια ανοιχτά
ραγισμένα δάχτυλα
αθώες στιγμές μου...

ΦΙΛΙ ΤΗς ΝΥΧΤΑς



μελαγχολικά είδες τα μάτια μου

αυτή τη νύχτα
γιατί...
στ' αστέρια έδωσα τη λάμψη τους,
στη σελήνη τα μυστικά τους,
στη νύχτα το φιλί,
και στη σιωπή του χρόνου παραδόθηκα,
χωρίς σκέψη καμιά

η προσμονή με καίει
μα εγώ προσμένω

το βλέμμα θολώνει
μα εγώ κοιτώ

ο νους μπερδεύεται
χάνει το δρόμο
κι εγώ τη σκέψη μου
σε σένα
να χαρίσω πια ποθώ


Silena 17/3/2011

BUENA VISTA SOCIAL CLUB



LOVE ME LIKE A RIVER DOES

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ

 











©Silena, αποχαιρετισμοί



Μοναξιά δεν υπάρχει εκεί που ένας άνθρωπος
σκάφτει ή σφυρίζει ή πλένει τα χέρια του.

Μοναξιά δεν υπάρχει εκεί που ένα δέντρο
σαλεύει τα φύλλα του. Εκεί που ένα ανώνυμο
έντομο βρίσκει λουλούδι και κάθεται,
που ένα ρυάκι καθρεφτίζει ένα άστρο,
εκεί που βαστώντας το μαστό της μητέρας του
μ' ανοιγμένα τα δυο μακάρια χειλάκια του
κοιμάται ένα βρέφος, μοναξιά δεν υπάρχει.


Νικηφόρος Βρεττάκος
από την Εκλογή από το έργο του, 1964


ΣΚΕΨΕΙς ΑΤΑΚΤΩς ΣΚΟΡΠΙΣΜΕΝΕς

καλοί μου φίλοι δεν είμαι και στα πολύ "πάνω" μου απόψε
ξέρετε, είναι αυτά τα παιχνίδια της ζωής, που δοκιμάζουν τις
αντοχές μας! Κι αν αντέξουμε έχει καλώς μα αν δεν αντέξουμε???
Προτείνω το παρακάτω τραγουδάκι....

ΑΒΥΣΣΟς

Στ’ αλήθεια πόσα όνειρα σκόρπισες για να πιστέψεις σε σένα?
Πόσες νύχτες έμεινες άυπνη για να πιστέψεις πως αξίζεις? 

Ήθελαν πολύ να δούνε την πτώση σου!
Ήθελαν πολλοί να δούνε την πτώση σου!
Μα πόσο όμορφα στ’ αλήθεια δεν επέτρεψες τη θέαση αυτή!
Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό….

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

ART



Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, Παρασκευή 18.03.2011, 21.00

Ο Riccardo Del Fra, μπασίστας και συνθέτης, γεννήθηκε στη Ρώμη το 1956 και έζησε στο Παρίσι για πολλά χρόνια. Είναι διευθυντής του τμήματος τζαζ στο Εθνικό Ωδείο Μουσικής και Χορού στο Παρίσι (département jazz et musiques improvisées du Conservatoire National Supérieur de Musique et de Danse de Paris) όπου διδάσκει από το 1998.

Έχει παίξει σε όλο τον κόσμο μαζί με πολλούς σολίστες (Art Farmer, Dizzy Gillespie, Art Blakey, Sonny Stitt, James Moody, Lee Konitz, Tommy Flanagan, Kai Winding, Clifford Jordan, Horace Parlan, Joe Diorio, Kenny Wheeler, Paul Motian, Dave Liebman, Vernell Fournier, κτλ). Ήταν επίσης ο μπασίστας διαφορων γκρουπ (Barney Wilen, Bob Brookmeyer, Johnny Griffin, Toots Thielemans).

Στα τέλη του 1979, έπαιξε και ηχογράφησε στη Ρώμη με τον τρομπετίστα Chet Baker. Καθοριστική συνάντηση, δεδομένου ότι θα τον συνοδεύει για εννέα χρόνια. Από τη συνεργασία αυτή, εξέδωσαν δώδεκα δίσκους, βίντεο και την ταινία "Romance Chet" του Bertrand Fèvre. Το 1989, ο Riccardo Del Fra αφιερώνει στον Chet το άλμπουμ του "A Sip Of Your Touch", μια σειρά από ντουέτα με τους Art Farmer, Dave Liebman, Enrico Pieranunzi, Rachel και Michael Gould Graillier (Grand Prix Fnac 1989). Τον τελευταίο καιρό εμφανιζεται σαν leader σε διαφορα γκρουπ μαζι με τους Dave Liebman, Marc Copland, Billy Hart, John Ruocco, Glenn Ferris, Bruno Ruder, μεταξύ άλλων.

Το τελευταίο άλμπουμ του "Roses and Roots" έχει λάβει πολλά βραβεία στη Γαλλία και την Ευρώπη.

Το 2009, το Ensemble Intercontemporain του ανέθεσε δύο έργα. Τα έργα αυτά "Sky Changes" και "Tree Thrills", με τον Dave Liebman στο σαξόφωνο, παρουσιαστήκαν ξανά τον Οκτώβριο του 2010 στο Manhattan School of Music στη Νέα Υόρκη.

