Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

SPREADING WINGS



απλώνω χέρια - φτερά
πέταγμα στο άπειρο τολμώ
το βλέμμα συναντώ
εξερευνώ
αναπολώ...

Silena 27/2/2011

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΔΕΝΤΡΑ



θα δέσω σφιχτά τα μάτια
τους ήχους θα κλείσω ερμητικά
στο άβατο της νύχτας

θα χορέψω στο φως του φεγγαριού
με τ' αστέρια θεατές
μοναδικούς, σιωπηλούς,

εκεί θα με βρεις
στην άκρη τ' ουρανού
εκεί...να στροβιλίζομαι

silena 27/2/2011

Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

BLUE SKY



και μόνο το χρώμα τ' ουρανού
φτάνει
και μόνον ο ήχος της θάλασσας
είν' αρκετός
τα μάτια σου άνοιξε και την καρδιά μαζί
κι όταν η λύπη τα χέρια σου σκεπάζει
μη φοβηθείς
κι όταν η χαρά το στήθος σου γεμίζει
μη φοβηθείς
παρά τα χρώματα είναι, της ζωής
να πεις
και με την αγκαλιά ανοιχτή
τον ήλιο να υποδεχτείς
ξανά

Silena 26/2/2011

Παρασκευή, 25 Φεβρουαρίου 2011

ΡΥΘΜΟς







ρυθμός και χορός .... σκέφτηκα να ταξιδέψουμε μουσικά!!

JAZZ DREAMS



αχχ πόσο έχω επιθυμήσει να πάω σε jazz festival!!! κάπως έτσι προέκυψε αυτή η ανάρτηση, φαντάζομαι οτι είμαι εκεί...

ONE LOVE



ένα εκπληκτικό...βίντεο που ανακάλυψα χάρη στον Mystic

Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

PUPPINI SISTERS



ακούστε μια πολύ ξεχωριστή διασκευή!!!

ΤΟ ΝΗΣΙ



Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα.
Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.
Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή.
Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.
Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.
Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,
«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».
Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.
«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.
«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.
Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».
«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.
Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.
Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:
«Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».
Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.
Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.
Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:
«Γνώση, ποιος με βοήθησε»;
«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε η Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:
«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».

Μάνος Χατζιδάκις

SARA BAREILLES



έτσι κάπως
φωτίζονται τα όνειρα
ξυπνάνε
δίνουν τη θέση τους
σε ρυθμούς γρήγορους
καθόλου ονειρικούς
μα πραγματικούς
και μέσα σ' αυτή την πραγματικότητα
αναπνέουμε κι εμείς
τη ζωή
με αρώματα γλυκά κάποιες στιγμές
αδιάφορα άλλες
μα αρώματα..

Silena 24/2/2011

Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

WAITING ...

φίλοι μου, δε θα το πιστέψετε αλλά αυτή τη στιγμή γράφω την όγδοη!!! εκπομπή μου, από εδώ, από τον Πλανήτη της Μουσικής, κι έχω ένα άγχος, βλέπετε οι δύο προηγούμενες κάπου ...σκόνταψαν!
εύχομαι αυτή να μπορέσει ν' ακουστεί, να βγει στον αέρα τούτου του κόσμου
και να ξυπνήσει όμορφα συναισθήματα και λάμψη μαγική στα μάτια...

ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΙΝΗ..










painting by Lidija Ivanek (SiLa)


μέσα σε δίνη ο νους μου
στροβιλίζεται
αναζητάει
πονάει
ξεχνάει και θυμάται
εικόνες βιαστικές
θολές
εικόνες μαύρες κι άσπρες
ξεχασμένες

μέσα σε δίνη ο νους μου
κομματιάζεται
φτιάχνει λυγμούς
κι άσκοπα δάκρυα
βροχή

σκορπίζω τις μνήμες
και σκορπίζομαι

στης απουσίας τη σιωπή

Silena 23/2/2011

GEMMA RAY



φίλοι μου, εδώ είμαι κι εγώ!!

είχα κάποια τεχνικά προβληματάκια
αλλά τα ξεπέρασα κι έτσι σας φέρνω
όμορφες μουσικές μαζί με την καλημέρα μου φυσικά...

Δευτέρα, 21 Φεβρουαρίου 2011

LUZ CASAL - Un Año de Amor

ΝΙΚΟς ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗς



Στη ζωή μου, οι πιο μεγάλοι ευεργέτες στάθηκαν τα ταξίδια και τα ονείρατα, από τους ανθρώπους, ζωντανούς και πεθαμένους, πολύ λίγοι βοήθησαν τον αγώνα μου. Όμως, αν ήθελα να ξεχωρίσω ποιοί άνθρωποι αφήκαν βαθύτερα τ' αχνάρια τους στην ψυχή μου, ίσως να ξεχώριζα τρεις τέσσερεις: τον Όμηρο, τον Μπέρξονα, το Νίτσε και το Ζορμπά.

Ο πρώτος στάθηκε για μένα το γαληνό κατάφωτο μάτι - σαν το δίσκο του ήλιου - που φωτίζει με απολυτρωτικιά λάμψη τα πάντα, ο Μπέρξονας με αλάφρωσε από άλυτες φιλοσοφικές αγωνίες που με τυραννούσαν στα πρώτα νιάτα, ο Νίτσε με πλούτισε με καινούργιες αγωνίες και μ' έμαθε να μετουσιώνω τη δυστυχία, την πίκρα, την αβεβαιότητα σε περηφάνια, κι ο Ζορμπάς μ' έμαθε ν' αγαπώ τη ζωή και να μη φοβούμαι το θάνατο.
[.........................................]

Τούτο το θλιβερό προνόμιο, να κάνεις τέχνη τη ζωή, καταντάει σε πολλές σαρκοβόρες ψυχές ολέθριο. Γιατί έτσι, βρίσκοντας διέξοδο το σφοδρό πάθος, φεύγει από το στήθος κι αλαφρώνει η ψυχή, δεν πλαντάει πια, δε νιώθει πια την ανάγκη κορμί με κορμί να παλέψει, επεμβαίνοντας άμεσα στη ζωή και στην πράξη - μα χαίρεται καμαρώνοντας το σφοδρό της το πάθος να δαχτυλιδώνεται στον αγέρα και να σβήνει.