Ο Riccardo Del Fra έλαβε το 2003 τον τίτλο "Ιππότης του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων" (Chevalier de l'Ordre des Arts et Lettres) από το Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού. Τον Νοέμβριο του 2006 έλαβε το Django d'Or "Μusicien confirme", την υψηλότερη διάκριση στον κόσμο της τζαζ. Το 2008 η Ακαδημία της Τζαζ (Académie du Jazz) του απένειμε το βραβείο του Καλύτερου Ευρωπαίου Μουσικού (Prix du Meilleur musicien européen).

http://www.myspace.com/riccardodelfra, http://www.riccardodelfra.net/,
http://www.allaboutjazz.com/php/musician.php?id=13503

Συντελεστές της παράστασης
Riccardo Del Fra: κοντραμπάσο
Δήμος Δημητριάδης: σαξόφωνο
Γιώργος Κοντραφούρης: πιάνο
Γιάννης Παυλίδης: κιθάρα
Adam Nussbaum: κρουστά

Source: http://www.elculture.gr/

HAPPINESS



ένα πετάρισμα των βλεφάρων
είναι η ευτυχία
δεν το νιώθεις?

ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ

Έτσι περπατούσα στο σκοτεινό δρόμο, άσκοπα, αφηρημένα, ψάχνοντας το... τίποτα! όταν πάτησα ένα μικρό πραγματάκι, δεν ήξερα τι είναι, μέχρι τη στιγμή που έσκυψα και το πήρα στα χέρια μου. Ήταν ένα χαρτί διπλωμένο πολλές φορές. Έμοιαζε με μικρό τετράγωνο πακετάκι. Πλησίασα στη λάμπα του δρόμου και άνοιξα προσεκτικά το χαρτί. Ήταν ένα γράμμα. Ένα σπαρακτικό γράμμα ενός ..."τέλους". Ταράχτηκα. Δε θα σας μεταφέρω όσα έγραφε το γράμμα μα μπορώ να σας μεταφέρω την ταραχή που ένιωσα όταν το διάβασα. Ήταν το γράμμα ενός μελλοθάνατου από έρωτα. Από τα γραφόμενα κατάλαβα πως ήταν άντρας. Ένας απελπισμένος άντρας που έχασε την ψυχή του, που έχασε τα όνειρα και τις ελπίδες του από την σπάταλη αντίδραση μιας άκρως καταναλωτικής γυναίκας!!! ναι σωστά διαβάσατε, καταναλωτικής! μιας γυναίκας που αντιμετώπιζε καθετί σαν ύλη. Όμως όταν πρόκειται για την ανθρώπινη ψυχή? τότε τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Έδωσε τα πάντα για λίγα ψίχουλα συναισθήματος που δεν πήρε ποτέ. Πριν πεθάνει έγραψε τα μόνα λόγια που μπορώ να μεταφέρω εδώ:
"στη σκιά της ψυχής σου, αν θέλεις φύτεψε μια καρδιά! τη δική μου"

τι άλλο να πω ....μόνο πως εκείνη τη νύχτα έκλαψα, πολύ....

Silena 16/3/2011

YVES MONTAND



απόψε νιώθω να κατακλύζομαι από έναν απερίγραπτο ρομαντισμό!!!
στ' αλήθεια δεν ξέρω τι μου συμβαίνει

SPENTE LE STELLE



μιλώντας γι' αστέρια
στα χέρια μου
γλύστρισε αργά
μελωδικά
ο ήχος τους
και με ξάφνιασε

ν' αντισταθώ
δε μπόρεσα

κι άγγιξα τ' αστέρια

ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΙ, ΜΙΑ ΕΥΧΗ!







painting by Johanna Bohoy


για ένα αστέρι
μόνο για ένα αστέρι
να μπορούσε το μυαλό να χάσει για λίγο
το γνώριμο δρόμο!

να πέσει απ΄ το βάθρο που οι ανόητοι
το βάζουν να κοιτά
κι αντί να βλέπει
αντί μόνο να βλέπει
ν' αρχίσει αίφνης να αισθάνεται

τον πόνο
τη λύπη
την ανάγκη
τα όνειρα

για δυο παιδικά μάτια
μόνο για δυο παιδικά μάτια
να μπορούσε το μυαλό να ονειρευτεί
να ονειρευτεί παιδικά όνειρα
να μπει μέσα σ' αυτά
και να τα πραγματοποιήσει

κι έπειτα να χαθεί
στα ερείπια του ολέθρου που έσπειρε

αχχχ να μπορούσε το μυαλό του ανθρώπου
να γίνει πιο ....ανθρώπινο!

αυτή είναι η ευχή που θα κάνω απόψε στ' αστέρι!

Silena 16/3/2011


IMPROVISATION

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011

Astor Piazzolla - Milonga del angel



ένα όνειρο παραμυθένιο
ένα άγγιγμα τρυφερό
μια μελωδία αγγελική
μια στιγμή...αιώνια

LA FOULE

αγαπημένη Edith Piaf σε ένα από τα τραγούδια που με τρελαίνουν!!!

HURT



ονειρευότανε πολύ
είπαν μερικοί

ήθελε να πετάξει
είπαν κάποιοι άλλοι

η μόνη του αλήθεια
τα χέρια του
το μόνο του ψέμα
η μοναξιά του

και τα σύννεφα είναι ακόμη γκρίζα
και τα δέντρα είν' ακόμη γυμνά
κι η θάλασσα είναι ακόμη θυμωμένη μαζί του

τώρα φοράω στο στήθος
την πληγή του
κι όλες οι σπασμένες σκέψεις
κολλάνε
σα τα κομμάτια της μνήμης που έχασα στο πέρασμά του
να, κοίταξέ με
τώρα έχω όλα τα κομμάτια
στη σάρκα μου
όμορφα χαραγμένα
για να σε κάνω να γελάς

Silena 15/3/2011

ZAZ - JE VEUX

ΦΩΤΙΑ



σημεία
στιγμές
άπιαστα όνειρα

στάλες

σιγά
θα ξυπνήσεις τη νύχτα!

αστέρια

άνεμος
μου παίρνει τ' αστέρια μου μακριά

φωτιά
φαντασία
αλήθεια?

φωτιά
φιλί
αλήθεια?

φωτιά
μιαν αλήθεια ντυμένη ψέμα...

Silena 15/3/2011

ΚΙ ΕΤΣΙ ΠΑΝΕ ΚΑΙ ΣΒΗΝΟΥΝΕ ΟΠΩς ΠΑΝΕ

















Γιώργης Βαρλάμος: Αφιέρωμα στον Κώστα Καρυωτάκη (χαλκογραφία)

Λέω τις ζωές που δόθηκαν στο φως
αγάπης γαλήνης, κι ενώ κυλούν
σαν ποταμάκια, εντός τους το σφαλούν
αιώνια κι αξεχώριστα, καθώς
μες στα ποτάμια φέγγει ο ουρανός,
καθώς στους ουρανούς ήλιοι κυλούν.
Λέω τις ζωές που δόθηκαν στο φως...


Λέω τις ζωούλες που 'ναι κρεμαστές
απ' τα ρουμπίνια χείλη γυναικός
ως κρέμονται στα εικονοστάσια εμπρός
τα τάματα, οι καρδιές ασημωτές,
κι είναι όμοια ταπεινές, όμοια πιστές
στ' αγαπημένα χείλη γυναικός.
Λέω τις ζωούλες που 'ναι κρεμαστές...


που δεν τις υποψιάζεται κανείς,
έτσι όπως ακολουθάνε σιωπηλές
και σκοτεινές και ξένες και θλιβές
το βήμα, την ιδέα μιας λυγερής
(κι αυτή δεν υποψιάστη), που στη γης
θα γείρουνε, θα σβήσουν σιωπηλές
Που δεν τις υποψιάζεται κανείς...


Που διάβηκαν αμφίβολα, θαμπά
σαν άστρα κάποιας ώρας αυγινής,
από τη σκέψη μιας περαστικής
που, για να τρέχει τόσο χαρωπά,
δεν είδε τις ζωές που σβηούν σιγά
σαν την ψυχή καντήλας αυγινής.
Που διάβηκαν αμφίβολα, θαμπά...


Πρώτη ποιητική συλλογή του Καρυωτάκη. Εκδόθηκε το Φεβρουάριο του 1919 με έξοδα του ίδιου του ποιητή. Τυπώθηκε σε 120 αντίτυπα, εκ των οποίων τα 20 σε χαρτί πολυτελείας.

Στο εξώφυλλο και κάτω από τον τίτλο, επιγραφή του Καρυωτάκη:

Τ' αστέρια τρεμουλιάζουνε καθώς
το μάτι ανοιγοκλεί προτού δακρύσει...

Η συλλογή υποδιαιρείται σε δύο μέρη:
1. Ο Πόνος του Ανθρώπου (6 ποιήματα)
2. Ο Πόνος των Πραμάτων (4 ποιήματα)

Source: http://karyotakis.awardspace.com/poems/poetry.htm

MOTHER



χωρίς λόγια.....

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

Lawrence Ferlinghetti - Pablo Picasso


Pablo Picasso "Guernica" (1937)



Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος για να γεννηθείτε
Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
για να γεννηθείτε
αν δεν σας νοιάζει που η ευτυχία
δεν είναι πάντα
και τόσο διασκεδαστική
αν δεν σας νοιάζει μια δόση κόλασης
που και που
όταν όλα πάνε καλά
γιατί ακόμα και στον παράδεισο
δεν τραγουδούν
όλη την ώρα

Ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
για να γεννηθείτε
αν δεν σας νοιάζει που μερικοί άνθρωποι πεθαίνουν
όλη την ώρα
ή έστω απλώς λιμοκτονούν
κάποιες ώρες
στο κάτω κάτω δεν πειράζει
αφού δεν είστε εσείς

Α, ο κόσμος είναι ωραίο μέρος
για να γεννηθείτε
αν δεν σας πολυνοιάζουν
λίγα ψόφια μυαλά
στις ψηλότερες θέσεις
ή μια δυο βόμβες
που και που
στα ανεστραμμένα σας πρόσωπα
ή άλλες τέτοιες απρέπειες
απ' τις οποίες μαστίζεται η κοινωνία μας
με τους διακεκριμένους άνδρες της
και τους κληρικούς της
και τους λοιπούς αστυφύλακες
και τις διάφορες φυλετικές διακρίσεις της
και τις κοινοβουλευτικές ανακρίσεις της
και τις άλλες δυσκοιλιότητες
που η τρελή μας σάρκα
θα κληρονομήσει

Ναι ο κόσμος είναι το καλύτερο μέρος
για ένα σωρό πράγματα όπως το να κάνεις κουταμάρες
και να κάνεις έρωτα
και να είσαι λυπημένος
και να τραγουδάς φτηνά τραγούδια και να έχεις εμπνεύσεις

μετάφραση: Ρούμπη Θεοφανοπούλου





Ο ΧΟΡΟς ΤΩΝ ΦΥΛΛΩΝ

μα έτσι συμβαίνει!! ξυπνάω απότομα....και το παραμύθι τελειώνει

κι αρχίζει αγχωτική η ροή των μη πραγματοποιημένων φυγών

με μένα να τρέχω να χαθώ...ανάμεσα στα φύλλα της μνήμης

ανάμεσα στις σελίδες του βιβλίου της ζωής

ανάμεσα...κάπου ανάμεσα

με ελιγμούς ν' αποφεύγω την επίθεση των στιγμών που χάθηκαν

με τραγούδι να καλώ τις στιγμές που προσμένω

με χάδι να καλωσορίζω μια όμορφη μέρα

κι όταν φοβάμαι...να σβήνω την όραση

Silena 14/3/2011

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ...

μ' ένα παραμύθι θα σας καλημερίσω σήμερα!! κυνηγός του ονείρου κι εγώ....

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

THOUGHT LIKE THE MOON



είναι σα φεγγάρι...