Κι όχι μονάχα χαίρεται παρά είναι και περήφανη, θαρρεί πως πραγματώνει έργο υψηλό, την εφήμερη αναντικατάστατη στιγμή - τη μόνη στον απέραντο καιρό που έχει σάρκα και αίμα - μετατρέποντάς τη τάχα σ' αιώνια. Κι έτσι ο Ζορμπάς, ο γεμάτος σάρκα και κόκαλα, κατάντησε στα χέρια μου μελάνι και χαρτί. Χωρίς να το θέλω, και μάλιστα θέλοντας το αντίθετο, κίνησε από καιρό να κρυσταλλώνεται μέσα μου ο μύθος του Ζορμπά. Άρχισε η μυστική στο σπλάχνο κατεργασία, στην αρχή μια μουσική ταραχή, πυρετική ηδονή και δυσφορία, σα να μπήκε μέσα στο αίμα μου ένα ξένο σώμα και μάχουνταν ο οργανισμός μου να το δαμάσει και να το αφανίσει, αφομοιώνοντάς το. Κι άρχισε γύρα από τον πυρήνα αυτόν να τρέχουν οι λέξεις, να τον κυκλώνουν και να τον θρέφουν σαν έμβρυο. Στερεώνουνταν οι θαμπωμένες θύμησες, ανέβαιναν οι βουλιαγμένες χαρές και πίκρες, μετατοπίζουντανσε ελαφρότερον αγέρα η ζωή, γίνουνταν ο Ζορμπάς παραμύθι.
[....................................]

Από το βιβλίο του Νίκου Καζαντζάκη, "Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά"

Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

SUNDAY MORNING



μ' αυτό το τραγούδι διάλεξα να σας καλημερίσω σήμερα...κι ενώ ετοιμάζω την επόμενη εκπομπή μου, δε σας λέω τι μουσική έχω επιλέξει!

σας στέλνω ευχές για μια όμορφη Κυριακή

Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011

Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

τρομακτικά είναι απόψε δίπλα στη θάλασσα
βλέπω τις αστραπές να φωτίζουν τη θάλασσα
και ταράζομαι λιγάκι!
δεν είναι πως φοβάμαι τις καταιγίδες
αυτές ποτέ δε με τρόμαξαν!!
μα να,
είναι αυτή η ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα
που κάνει την καρδιά μου ν' ανησυχεί για τα σύννεφα
που κάνει την καρδιά μου ν' ανησυχεί για τα πουλιά
που κάνει την καρδιά μου ν' ανησυχεί...

Silena 18/2/2011



Τα παιδάκια που παίζουν στ' ανοιξιάτικο δείλι μια ιαχή μακρυσμένη -

τ' αεράκι που λόγια με των ρόδων τα χείλη
ψιθυρίζει και μένει,

τ' ανοιχτά παραθύρια που ανασαίνουν την ώρα,
η αδειανή κάμαρά μου,
ένα τραίνο που θα 'ρχεται από μια άγνωστη χώρα,
τα χαμένα όνειρά μου,
οι καμπάνες που σβήνουν, και το βράδυ που πέφτει
ολοένα στην πόλη,
στων ανθρώπων την όψη, στ' ουρανού τον καθρέφτη,
στη ζωή μου τώρα όλη...

Κώστας Καρυωτάκης

ELLA FITZGERALD

Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011

THE BUTTON

Δεν βρισκόμουν εδώ! Είχα χαθεί μέσα στο χρόνο που δεν είχα ζήσει ποτέ, μα δε μ’ ενδιέφερε αυτό. Ήθελα να βιώσω τον άγνωστο χρόνο, τον άγνωστο χώρο, τις στιγμές που δεν υπήρξαν μέχρι εκείνη την ώρα. Κι έτσι ένα μόνο μου έμενε. Ο αυτοσχεδιασμός. Με τα μάτια κλειστά με βλέπω τώρα καθαρά …να χάνομαι ανάμεσα στα πυκνά φυλλώματα των δέντρων, να ψάχνω για πολύτιμους ξεχασμένους «θησαυρούς» που κάποιοι περαστικοί είχαν πετάξει ή είχαν χάσει καθώς τυχαία βρέθηκαν εκεί.
Ένα ξύλινο κουτί, λίγο σύρμα και κάτι που γυάλιζε. Ήταν ένα μικρό θαλασσί κουμπί. Ναι, ένα συνηθισμένο κουμπί. Το κράτησα πολύ ώρα, σα να μπορούσα να το ζωντανέψω με τη θέρμη των χεριών μου. Κι αυτό, έτσι ξαφνικά …ζωντάνεψε κι άρχισε να διηγείται!


Ιστορίες για τα μέρη που βρέθηκε, για τα ρούχα που στόλιζε, για τα χέρια που το είχαν αγγίξει, πότε ανυπόμονα και βιαστικά, πότε τρυφερά και γαλήνια.

Ήταν οι ιστορίες ενός …κουμπιού! Μα απ’ όλες τις ιστορίες του κάτι έλειπε. Είχα την αίσθηση πως πάντα κάτι έλειπε. Ναι, έλειπε ο ήχος. Έτρεξα πίσω, στο χρόνο που γνώριζα, στο χώρο που ζούσα, στις στιγμές που δεν είχαν πεθάνει, απλώς μου είχαν κρυφτεί, έτσι σα παιχνίδι, και περίμεναν να τις ανασύρω ξανά από το μικρό μουσικό κουτάκι της μνήμης μου, περίμεναν υπομονετικά να τις ζωντανέψω. Γιατί γνώριζαν καλά πως οι στιγμές είναι μνήμες, δεν πεθαίνουν, απλώς πέφτουν σε μια νάρκη μέχρι να τις αγγίξει κάποιος με ζεστά χέρια κι αυτές να ξυπνήσουν, να τεντωθούν απολαυστικά και να αρχίσουν να υπάρχουν εδώ, στην καρδιά μας!

Άρχισα με αγωνία να ψάχνω για τα υλικά που έλειπαν. Και να, τώρα όλα μπροστά μου παραταγμένα, έτοιμα να μετουσιωθούν σε ήχο….

Ένα όμορφο ξύλινο κουτί που γυάλιζε από το βερνίκι, λίγο σύρμα, γαληνίτης, ακουστικά και η μεγάλη στιγμή έφτασε!

Η μελωδία έφτασε στ’ αυτιά μου σαν παραμύθι. Ούτε η ίδια δεν πίστευα ότι τα είχα καταφέρει. Ήταν η πιο γλυκιά μελωδία που είχα ακούσει ποτέ. Η μελωδία της δημιουργίας! Και τότε αισθάνθηκα ευτυχία. Μια ανείπωτη ευτυχία να με πλημμυρίζει.
Το κουμπί που βρήκα το έβαλα πάνω στο κουτί, για να είναι ο επίσημος ακροατής!!

Πετάγομαι τώρα τρομαγμένη, φωνάζοντας «το κουμπί, ξέχασα το κουμπί».
Και τότε διαπίστωσα πως είχα ξεχάσει το κουμπί στο …όνειρό μου!!!

Silena 16/2/2011

KETTY LESTER



μου έστειλε ένας φίλος αυτό το τραγούδι
δεν είναι εκπληκτικό???

Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011

EYES OF BLUE



μέχρι να επιστρέψουμε
η γεύση μένει
να μας κρατάει
ανυπόμονα περίεργους για τη ζωή

μέχρι να επιστρέψουμε
το όνειρο
θα κρατιέται στα κλαδιά
σταθερά

μέχρι να επιστρέψουμε

και στης νύχτας το μυστήριο
τα βήματα θα βρουν το δρόμο

εκεί
κοντά στην ανατολή του ήλιου
θα επιστρέψουμε
θα επιστρέψουμε
σε όσα αληθινά μας μίλησαν στην ψυχή

Silena 15/2/2011

Κυριακή, 13 Φεβρουαρίου 2011

JAZZ MOOD

αχχ καλοί μου φίλοι,
μόλις τέλειωσα την πρώτη μου ...εκπομπή
αφού ηχογράφησα πολλές, δε μου άρεσε καμιά
και έγραφα ξανά και ξανά...σας είπα όταν μου αρέσει κάτι πολύ
γίνομαι τελειομανής!!

τώρα το πρόβλημά μου είναι πώς θα ανεβάσω στο blog το mp3 file της εκπομπής!

πού θα μου πάει όμως, θα τα καταφέρω!!!
ώσπου να τα καταφέρω για ακούστε αυτό....

A VISUAL EXPERIENCE



κλείνω τα μάτια
κλείνω τ' αυτιά
κλείνω το στόμα

μα....
έχω μόνο δύο χέρια!

SEPARATION


Painting by Edvard Munch


δυο ψυχές σε σπαραγμό....έτσι ίσως να ονόμαζα
το συγκεκριμένο αριστούργημα του  Munch
ο πόνος, η απουσία, η ερήμωση
ο τρόμος της μοναξιάς!!!

Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 2011

SENTIMENTAL MOOD

 











painting by Allison Pratt
(click on!)

αναπνοή
να χαιδεύει το λαιμό
τρυφερά

δάκρυα
να διώχνουν το σκοτάδι
μακριά

το φως των αστεριών
να ξυπνάει το όνειρο
κι όλα  τα συναισθήματα
όλα!!

ναι
και μια φωνή.....
να μου θυμίζει το όνειρο ξανά

silena 12/2/2011

LA DOLCE VITA

μπορεί να ζούμε σ' ένα δύσκολο κόσμο
μα ...η ζωή είναι γλυκιά!!!
είμαι σίγουρη πως συμφωνείτε μαζί μου

MONDO DIFFICILE


 
σ' αυτό το δύσκολο κόσμο
 
τι είναι ευτυχία???
 
μια στιγμή?
δυο στιγμές
.............?
κάποιες στιγμές?
 
ο χρόνος γλιστράει
μέσα απ' τα χέρια μας
 
το μέλλον?
πιο αβέβαιο από ποτέ!
κι εμείς με την καρδιά στα χέρια
προχωράμε
τρυφερά
μη την πληγώσουμε άλλο
 
Silena 12/2/2011
 

Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011

SWAY

να με τι θα συνοδέψω
απόψε την καληνύχτα μου...

TWILIGHT

στέκεσαι
μπροστά σε μια πόρτα

κλειστή

δε χτυπάς
μα ούτε την πλάτη σου γυρνάς
να φύγεις
περιμένεις
ανέκφραστος, σιωπηλός
απλώς περιμένεις

στέκεσαι
ώρα πολύ

κρύβομαι στο σκοτάδι
θέλω να δω
τα βήματά σου ακολουθώ
τα βήματα που δεν αφήνουν ίχνη
αφού δεν υπάρχουν καν

και ξαφνικά
η πόρτα ανοίγει
φως ξεχύνεται
πολύ φως
σαν να έκρυβε έναν ήλιο μέσα του
αυτό το σπίτι, σκέφτομαι
χάνεσαι
μέσα στο φως

η πόρτα κλείνει
το φως χάνεται
μαζί σου

silena 11/2/2011

AGAIN ...Tighten up



αυτό είναι το πρωτότυπο, όπως μου είπε ο φίλος μου ο Ιπτάμενος Ολλανδός
για να το ακούσουμε λοιπόν...

TIGHTEN UP



λοιπόν από χθες το βράδυ, προσπαθώ να φτιάξω μια "εκπομπή"
ναι καλά ακούσατε!! έχω μερικά προβληματάκια ακόμα αλλά
σας υπόσχομαι πως θα ακούσετε την εκπομπή που ετοιμάζω
σύντομα ελπίζω....
Μέχρι τότε αυτό το τραγουδάκι είναι ό,τι πρέπει για να μας ξεσηκώσει...

για ακούστε κι αυτό!!! μόλις το ανακάλυψα...

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΜΑς

και αυτό.... για να σας ξυπνήσω το ρομαντισμό και φυσικά το...παιδί που κρύβετε μέσα σας!

στ' αλήθεια, γιατί το κρύβετε???? ή καλύτερα, γιατί το κρύβουμε!

SMILE

σήμερα μ' αυτόν τον ήλιο έξω... τι να σας ζητήσω???

ένα χαμόγελο με φτάνει, έτσι για να ζεσταθεί η καρδιά!!

MONSIEUR MINIMAL

μια όμορφη μουσική, για μια όμορφη μέρα...

Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

NINA SIMONE

και στο ίδιο mood!! λέω ν' ακούσουμε κι αυτό...



έτσι! για να μαγέψω τα όνειρά μου και να ΄ναι όλα ΟΝΕΙΡΑ απόψε!!!

BILLY HOLIDAY

αν δεν έχει δικαίωμα η Billy Holiday να τραγουδάει! τότε ποιός έχει???

ΜΙΑΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΑ...

μιαν άλλη μέρα
ίσως το φως να είναι
πιο φωτεινό

μιαν άλλη μέρα
ίσως τα μάτια να μην δακρύζουν
τόσο εύκολα

μιαν άλλη μέρα
ίσως το φεγγάρι να μην είναι λεπίδα κοφτερή
μα ασημένιο φέγγισμα

μιαν άλλη μέρα
ίσως οι λέξεις να είναι πιο απαλές
στ΄αυτιά, πιο αληθινές στην ψυχή

μιαν άλλη μέρα...

K. BHTA



Ο Κ. ΒΗΤΑ αυτός ο δημιουργός της σύγχρονης ηλεκτρονικής μουσικής, θα βρίσκεται το Σάββατο 12 Φεβρουαρίου 2011 στο Gagarin 205, στην Αθήνα.



Κωνσταντίνος Β., συγγραφέας, ζωγράφος, φωτογράφος, videoartist, μα πάνω από όλα μουσικός.
Ένας ξεχωριστός μουσικός, που με τους στίχους και τις μελωδίες του από την εποχή των Στέρεο Νόβα μέχρι και σήμερα, μας καλεί σ' ένα απίθανο ταξίδι συναισθημάτων. Με την μουσική του μας βοηθά να πετάξουμε ψηλά, να συναντήσουμε το όνειρο ή να ταξιδέψουμε γοργά πάνω στα...κύματα!

Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011

THE FOREST



μέσα στην ομίχλη
με οδηγούν τα βήματά μου
δίχως να βλέπω περπατώ ή μάλλον κυλάω
καταργώ την τριβή
απλά με μια σκέψη ρευστή
τα φύλλα των δέντρων κρατώ
τ' αστέρια έχω οδηγό
και περπατώ
στο δάσος που
δεν έχει κρυμένους θησαυρούς
μα μήτε δράκους τρομερούς
στο δάσος που το φως τρυπώνει σιωπηλά
και η νύχτα μιλάει με τα πουλιά
σ' αυτό το δάσος θα με βρεις
στο ξέφωτο εκεί
το φεγγάρι να ΄χω για φωτιά
και στέγη μου τα σύννεφα και τα κλαδιά

Silena 9/2/2011

AZIZA MUSTAFA ZADEH

μια από τις πιο αγαπημένες μου μουσικές.......

JUST THOUGHTS



Ήταν κάποτε η Ν. μια γυναίκα που γεννήθηκε και το πρώτο συναίσθημα που ένιωσε δεν ήταν ούτε έκπληξη, ούτε φόβο, ούτε θυμό, ούτε χαρά.
Το πρώτο της συναίσθημα ήταν η ζήλια. Κυρίαρχη και πελώρια, σκέπαζε όλο της το σώμα, έκλεινε τα μάτια της, φίμωνε το στόμα της. Ναι, τόσο ισχυρό ήταν αυτό το συναίσθημα.
Η Ν. (όχι δεν είμαι εγώ, η Ν. ήταν η αφορμή να γράψω αυτό που διαβάζετε τώρα), είχε και δύο αδέρφια πολύ μεγαλύτερα απ' αυτή, κι έτσι εκ γενετής ήταν καταδικασμένη να μεγαλώσει μόνη, χωρίς άλλη παιδική παρέα.
Ήταν, απ' όσο μπορώ να ξέρω, ένα μοναχικό παιδί που ποτέ δεν κοίταζε πώς η ίδια νιώθει, τι η ίδια θέλει, και ποτέ δεν είχε κάνει όνειρα για τον εαυτό της. Το μόνο που έκανε κάθε μέρα, κάθε στιγμή, ήταν να κοιτάζει τους άλλους, και να ζηλεύει. Έπλαθε μια εικονική πραγματικότητα για τις ζωές των άλλων και θεωρούσε οτι μόνον οι άλλοι έχουν κατακτήσει την ευτυχία, με τον δικό της φυσικά ορισμό της λέξης.
Τα χρόνια πέρασαν, η Ν. έγινε μια όμορφη γυναίκα, που πολλοί την επιθυμούσαν, μα αυτή απέρριπτε κάθε θαυμασμό και κάθε ειλικρινή εκδήλωση τέτοιων συναισθημάτων.
Κι έτσι έμεινε μόνη, να κατηγορεί τους άλλους για τη μοναξιά της.
Η αλλαζονεία, η έλλειψη αυτογνωσίας, η ανύπαρκτη αυτοκριτική και η πλασματική θεώρηση της καθημερινότητας την οδήγησαν στην ηθελημένη απομόνωση.

Είναι τραγικό πραγματικά για έναν άνθρωπο, να μην έχει κοιτάξει ούτε μια φορά την ψυχή του!

Είναι οδυνηρό για όσους αγαπούν ειλικρινά αυτόν τον άνθρωπο, να βλέπουν την εξέλιξή του που καταλήγει στην απόλυτη παρακμή.

Με πίκρα τα γράφω όλα αυτά γιατί πιστεύω πως αν δεν αγαπήσεις ή καλύτερα αν δεν αποδεχτείς πρώτα τον εαυτό σου, δε μπορείς ούτε να δώσεις μα ούτε να πάρεις αγάπη και χαρά.

Silena 9/2/2011

PARIS TEXAS



Paris, Texas (1984)

Ένας άνδρας στη μέση της ερήμου.
Ενας αριθμός τηλεφώνου.
Μία συνάντηση.
Πόνος.
Το παρελθόν επιστρέφει πιο οδυνηρό παρά ποτέ.
Αναζήτηση?
Αναβίωση?
Αναμέτρηση?

Ερήμωση.
Αποξένωση.
Σπαραγμός.

Πρόσωπο με πρόσωπο με την τραγωδία.
Μια αφήγηση...............
να παρακολουθεί αυτή τη συντριβή της ψυχής!

ένας καθρέφτης της ευτέλειας των ανθρώπινων σχέσεων
ένας καθρέφτης της αγοραπωλησίας των ανθρώπινων συναισθημάτων
ένας καθρέφτης των ψευδαισθήσεών μας, που κατακρημνίστηκαν στην απέραντη μοναξιά

Silena 9/2/2011



I know all these people....

HOW MANY



πόσα βήματα ακόμα
για να μ' αγγίξεις

πόσα δάχτυλα ακόμα
για να μ΄αγγίξεις

πόσες λέξεις ακόμα
για να μ' ακούσεις

πόση σιωπή ακόμα
για να μ' ακούσεις

πόσο φως ακόμα
για να με δεις

πόσο σκοτάδι ακόμα
για να με δεις

Silena 9/2/2011

Τρίτη, 8 Φεβρουαρίου 2011

IN A MANNER OF SPEAKING



oh give me the words
give me the words
that tell me nothing

oh give me the words
give me the words
that tell me everything...

YOU SHOT ME DOWN



αθόρυβη ήταν η πτώση

κανείς δεν τρόμαξε

κανείς δεν άκουσε

κανείς δεν είδε

μόνον ένας ένιωσε
κάτι σαν...
άγγιγμα στο μάγουλο!

Silena 8/2/2011

Ο ΞΑΝΑΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟς ΧΡΟΝΟς



Ο ΞΑΝΑΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟς ΧΡΟΝΟς του Marcel Proust
(1987-1989, IV, 451)

Το πλάσμα που, με μια παρόμοια δόνηση ευτυχίας, είχε ξαναγεννηθεί μέσα μου, όταν είχα ακούσει τον κρότο ο οποίος ήταν κοινός στο κουτάλι που αγγίζει το πιάτο και στο σφυρί που χτυπάει τον τροχό, όπως κι όταν είχα νιώσει την αστάθεια των βημάτων στο πλακόστρωτο της αυλής των Γκερμάντ και στο βαπτιστήριο του Αγίου Μάρκου κλπ. -τούτο το πλάσμα συντηρείται μόνο με την ουσία των πραγμάτων, μόνο μέσα σ' αυτή μπορεί να βρει τη διατροφή, τις απολαύσεις του. Ατονεί με την παρατήρηση του παρόντος, όπου οι αισθήσεις δεν μπορούν να του την προσφέρουν, με τη θεώρηση ενός παρελθόντος που η νόηση του το αποξηραίνει, με την προσδοκία ενός μέλλοντος που η βούληση κατασκευάζει με θραύσματα του παρόντος και του παρελθόντος, από τα οποία αφαιρεί κι ένα τμήμα της υπόστασής τους, διατηρώντας μόνο ό,τι ταιριάζει στη στενά ανθρώπινη, χρησιμοθηρική σκοπιμότητα που τους ορίζει η ίδια.


Όμως αρκεί ένας κρότος, μια μυρωδιά που έχουμε ήδη ακούσει ή άλλοτε οσφρανθεί να επανεμφανιστούν στο παρόν αλλά ταυτόχρονα και στο παρελθόν, υπαρκτοί χωρίς να είναι επίκαιροι, ιδεατοί χωρίς να είναι αφηρημένοι, και τότε η μόνιμη και συνήθως κρυμμένη ουσία των πραγμάτων αμέσως απελευθερώνεται, και το αληθινό μας εγώ που συχνά για χρόνια έμοιαζε νεκρό αλλά δεν ήταν εντελώς, αφυπνίζεται, εμψυχώνεται με την ουράνια τροφή που του προσφέρεται. Μία και μόνο στιγμή χειραφετημένη από την τάξη του χρόνου ανάπλασε μέσα μας, για να του γίνει αισθητή, τον άνθρωπο τον χειραφετημένο από την τάξη του χρόνου. Καταλαβαίνουμε λοιπόν πως ο άνθρωπος αυτός παραδίνεται στη χαρά του, παρ' όλο που δεν μοιάζει δυνατό η απλή γεύση μιας
μ α ν τ λ έ ν να περιέχει τους λόγους τούτης της χαράς˙ καταλαβαίνουμε πως η λέξη «θάνατος» δεν έχει κανένα νόημα γι' αυτόν.
Τοποθετημένος, όπως είναι, εκτός χρόνου, γιατί το μέλλον θα του προκαλούσε δέος;


A BELIEVER



πιστεύεις πιστεύεις
χαμογελάς
πιστεύεις
θέλεις να πιστεύεις

αγκαλιάζεις
πιστεύεις

τρέχεις να πιάσεις τα σύννεφα
πιστεύεις

τρέχεις να σκαρώσεις
μελωδίες ονειρικές
πιστεύεις

και τα μάτια λάμπουν
χαρά

και τα μάτια πετάνε
πουλιά

πιστεύεις
γιατί...
μόνο έτσι μπορείς
να ονειρεύεσαι
όμορφα όνειρα!

Silena 8/2/2011

Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011

PORTRAIT OF A ROMANTIC

ΓΙΑ ΌΛΟΥς ΤΟΥς ΦΊΛΟΥς ΜΟΥ

για όλους τους υπέροχους
μοναδικούς, εμπνευσμένους
τρυφερούς κι ευαίσθητους
φίλους μου
ένας ήλιος είν' αρκετός?

όχι, δεν είν' αρκετός!

όλους τους ήλιους
με τα χέρια μου θ' αδράξω
και μ' ένα φιλί
στη γη θα τους ζητήσω να 'ρθουν
για να φωτίσουν την ψυχή
για να ζεστάνουν το κορμί
να διαλύσουν σκιές κι άσχημα όνειρα

στη γη
να νιώσουν
τη χαρά να ζεσταίνεις δίχως να προσμένεις
τη χαρά να φωτίζεις δίχως τη μνήμη να προδίδεις
τη χαρά ν' αγαπάς

Silena 7/2/2011

σας ευχαριστώ απ' την καρδιά μου...

Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011

BIRTHDAY MOOD!!

μόλις τέλειωσα όλη την προετοιμασία για το πάρτυ...
κουράστηκα αρκετά, για να πω την αλήθεια, ευτυχώς
είχα έμπνευση κι έτσι έγραψα ..............
παραλίγο να παρασυρθώ!!!

δε λέω άλλα, φιλιά
και μια μουσική για να μπαίνουμε
σε ρυθμικές καταστάσεις....









click this image...


κι άλλη μία μουσική...

JUST A BIRTHDAY INVITATION

Ήθελα να σας κάνω έκπληξη
μα ξέρετε!
κάποιες φορές οι εκπλήξεις
δεν είναι ευχάριστες.
Λοιπόν, θα ήθελα
καλοί μου φίλοι και συνταξιδιώτες
σ' αυτό το ταξίδι του ονείρου
της ποίησης, της απρόσμενης ευφορίας
να δεχτείτε την πρόσκλησή μου.

Για την Κυριακή είναι η πρόσκληση
και είναι μια απλή εντελώς απλή
πρόσκληση γενεθλίων
βλέπετε την Κυριακή έχω γενέθλια
και .........................................
θα κάνω πάρτυ!!!



είστε όλοι προσκεκλημένοι και ελπίζω αυτό το ...διαδικτυακό μου πάρτυ, να μη σας απογοητεύσει
ούτε εμένα, βεβαίως!!

ΤΟΣΟ ΣΚΟΡΠΙΕς ΣΚΕΨΕΙς!!!

δεν κοιτάζω το φεγγάρι απόψε
κοιτάζω μόνο την καρδιά μου
και διψάω
διψάω για λίγη αλήθεια
τίποτε άλλο
δεν κοιτάζω το φεγγάρι απόψε
μα σκέφτομαι
πως
ναι σκέφτομαι πως

πως θα σας πω αυτό που θέλω να σας πω
αλλά ξέρετε κάτι
δειλιάζω
μη με ρωτήσετε γιατί
δεν ξέρω
νιώθω λίγο...
ντροπαλή απόψε

όμως θα πρέπει να σας το πω
αλλιώς...
θα αποτύχω στο εγχείρημά μου αυτό!

ας ακούσουμε πρώτα κάτι και βλέπουμε

I'D LIKE TO CHANGE THE WORLD



I'd like to change the world
to breathe the whispers
of your soul
of your mind
of your heart
of your eyes

I' d like to change the world
only
with my innocence...

Silena 5/2/2011

τί αδικία ένα τέτοιο τραγούδι να πρέπει να γίνει διαφήμιση
για να γίνει γνωστό!!! Όμως η ζωή είναι γεμάτη αδικίες!
ή μήπως κάπου κάνω λάθος!

Παρασκευή, 4 Φεβρουαρίου 2011

COCKNEY REBEL



το άκουγα στο ραδιόφωνο καθώς οδηγούσα
και περνούσα μέσα από "λίμνες..."
σκέφτηκα να το αναρτήσω,
πολύ παλιό μεν, διαχρονικό δε!!!

JOHN SURMAN



a diamond for your ears
a journey for your soul

WHAT'S ON YOUR MIND?



τι έχεις μέσα στο μυαλό σου??
ρώτησες

αόρατες σκέψεις
άοσμες λέξεις
απρόσιτα ταξίδια
και...
χρωματιστά όνειρα

αυτά είπα, και σώπασα

Silena 4/2/2011

MADELEINE PEYROUX

\

I love this song!