γεμάτη
ολόκληρη
και λαμπερή
η σκέψη σου

κι όταν ακόμη ο ήλιος βγει
είναι εκεί
να μαζεύει όνειρα
να κυνηγάει σύννεφα
να μεταμορφώνει την ασχήμια
να μετουσιώνει την ομορφιά
να τρέχει στο νου
να εξάπτει τη φαντασία

Silena 13/3/2011

YOU ARE MY DESTINY

το πρωτότυπο....



η διασκευή....



η επιλογή δική σας!!

ΜΑΤΑΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ - ΓΙΩΡΓΟς ΘΕΜΕΛΗς



Γιατί, Θεέ μου, να μην μπορούμε
Να βρεθούμε ολόκληροι μες στην αγάπη,
Να πρέπει να γίνουμε όνειρα
Ενανθρωπισμένα μες σ' έναν άλλο ύπνο,
Όνειρα, διάφανα φαντάσματα γυμνά.

Ως να μην είμαστε άνθρωποι,
Έμψυχα όντα, κρύβοντας την ωραιότητα
Από ζηλότυπα βλέμματα αγγελικά.

Ως νάμαστε πράγματα κλειστά κι ωραία, μάταια,
Καρτερικά, υπερήφανα, σαν τα βουνά.

Κοχύλια σκληρά, αλαβάστρινα, όστρακα άθραυστα,
Βράχοι αρράγιστοι, κύκνοι σιωπηλοί.

Κανείς δεν ακούει την ψυχή του άλλου.

Κανείς

Κανείς.


Από τη συλλογή Το δίχτυ των ψυχών (1965) του Γιώργου Θέμελη

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2011

THOUGHTS OUT OF THE BLUE!!

καλοί μου φίλοι (λέω φίλοι εννοώντας φίλες και φίλους γιατί ποτέ δε μου άρεσε να δίνω "γένος" στη φιλία!), κάποιες στιγμές πιάνω τον εαυτό μου να χάνεται σε ονειροπολήσεις απαραίτητες για την εσωτερική μου ισορροπία. Απλώς το πρόβλημα είναι πως κάθε ένας από εμάς έχει άλλο ορισμό για την ισορροπία, για την ονειροπόληση, για το σωστό ή το λάθος! Εκεί άλλωστε δεν κρύβεται και η ομορφιά της ανθρώπινης φύσης? στη διαφορετικότητα! φανταστείτε (μια εφιαλτική προοπτική!) να είμασταν όλοι ίδιοι!!! δε θα μπορούσα να είμαι εδώ...σ' αυτό τον πλανήτη, θα έβρισκα τον τρόπο να μεταλλαχθώ, να συρρικνωθώ, να διακτινιστώ...σε άλλο πλανήτη (μεταξύ μας...μάλλον τον πλανήτη της μουσικής θα διάλεγα, αλλά για να μη με πείτε και "ψώνιο" δε το λέω!). Έτσι λοιπόν πολλές φορές προτιμώ φίλοι μου να μένω μόνη, να μπορώ ελεύθερη να κάνω αυτό που η ψυχή μου προστάζει, αυτό που η αστείρευτη ενέργειά μου επιβάλλει, αυτό που το όνειρό μου ...ονειρεύεται!

σας χαρίζω αυτό το αγαπημένο μου τραγούδι, το χαρίζω σε σας στους αγαπημένους μου συνταξιδιώτες στα ταξίδια του νου και της φαντασίας, στα λέφτερα ταξίδια δίχως κανέναν περιορισμό, και ταυτόχρονα ετοιμάζω και την καινούργια εκπομπή μου!!! γιατί είπαμε, μου αρέσει να κάνω πολλά πολλά πράγματα ταυτοχρόνως!!!

NOUVELLE VAGUE again!



και μιας και μίλησα για διασκευές, να και ένα συγκρότημα που ξέρει να κάνει εξαιρετική δουλειά και να διασκευάζει απίστευτα καλά!!! ιδού η απόδειξη...

DEAR PRUDENCE & A CASCADE



μια αριστουργηματική διασκευή του Dear Prudence των Beatles από τη Siouxsie..., κι έπειτα ακούστε κι αυτό, είναι από τα αγαπημένα μου

ART PROJECT

Gustav Klimpt


να ένας πολύ ενδιαφέρον σύνδεσμος, που αξίζει πραγματικά
να εξερευνήσετε!!!!

καλή περιπλάνηση στην τέχνη :)
 

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2011

Ο ΑΝΘΡΩΠΟς, Ο ΚΟΣΜΟς ΚΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ









painting by Fawn Mcneill


Ανάσκαψα όλη τη γη για να σε βρω.

Κοσκίνισα μες την καρδιά μου την έρημο, ήξερα

πως δίχως τον άνθρωπο δεν είναι πλήρες

του ήλιου το φως. Ενώ, τώρα κοιτάζοντας

μες από τόση διαύγεια τον κόσμο,

μες από σένα – πλησιάζουν τα πράγματα

γίνονται ευδιάκριτα, γίνονται διάφανα –

τώρα μπορώ

ν’ αρθρώσω την τάξη του σ’ ένα μου ποίημα.

Παίρνοντας μία σελίδα θα βάλω

σ’ ευθείες το φως.

Νικηφόρος Βρεττάκος


AROUND YOU



γύρω σου
στη σκιά
αναπνέω στιγμές
μεταμορφώνομαι
υπάρχω
υπάρχω?

γύρω μου
στη σκιά
καταστρέφω στιγμές
στατική στη ρίζα του νου
υπάρχω
υπάρχω!

Silena 11/3/2011

LE VENT NOUS PORTERA



θα φέρει ο άνεμος
τις λέξεις πιο κοντά

θα φέρει ο ήλιος
ζεστασιά μες στην καρδιά

κι η θάλασσα

θα φέρει...
τα πουλιά
τα σύννεφα
τα όνειρα
κοντά
ακόμη πιο κοντά
αγγίγματα του νου μου
σιωπηλά

Silena 11/3/2011

ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗς - Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟς

Όταν διάβασα ότι στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης ανεβαίνει το ομώνυμο έργο του Παπαδιαμάντη σκέφτηκα πως θα ήταν ενδιαφέρον να κάνω μια σχετική μ' αυτό ανάρτηση. ΄Ενα επίκαιρο διήγημα από την πένα του μεγάλου Παπαδιαμάντη, που ξεσκεπάζει το μέγεθος της μοναξιάς μα και του ρατσισμού - καχυποψίας των ανθρώπων απένανται στον.....άγνωστο! Μπορείτε να διαβάσετε στην αυθεντική γλώσσα ένα απόσπασμα από το έργο ...

Ο Αμερικάνος
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟΝ ΔΙΗΓΗΜΑ
Του Δημήτρη του Μπέρδε το μαγαζί ωμοίαζε, την εσπέραν εκείνην, με βάρκαν, κατά το φαινόμενον φουρτουνιασμένην, δευτερόπρυμα πλέουσαν, πληττομένην υπό των κυμάτων την μίαν πλευράν, με το ύδωρ εισπηδών από την κωπαστήν και περιρραντίζον τους δυστυχείς επιβάτας, όπου ο κυβερνήτης και ο ναύτης του φαίνονται περιφρόντιδες, δίδοντες και λαμβάνοντες προστάγματα εις ακατάληπτον γλώσσαν, ο μεν ιθύνων μετά βίας το πηδάλιον, ο δε λύων και δένων τα ιστία, βοηθών διά της κώπης εκ του υπηνέμου, αμφότεροι τρέχοντες από την πρύμνην εις την πρώραν, καταπτοούντες τους απειροτέρους των επιβατών, περιρραινομένους από το αφρίζον κύμα, οσφραινομένους εγγύθεν και γευομένους την άλμην. Εξημέρωναν δε Χριστούγεννα, και έκαστος των πελατών επεθύμει να κάμει τα οψώνιά του. Ο κυρ Δημήτρης ο Μπέρδες έτρεχεν εμπρός, οπίσω, εκέρνα νοθευμένα τους πελάτας, επώλει ξίκικα εις τους αγοραστάς, με την τρικυμίαν εσκορπισμένην εις την όψιν και την γαλήνην ταμιευμένην εν τη καρδία, γοητευόμενος από τας φωνάς των θαμώνων, ενθουσιών από τον κρότον των κερμάτων, των πιπτόντων διά της άνωθεν οπής, ως τα στρουθία εις την παγίδα, εις το καλώς κλειδωμένον συρτάρι του. Το παιδί, ο δεκαπεντούτης Χρήστος, ανεψιός του εξ αδελφής, δεν επρόφθανε να γεμίζει φιάλας εκ του βαρελίου, να κακοζυγίζει βούτυρον εκ του πίθου, να κενώνει μέλι εκ του ασκού, με την ποδιάν υψηλά εις το στήθος περιδεδεμένην, κι εξελαρυγγίζετο να φωνάζει αμέσως! εις οκτώ διαφόρους τόνους και ύψη· λέξιν την οποίαν με τον καιρόν είχε κατορθώσει να κολοβώσει εις αμές! είτα να συντάμει εις ’μες! και τέλος ν’ απλοποιήσει εις ες!


Εις μίαν γωνίαν του μαγαζείου όμιλος εκ πέντε ανδρών εκάθηντο κι έπιναν την μαστίχαν των, πριν διαλυθώσι και απέλθωσιν οίκαδε διά το δείπνον. Ήσαν όλοι εμποροπλοίαρχοι του τόπου, περιμένοντες την κατάδυσιν του Σταυρού διά ν’ αποπλεύσωσι, κι εδεξιούντο ένα συνάδελφόν των, εκείνην την εσπέραν φθάσαντα αισίως με την σκούναν του, τον καπετάν Γιάννην τον Ιμβριώτην· έκαμαν όλοι με την σειράν τα μουσαφιρλίκια, είτα ο καπετάν Γιάννης ηθέλησε και αυτός να τους κάμει τα σαλαμετλίκια. Είτα είς έκαστος των φίλων επροθυμήθη να κάμει κι εκ δευτέρου τα μουσαφιρλίκια, και πάλιν ο καπετάν Ιμβριώτης εξανάκαμε τα σαλαμετλίκια. Έως εδώ ευρίσκοντο και ωμίλουν ζωηρώς περί πραγμάτων του επαγγέλματός των, περί ναύλων, κεσατίων, περί σταλίας, περί φορτώσεων κι εκφορτώσεων, περί ναυαγίων και αβαριών. Ο καπετάν Γιάννης διηγείτο διά μακρών τα του τελευταίου ταξιδίου του, και είπεν ότι, ακουσίως του, ένεκα δυστροπίας τών τουρκικών αρχών, ηναγκάσθη να διατρίψει επί ημέρας εν Βόλω, όπου είχε προσεγγίσει προς μερικήν εκφόρτωσιν.
- Α! δεν σας είπα και ένα γιουλτζή που πήρα απ’ το Βόλο, είπε.
- Επήρες κανέναν επιβάτη απ’ το Βόλο; ηρώτησεν είς των φίλων του.
- Δεν ηθέλησε να ξεμπαρκάρει, έμεινε μες στη σκούνα. Του είπα να τον πάρω μ’σαφίρη στο σπίτι, και δε θέλησε.
- Και για πού πάει;
- Έως εδώ, κατά το παρόν. Τον ηρώτησα, δεν ηθέλησε να μου πει.
- Και τι δουλειά έχει εδώ;
- Τι άνθρωπος είναι;
- Πώς σου φάνηκε; διεσταυρούντο αι ερωτήσεις των πλοιάρχων.
- Είναι άνθρωπος που έχει ξουραφισμένο το μουστάκι και τα γένεια, κι έχει αφημένες μόνον τρίχες αποκάτ’ απ’ το σιαγόνι και στο λαιμό. Μου φάνηκε σαν Εγγλέζος, σαν Αμερικάνος, μα όχι πάλι σωστός Εγγλέζος ούτε σωστός Αμερικάνος· τα ολίγα λόγια που μου είπε ρωμέικα, τα είπε μ’ έναν τρόπο δύσκολο και συλλογισμένο, όχι και πολύ ξενικό, σαν να ήξερε μια φορά ρωμέικα και τα ξέχασε. Τις πλειότερες φορές συνενοηθήκαμε με κάτι λίγα ιταλικά που ξέρω κι εγώ.
- Σου είπε τ’ όνομά του;
- Στα χαρτιά τον επέρασα ως Τζων Στόθισον, με αμερικάνικο πασαπόρτι.
Την στιγμήν εκείνην ο καπετάν Γιάννης, όστις εκάθητο ερείδων τα νώτα επί του τοίχου, προς την θύραν βλέπων, ακουσίως ανέκραξεν:
- Α! να τος!
Όλοι εστράφησαν προς την θύραν.
........................................................