ΤΟ ΟΝΟΜΑ



σα τη στιγμή που ενώ δεν το περιμένεις
ένας προβολέας πέφτει πάνω στη ζωή σου
και τη φωτίζει
έτσι μοιάζει το βλέμμα σου
τρομάζεις, κρύβεις το πρόσωπο με τις παλάμες
τα δάχτυλα πολεμούν να σταματήσουν τα σύννεφα

σα τη στιγμή που ένωσες τις λέξεις
για να φτιάξεις μια φράση
μια φράση χωρίς κανένα νόημα
έτσι μοιάζει το παραλήρημά σου
μα το νερό παρασύρει τα γράμματα
κι οι λέξεις σκορπούν
ταξιδεύουν
προς τη θάλασσα...
κι εσύ?
ξεχνάς για πάντα τ' όνομά σου!

Silena 4/2/2011

Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

ΒΡΟΧΗ



σαν ν' άνοιξε ο ουρανός
απόψε
σα να θέλησε
να διώξει τις βροχές
από τα μάτια όλου του κόσμου

σα να θυμήθηκε
να ξεπλύνει πληγές
να ποτίσει στεγνές αγκαλιές
να διηγηθεί παραμύθια

βγαίνω με βήματα απαλά
και με τα χέρια μου ψηλά

μια δέηση σιωπηλή στη βροχή

να κυλήσει άπληστα
να ποτίσει κάθε μου πόρο
να σβήσει τη δίψα μου
να μεθύσει τα όνειρά μου
κι αυτά έτσι καθώς θα 'ναι ζαλισμένα
να με πάρουν κοντά τους κι εμένα

Silena 3/2/2011

ROBERT PLANT - Big Log



Mystic, ευχαριστώ για το δώρο!

ERNESTO SABATO - ΠΕΡΙ ΗΡΩΩΝ ΚΑΙ ΤΑΦΩΝ

«Ονομάζομαι Φερνάντο Βιδάλ Ολμος, γεννήθηκα στις 24 Ιουνίου 1911 στο Καπιτάν Ολμος, χωριό της επαρχίας του Μπουένος Αϊρες που φέρει το όνομα του προπάππου μου. Είμαι ένα εβδομήντα οχτώ, ζυγίζω γύρω στα εβδομήντα κιλά, έχω μάτια γκριζοπράσινα, μαλλιά ίσια και ψαρά. Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά: κανένα».

 click!

Με αυτά τα λόγια αυτοπαρουσιάζεται (σελ. 309) ο κεντρικός ήρωας του μυθιστορήματος του Αργεντινού Ερνέστο Σάμπατο (γενν. 1911) Περί ηρώων και τάφων (1961, στα ελληνικά από τις εκδόσεις Εξάντας, 1986). Ο Φερνάντο Ολμος, αυτόνομος ήρωας αλλά και εκπληρωτής της σκέψης του Σάμπατο (η σύμπτωση στη χρονολογία γεννήσεώς τους είναι ενδεικτική), θέτει έναν μεγαλειώδη στόχο: να ανακαλύψει τους αρχηγούς και τα κρησφύγετα της Σέκτας των Τυφλών, που κατά τη γνώμη του και βάσει πολλαπλών λογικών συνειρμών διοικεί τον κόσμο. H Σέκτα όμως επισκοπεί τα πάντα και είναι τόσο μοχθηρή και εκδικητική που μεταβάλλει σε υποχείριο την κόρη του Ολμος Αλεξάνδρα, η οποία σκοτώνει με τέσσερις σφαίρες τον πατέρα της και στη συνέχεια αυτοπυρπολείται, καίγοντας και το λείψανο του Ολμος. H δολοφονία συμβαίνει την ημέρα που ο Ολμος ολοκλήρωσε τη συγκλονιστική του Εκθεση για τους Τυφλούς, η οποία είναι η ιστορία της ζωής, των σκέψεων και των ενεργειών του που τον οδήγησαν στα ίχνη αυτής της αόρατης και άτρωτης παγκόσμιας εξουσίας.

Ο Σάμπατο παραθέτει ένθετη στο μυθιστόρημα την αφήγηση του Ολμος, ο οποίος είναι επίμονος, ευφυής, σκληρός, μαχητικός, αποφασισμένος να φθάσει στο τέλος αναλαμβάνοντας κάθε κίνδυνο. Οι σκέψεις του είναι παράλογες, οι ενέργειές του παράτολμες: η τυχαία σύγκρουσή του στον δρόμο με μια τυφλή αφυπνίζει τις πιο παρακινδυνευμένες ιδέες του και αποφασίζει να φθάσει στην ιεραρχία της Σέκτας των Τυφλών. Παρακολουθεί τυφλούς, που τον αντιλαμβάνονται και βάζουν άλλους να τον παρακολουθούν, πλησιάζει έναν παλιό τυφλό φίλο του, τον Ιγλέσιας, και με καθημερινές επισκέψεις προσπαθεί να ανιχνεύσει τον τρόπο που ενεργούν όσοι ζουν στο σκοτάδι. Πεποίθηση του Ολμος είναι ότι η Σέκτα (η ιεραρχία της αποτελείται από εκ γενετής τυφλούς) προσεγγίζει κάθε νέο, από ατύχημα, τυφλό, τον προσηλυτίζει και του αναθέτει διάφορους ρόλους, όπως ρόλους αναθέτει σε δεκάδες ανύποπτους "φυσιολογικούς" ανθρώπους. Παρακολουθώντας τον Ιγλέσιας κατορθώνει να ανακαλύψει την είσοδο του άντρου της Σέκτας. Μπαίνει μέσα. Χάνεται σε λαβυρίνθους και δυσώδεις υπονόμους. Περπατάει ανάμεσα σε ακαθαρσίες και λύματα, συναντά παγωμένα όντα, γλοιώδη, ανατριχιαστικά, μοχθηρά, σαρκαστικά, με λέπια στο δέρμα, πάνω του πέφτουν βατράχια και σαύρες. Οταν μετά από περιπλανήσεις σε υπονόμους χιλιομέτρων είναι έτοιμος να ανοίξει μια πόρτα και να μπει στο αρχηγείο της Σέκτας, εμφανίζεται εκείνη και ο Ολμος χάνει τις αισθήσεις του. Οταν ξυπνάει είναι στο δωμάτιό του. Ολοκληρώνει τη συγγραφή της Εκθεσης και βαδίζει εκεί όπου τον περιμένει το τέλος. Αυτή είναι φυσικά η μοίρα των τραγικών ηρώων: ξέρουν ότι οι πράξεις τους τούς οδηγούν στον χαμό και το αποδέχονται. Οπως λοιπόν προέβλεπε ο Φερνάντο βρίσκει τον θάνατο από την Αλεξάνδρα, που ίσως ήταν εκείνη η ηγερία των τυφλών και αυτοκτόνησε για να ξαναγεννηθεί. Ισως επίσης ο Ολμος να τα γνώριζε όλα αυτά.

Είναι προφανές ότι έχουμε να κάνουμε με έναν ασυνήθιστα μεγάλο ήρωα, ένα ασυνήθιστα μεγάλο και «σκοτεινό» μυθιστόρημα, που αν ήταν γραμμένο από βορειοαμερικανό ή εγγλέζο συγγραφέα θα εθεωρείτο το αριστούργημα των αριστουργημάτων. Το βιβλίο ξεκινά με την τριτοπρόσωπη αφήγηση της ζωής ενός 20χρονου, του Μάρτιν, ο οποίος συναντά και ερωτεύεται την εξαιρετικής ομορφιάς και με εξαιρετικά παράξενη και απρόβλεπτη συμπεριφορά Αλεξάνδρα, η οποία βασανίζεται από το ότι πρέπει να σκοτώσει τον πατέρα της (όπως αντιλαμβανόμαστε εκ των υστέρων), τον οποίο και αποφεύγει να συναντήσει, δίνοντας παράταση στη ζωή και των δύο. Αρωγός του Μάρτιν είναι ο Μπρούνο, ένας ενήλικος που δρα εξισορροπιστικά ως ήρωας αλλά και ως μέρος της δομής.

Αυτή είναι εν ολίγοις η ιστορία. Θεωρώ τιμή μου που γράφω για τον Σάμπατο, ο οποίος είναι ένας εκπληκτικός συγγραφέας, λογοτεχνικός, βαθύς, ποιητικός, διεισδυτικός, γι' αυτό και με έχει απασχολήσει πολλές φορές το πώς συνέλαβε την ιδέα του αυτή. Δίνω την εξής εξήγηση: ο Σάμπατο πιστεύει, το δηλώνει σε συνεντεύξεις, ότι στον κόσμο επικρατεί το Κακό, το σκοτάδι, δηλαδή ασπάζεται την εβραιοχριστιανική αντίληψη περί κόσμου. Ο χριστιανισμός, όμως, όπως και ο μουσουλμανισμός, είναι αιρέσεις του εβραϊσμού, ο πιο μυστικός κλάδος-αίρεση του οποίου είναι οι καβαλιστές. Καβάλα είναι η μυστικιστική διδασκαλία και τα απόκρυφα βιβλία του ιουδαϊσμού, άρα, ακολουθώντας μια λογική κλίμακα, πίσω από αυτό που φαίνεται, τον ιουδαιοχριστιανισμό - η είσοδος της Σέκτας είναι δίπλα από την Εκκλησία της Αμώμου Συλλήψεως -, είναι αυτό που κρύβεται: η ερμητική, απόκρυφη, μυστικιστική Καβάλα και οι ερμηνευτές της, οι οποίοι ξέρουν τα πάντα για τον κόσμο αφού η επίσημη κοσμοθεωρία τους επικρατεί στον κόσμο. Στη σελ. 321 του επόμενου μυθιστορήματος Αββαδών ο εξολοθρευτής (Αββαδών στην Αποκάλυψη είναι ο άγγελος της Αβύσσου) ο Σάμπατο επαναφέρει ήρωες από το Περί ηρώων και τάφων, αναλύει κάποια σκοτεινά σημεία που απασχόλησαν πολλούς μελετητές του και γράφει ύστερα από μια σύντομη αναφορά στους τυφλούς: Δεδομένα που πρέπει να ληφθούν υπ' όψιν. Ο Ισαάκ ο Τυφλός είναι ο πατέρας της μοντέρνας Καβάλα. Κατοικούσε κάπου στη Νοτιοανατολική Γαλλία τον 13ο αιώνα. Ο Ισαάκ, ο «Τυφλός».

Τι κυβερνά λοιπόν τον κόσμο; Το Κακό, χώρος δράσεως του οποίου είναι το σκοτάδι. Στο σκοτάδι ζουν μόνο οι τυφλοί. Ο Ισαάκ, που ήξερε, ήταν τυφλός. Ποιοι συνεπώς είναι οι κυβερνήτες του κόσμου; H Σέκτα των Τυφλών. Πρόκειται για ιλιγγιώδη σύλληψη που χτίζει μια τρέλα πάνω σε μια άλλη τρέλα, ένα παράλογο ανύπαρκτο, τον Ολμος, πάνω σ' ένα παράλογο υπαρκτό, τη δήθεν ύπαρξη του Κακού και του σκοταδιού, αλλά είναι, πιστεύω, μια σύλληψη παντελώς εσφαλμένη που συντηρεί τον φόβο, γενικώς και ειδικώς. Γιατί, αν κάτι κυβερνά τον κόσμο και δεν είναι αυτεξούσιος και «αυτοκρατής», αυτό είναι ο Φόβος, η Αμαρτία, η Κόλαση, η Ενοχή που έχει επιβάλει το εβραιοχριστιανικό δόγμα, που επενδύει και θεσμοποιεί το «σκοτάδι» και τον αφύσικο φόβο για το σκοτάδι. H πολλαπλή συνθετικότητα που χαρακτηρίζει το Σύμπαν χαρακτηρίζει και το απειροελάχιστο μέρος του, τον άνθρωπο, ο οποίος για να ισορροπήσει σε σχέση με τον εαυτό του, τον θάνατο και το Σύμπαν επινοεί διάφορες θεωρίες. Αυτό είναι όλο περί Κακού και σκοταδιού, μια τρομοκρατική και αγενής θεωρία, και αυτό θα έλεγα στον Ολμος αν τον συναντούσα και αφού του έσφιγγα το χέρι. Και θα πρόσθετα ότι ο κόσμος είναι κόσμος, δηλαδή ομορφιά, και εμπεριέχει ένα απλό φυσικό φαινόμενο χωρίς καμία μεταφυσική προέκταση, το σκοτάδι, που δεν είναι καθόλου επικίνδυνο· εμείς είμαστε που, λόγω της επίσημης αγωγής μας, θεωρούμε ότι είναι επικίνδυνο. Ούτε Κακό υπάρχει στον κόσμο ούτε, πολύ περισσότερο, είναι αντίπαλος του Καλού, γιατί ούτε Καλό ούτε Κακό υπάρχουν: «Για τον Θεό όλα είναι καλά, αγαθά και δίκαια, οι άνθρωποι όμως άλλα τα εκλαμβάνουν ως δίκαια και άλλα ως άδικα» (Ηράκλειτος, απ. 102). «Οι θεοί δίδουν στους ανθρώπους πάντα τα αγαθά και από παλιά και τώρα. Οσα είναι κακά και βλαβερά και ανώφελα, αυτά ούτε παλιά ούτε τώρα τα δωρίζουν οι θεοί στους ανθρώπους αλλά οι ίδιοι οι άνθρωποι τα ενστερνίζονται λόγω αγνωμοσύνης και της τυφλότητας του νου τους» (Δημόκριτος, απ. 175). Με αυτή τη θεώρηση ο τραγικός Ολμος δεν θα μπορούσε να υπάρχει ή θα τον απασχολούσε η τυφλότητα, όχι οι τυφλοί: οι ήρωες στις τραγωδίες αναρωτώνται για τη ζωή και το νόημά της, δεν καταφεύγουν ποτέ όμως στη νηπιώδη μεταφυσική Καλού - Κακού, Σατανά - Θεού. Αποδέχονται, αν και αντιδρούν στη μοίρα τους, κυρίως όμως αντιδρούν στους άδικους νόμους που θεσπίζει η ανθρώπινη εξουσία. Λόγω «σκοτεινής» κοσμοθεώρησης πολλοί σύγχρονοι τραγικοί ήρωες απευθύνονται στο επίπλαστα σκοτεινό τμήμα της ανθρώπινης ψυχής («... αόρατα όντα σάλευαν στα σκοτάδια... ορδές μεγάλων ερπετών, κουβάρια από φίδια στη λάσπη, σαν σκουλήκια πάνω στο ψοφίμι ενός γιγάντιου νεκρού ζώου... τεράστιες νυχτερίδες... πτεροδάκτυλα... άνθρωποι που είχαν πάψει να είναι άνθρωποι», Περί ηρώων, σελ. 464) και όχι στο ευδαίμον, φωτεινό, αυθύπαρκτο τμήμα της. Επειδή όμως υπάρχει εγγενής ευδαιμονία στον κόσμο και στον άνθρωπο, ο ήρωάς μου Ευσθένος στο Λάλον ύδωρ είναι ευδαιμονικά τραγικός.