Πληροφορίες για την παράσταση αυτή μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω...

Source: http://www.elculture.gr/

O Aμερικάνος
Του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

13/03: 19:00, 21:00


"Μια θεατρική διασκευή του ομώνυμου κλασικού διηγήματος του Σκιαθίτη συγγραφέα για έναν ηθοποιό και για ένα μουσικό υπενθυμίζει τις διαστάσεις που μπορεί να πάρει η ανθρώπινη μοναξιά και η «αθεράπευτη» καχυποψία απέναντι σε οτιδήποτε άγνωστο ή φαινομενικά «ξένο». Ο ήρωας είναι «ξένος μέσα στον κόσμο του». Φυσικά, δεν είναι ούτε ξένος ούτε Αμερικάνος. Είναι ένας Έλληνας μετανάστης, που ύστερα από 25 χρόνια επιστρέφει στο νησί του και δεν τον αναγνωρίζει κανένας. Περιπλανάται μόνος στην αποβάθρα του λιμανιού και τριγυρνά στα σοκάκια της μικρής συνοικίας και στα χαλάσματα του πατρικού σπιτιού του. Το μόνο που τον κάνει να συνεχίζει να ελπίζει είναι ο έρωτας. Ο "Αμερικάνος" θα μπορούσε να είναι και η σημερινή ιστορία ενός μετανάστη ή λαθρομετανάστη εδώ στην Ελλάδα.

 Στην παράσταση ο Θανάσης Σαράντος ως αφηγητής, ερμηνεύει μια περσόνα του Παπαδιαμάντη, κρυφοκοιτάζει τη δράση και "μετατοπίζεται" σε όλα τα πρόσωπα που αφηγείται με τη βοήθεια της μουσικής και των ήχων από τον νέο συνθέτη Λάμπρο Πηγούνη. Μια συνομιλία της απαστράπτουσας γλώσσας του Παπαδιαμάντη με ζωντανή μουσική. Το σύμπαν των ατμοσφαιρικών ήχων που παράγονται από μια αλλιώτικη χρήση του πιάνου συνάδει με όλη την ποικιλία, την δύναμη και τον πλούτο της συγκλονιστικής γλώσσας του κλασικού διηγήματος.


Περίληψη: Ποιος είναι αυτός ο άγνωστος, ο ωραίος και καλοφορεμένος άντρας που περιπλανάται παραμονή Χριστουγέννων στην αποβάθρα του λιμανιού; Μοιάζει με ξένο, φαίνεται Αμερικάνος. Γιατί τριγυρνά νυχτιάτικα στα σοκάκια της μικρής συνοικίας μας; Τι δουλειά έχει ανάμεσα στα χαλάσματα του σπιτιού του Στάθη του Μοθωνιού; Γιατί στέκεται και περιμένει στη μέση του δρόμου και γιατί κοιτάζει «επιμόνως» και «επί μακρόν» το μισόκλειστο παράθυρο της Μιχάλαινας; Και πάνω από όλα γιατί «έχει ξουραφισμένο το μουστάκι και τα γένια»; "


Συντελεστές της παράστασης
Σκηνοθεσία-Ερμηνεία-Σχεδιασμός Φωτισμών: Θανάσης Σαράντος
Μουσική: Λάμπρος Πηγούνης
Σκηνικά-Κοστούμια: Λίνα Μότσιου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Δημήτρης Κερεστετζής
Βοηθός Σκηνογράφου: Χρήστος Λάσκαρης


Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Πειραιώς 206, (ύψος Χαμοστέρνας), Ταύρος, Τηλ: 2103418550
http://www.mcf.gr/

LA VITA E BELLA

επειδή η ζωή, είναι πολύ όμορφη, ξεκινάμε αυτή μα και κάθε μέρα με αισιοδοξία!!!

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

ΧΑΡΤΙΝΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

κι αυτό
για τα φεγγάρια που δεν πρόλαβαν οι άνθρωποι
να αισθανθούνε!
για τα φεγγάρια που δεν άκουσαν απ' αυτούς
ούτε έναν αναστεναγμό
για τα φεγγάρια...

SOMEWHERE

αφιερωμένο στους ανθρώπους που εμπιστεύονται ακόμα
αφιερωμένο στους ανθρώπους με το καθάριο βλέμμα
αφιερωμένο στους ανθρώπους που ακολουθούν τα μηνύματα της καρδιάς τους
αφιερωμένο στους ανθρώπους που δεν έχασαν ακόμη την τρυφεράδα, την ανθρωπιά και τα όνειρα

UNEXPECTED



κόκκινος πληγωμένος ήλιος
από τα θολά βλέμματα
κίτρινη χλωμή ανάμνηση
από το πέρασμα της λήθης
το σαρωτικό
σιωπές και φαντασμάτα
μα και
ένα δέντρο
να προσμένει να σε δροσίσει
κάτω απ' τον ίσκιο του
τι θαρρετή που 'ναι η ζωή
τι απρόβλεπτη!

Silena 10/3/2011

TANGO ARGENTINO



Bajofondo Tango Club

Και λίγη ...ιστορία για το Tango Argentino.....

Άρχισε να διαδίδεται στο Buenos Aires στα μέσα του 19ου αιώνα.

Η καταγωγή του tango είναι αρκετά ασαφής. Υπάρχουν θεωρίες που μιλούν για αφρικάνικες ρίζες και άλλες που μιλούν για μετανάστες που μετέφεραν στην Αργεντινή χορευτικές επιρροές από τις πατρίδες τους. Το σίγουρο είναι ότι στα μέσα του 19ου αιώνα, άρχισε να διαδίδεται στο Buenos Aires.

Οι "guapos", οι "compadritos" και οι "malevos" συναντιούνταν στο Café Sabatino, στο Almacén de la Milonga και στο Viejo Bailetín del Palomar. Στα μπακάλικα της οδού Necochea de La Boca άρχισε να ακούγεται αυτή η χαρούμενη και νεανική μουσική από μουσικούς που αυτοσχεδίαζαν χωρίς να γνωρίζουν παρτιτούρες.



Το tango δεν μπορεί να θεωρηθεί ξεχωριστό από την αργεντίνικη παράδοση, καθώς αναπτύχθηκε παράλληλα με την αργεντίνικη κοινωνία και "χρωματίστηκε" από τις εμπειρίες των ανθρώπων που μετανάστευσαν εκεί. Μια εκδοχή, μάλιστα, της προέλευσης του tango είναι και αυτή: γύρω στο 1860 οι διάφοροι μετανάστες χόρευαν χορούς των περιοχών τους. Χορεύονταν πολύ το βαλς, αυστριακής προέλευσης, το paso doble και το tango andalúz, η zarzuela, χοροί σκωτσέζικης προέλευσης, habaneras κουβανέζικης προέλευσης, polka, mazurka, cuadrilla και milonga. Όλοι αυτοί οι χοροί είχαν ως βάση το fandango και το candombe των νέγρων. Ακόμα, όμως, δεν υπήρχε ο χορός tango που εννοοούμε σήμερα.
Στις γειτονιές άρχισε να χορεύεται το "tango arrabalero", στον οποίο τα ζευγάρια χόρευαν σφιχταγκαλιασμένα, σκανδαλίζοντας τα ήθη της εποχής. Αναμενόμενο, λοιπόν, να απαγορευτεί ο χορός αυτός από την Εκκλησία, αλλά και από την Αστυνομία, αναγκάζοντας τους tangueros να χορεύουν σε κρυφά και σκοτεινά μέρη.



Αυτή η απομόνωση, το σκοτάδι και η μυστικοπάθεια, ήταν που ενέτειναν τη δύναμη του συναισθήματος και της μελωδίας, δημιουργώντας ένα μύθο γύρω από το tango και προσδίδοντάς του ένα μοναδικό πάθος. Από τους συντηρητικούς, θεωρούνταν κάτι "βρώμικο", κάτι που χόρευαν μόνο όσοι αναζητούσαν ηδονή και ερωτισμό.

Το 1910 το tango χορεύεται στο Παρίσι κι από κει κι έπειτα διαδίδεται σ' όλο τον κόσμο. Η αποδοχή του, μάλιστα, ήταν τέτοια, ώστε να θεωρείται αναγκαίος χορός για να εκφραστεί κάποιος. Η αφορμή για τη διατήρησή του όλα αυτά τα χρόνια, ήταν και ο σχεδιασμός χορογραφιών, οι οποίες εκτελούνταν και εμπλουτίζονταν συνέχεια. Επίσης, ο διάσημος Αργεντίνος συγγραφέας, Jorge Luis Borges, ανέφερε συχνά-πυκνά στα γραπτά του διάφορες tango εμπειρίες τόσο άλλων όσο και προσωπικές. Τέλος, το Hollywood καθιερώνει το αργεντίνικο τάνγκο μέσα από τις ταινίες του Rodolfo Valentino, ανάγοντάς το σε ερωτικό, παθιασμένο και απαραίτητο χορό για να μπορέσουν να εκφραστούν τα βαθύτερα συναισθήματα.



Όπως κάθε αυθεντική καλλιτεχνική έκφραση, έτσι και το tango πλησιάζει την έννοια της ανθρώπινης ύπαρξης, αποκαλύπτοντας την ψυχή του Μπουένος Άιρες. Ίσως εκεί να οφείλεται και η επιβίωσή του στις γειτονιές της Αργεντινής, στις ακαδημίες χορού της Ιαπωνίας, στους δρόμους του Παρισιού και στα πολιτιστικά κέντρα της Νέας Υόρκης.

Source: http://tango.dancenews.gr/istorika_stoixeia.html

SWAN LAKE

ΜΝΗΜΗ



τριγυρνάω και χάνομαι
μέσα στα ψηλά στάχυα της μνήμης μου σήμερα
δεν ψάχνω τη μνήμη
ποιο το νόημα άλλωστε
αυτή είν' λέφτερη
κατεβαίνει
ανεβαίνει
ξαφνικά στα κύτταρά μου
με αποστομώνει όταν πάω να μιλήσω γι' αυτήν
με εκπλήσσει όταν πάω να ονειρευτώ χωρίς αυτήν
είναι εκεί για να μου θυμίζει
πως δε μπορώ ν' απαλλαγώ απ' αυτή
είναι εκεί για να μου θυμίζει
πως δε μπορώ να της κινήσω τα νήματα
γιατί?
γιατί είναι λέφτερη
σαν τον άνεμο
να εισβάλλει σαν εικόνα ή σαν ήχος
να εξαφανίζεται όταν τη χρειάζομαι
γιατί
ξέρεις
η μνήμη είναι πουλί
και δεν χωράει στο κλουβί του νου
δε χωράει ούτε στην αιωνιότητα του χαμένου χρόνου

γιατί ....έτσι είναι η μνήμη!

Silena 10/3/2011

ΛΕΙΒΑΔΙΤΗς - ΕΡΩΤΑς

'Oλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα να σωθούν απ' τον εαυτό τους,

δαγκώθηκαν, στα νύχια τους μείναν κομμάτια δέρμα, γδαρθήκανε

σαν δυο ανυπεράσπιστοι εχθροί, σε μια στιγμή, αλλόφρονες, ματωμένοι,

βγάλανε μια κραυγή

σα ναυαγοί, που, λίγο πριν ξεψυχήσουν, θαρρούν πως βλέπουν φώτα,

κάπου μακριά.

Κι όταν ξημέρωσε, τα σώματά τους σα δυο μεγάλα ψαροκόκκαλα

ξεβρασμένα στην όχθη ενός καινούργιου μάταιου πρωινού.

Τάσος Λειβαδίτης

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2011

MISTY BLUE

αυτό το τραγούδι για να σας συντροφεύει στα ταξίδια αυτής της νύχτας....

THE LOOK OF LOVE



τα μάτια
βυθός
απύθμενος

τα χείλη
γλυκός πειρασμός
ανομολόγητος

τα χέρια
αχχ τα χέρια
ελεύθερα κι έκπληκτα

ταξιδεύουν
ανακαλύπτουν
εφευρίσκουν
ορίζουν
πάνω στο κορμί
τους δρόμους της καρδιάς
αφήνουν
πάνω στης μνήμης τη στιγμή
ανεξίτηλα σημάδια
φως κι όνειρα...

Silena 9/3/2011

LOCOMOTIVE BREATH

το άκουγα στο ραδιόφωνο, σκέφτηκα λοιπόν να το μοιραστώ μαζί σας, παλιό συγκρότημα μεν, εξαιρετικό δε!!!

SNOW BABY SNOW!!!!

καλοί μου φίλοι, εδώ είμαι κι εγώ!! βέβαια σήμερα η έκπληξή μου ήταν μεγάλη όταν, κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο, βλέπω αυτό! Αρχίζω να φωτογραφίζω!!! (όλες οι φωτο είναι σημερινές!)


δεν χάνω την ψυχραιμία μου, βάζω το ραδιόφωνο να παίζει (έτσι κάνω κάθε πρωί!) και αρχίζω να σιγομουρμουρίζω κι εγώ στο ρυθμό του τραγουδιού που εκείνη τη στιγμή παίζει το ραδιόφωνο....



το σκέφτομαι λιγάκι στην αρχή....
κι αφού πιω τις πρώτες γουλιές τσαγιού, αποφασίζω πως σήμερα θα είναι μια ξεχωριστή μέρα !!!
έτσι λοιπόν ανοίγω την ντουλάπα και αρχίζω να βγάζω τον απαραίτητο ...εξοπλισμό!!!
σαλοπέτα, σκουφί, γυαλιά
και είμαι πανέτοιμη να εξορμήσω έξω
στο χιόνι χωρίς κανένα φόβο!!!!!!



είναι τόσο όμορφα να βλέπεις την παραλία χιονισμένη και να αναπνέεις αλμύρα μαζί με χιόνι!!!!
νιώθω πολύ χαρούμενη σήμερα....

είναι και η μουσική πιστός μου σύντροφος, αυτό είναι για σας με την χιονισμένη καλημέρα μου!!!

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

ΑΚΟΥς???



ρημαγμένες μνήμες
άδεια χέρια
βλέμμα θολό

μπλε
μπλε θα ζωγραφίσω τον ουρανό μου

λευκό
λευκό το σύννεφο που πάνω του ταξιδεύω

και το μικρό μυστικό της νύχτας
στο μεταξένιο ύφασμα της φαντασίας
θα φυλάξω
με αγάπη τρυφερή
θα το φυλάξω
μακριά από τα αδηφάγα βλέμματα

με ακούς?
τραγουδάω
τραγουδάω δυνατά
και πιο δυνατά

με ακούς?
το φόβο μου σκοτώνω με το τραγούδι μου
τραγουδάω
ουρλιάζω
και κουλουριάζομαι σαν ένας σωρός κουρέλια
στα σκαλιά μιας βρώμικης πολυκατοικίας
τραγουδάω
ουρλιάζω

με ακούς?
τον ακούς?
τον φόβο μου, τον ακούς?

Silena 8/3/2011

WOMAN - WOMAN - WOMAN


original painting
by Anthony A. Gonzalez

για όλες τις γυναίκες του πλανήτη μας!!! που "γιορτάζουν" σήμερα!
ποτέ δεν κατάλαβα αυτού του είδους τις γιορτές!!
γιατί οι γυναίκες, οι άνδρες, τα παιδιά,...οι άνθρωποι να γιορτάζουν μία μέρα το χρόνο
κι όχι κάθε μέρα?
γιατί όχι κάθε μέρα να μην δικαιούνται οι άνθρωποι
 το σεβασμό, την αγάπη, τα όνειρα, την ελπίδα???