 click!

Ο Σάμπατο μου προσέφερε και μια ανεκτίμητη βοήθεια: στη Συνείδηση της αιωνιότητας έχω δύο αφηγήσεις, ενός δολοφόνου που σκότωσε τη γυναίκα του και τα δύο παιδιά του και του υπερασπιστή δικηγόρου. Αρχικά είχα «πλεκτές» τις αφηγήσεις αλλά χάλαγε ο ρυθμός. Σκέφτηκα να κάνω ένθετη την αφήγηση του δολοφόνου, δίσταζα όμως γιατί δεν το είχα ξαναδεί. Το έκανα αφού διάβασα το Περί ηρώων και τάφων, ένα από τα λίγα μυθιστορήματα που θα ήθελα να είχα γράψει, αν και η γνωριμία μου με τον Σάμπατο έγινε με το Αββαδών, όταν δούλευα στη Μύκονο. Δεν μου άρεσε καθόλου, μέχρι που μετά από καιρό έπεσα τυχαία στην αφήγηση για τον Τσε. Διαβάζοντας μετά για τη Σέκτα των Τυφλών πήγα αμέσως στην Αθήνα να πάρω το Περί ηρώων. Κατευθυνόμενος στη Σόλωνος διέσχισα την Πατησίων στο ύψος του Μινιόν. Εκεί οι πολυκατοικίες έχουν υπόστεγα. Στρίβοντας λοιπόν από μια κολόνα, για πρώτη και μοναδική φορά στη ζωή μου, έπεσα πάνω σε έναν τυφλό που χτύπαγε την κολόνα με την άσπρη μαγκουρίτσα του.

του Αλέξανδρου Ασωνίτη από TO BHMA online

Πηγή: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=47&artid=153424&dt=24/08/2003

ASTOR PIAZZOLLA - La Muerte Del Angel



να και μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση...

NOUVELLE VAGUE



μια όμορφη μουσική από τον Αλχημιστή !
ευχαριστώ πολύ

Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

LA FILLE SUR LE PONT - PATRICE LECONTE

στ' αλήθεια προσπάθησα
μα δεν μπόρεσα τελικά
ν' αντισταθώ στον πειρασμό

τα συναισθήματα που μου προκαλεί
η ταινία αυτή
δεν μπορώ να τα περιγράψω!!

είναι συγκλονιστικά συναισθήματα
που δε μ' ενδιαφέρει κιόλας να αναλύσω ή να εξηγήσω


DO YOU LOVE ME



άδεια τα χέρια
κάποια δάκρυα
που είχαν ξεχαστεί στις άκρες των δαχτύλων
γλίστρισαν κι έφυγαν κι αυτά

η φωνή μου???
μοιάζει με ουρλιαχτό
μοιάζει απόκοσμη
ξένη
δε τη γνωρίζω
δε θέλω να τη γνωρίζω

μα τα χέρια
δε μένουν άπραγα
παρότι σιωπηλά!!!

ανηφορίζουν
κι ανηφορίζουν
έτσι πάντα
σιωπηλά

τι χάρισμα
να μπορείς να παραμείνεις σιωπηλός

να γεννάς σκέψεις μα...
να μη μιλάς
τι χάρισμα

τα ζηλεύω τα χέρια μου κάποιες φορές
όχι γιατί μιλάω πολύ
μα γιατί
θα 'θελα κάποιος
ένας με φτάνει
να μαντέψει τις επιθυμίες μου
δίχως να ρωτήσει τίποτα
απλώς να μαντέψει

δε θα μ' ένοιαζε αν θα τις πραγματοποιούσε
αλήθεια σου λέω
φανταστικέ φίλε
που τώρα με ακούς να μονολογώ
το μόνο που θα γέμιζε την ψυχή μου όνειρα
θα ήταν να μαντέψει

βαρέθηκα πια
τις ερωτήσεις
τις εξηγήσεις
τα υστερόγραφα

...................

Silena 2/2/2011

CALEXICO

ΤΑΚΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ

Έφυγε τα ξημερώματα της Τρίτης, σε ηλικία 95 ετών,   
ο ποιητής Τάκης Βαρβιτσιώτης



Ομορφιά δίχως πρόσωπο

Σ' εσένα που ήρθες
Απ' έναν κόσμο που δεν γνωρίζω
(Μοναδικό άσυλο της λησμονιάς)

Που ο άνεμος σμιλεύει
Στοχαστικά την κατατομή σου

Κι ο χρόνος απομακρύνεται
Τρομαγμένος
Δίχως ν' αγγίζει την όψη σου

Σ' εσένα που είσαι
Ένα κομμάτι νύχτας
Μες στη μοναξιά του κόσμου
Σχεδιάζοντας μεθυσμένα αστέρια
Και πετάγματα πουλιών

Αδιαπέραστη ιδεατή
Λυπημένη
Σαν ένα σύννεφο που βουλιάζει στα έλη

Φάντασμα της ομίχλης
Που σιγοπερπατεί

Τρέχω χαρούμενος
Να σε προϋπαντήσω

Να σε ξαναγεννήσω
Κάτω απ' τον ήλιο
Πιο αληθινή.

Από τη συλλογή Το πέπλο και το χαμόγελο (1963)


Μονάχα με την ποίηση

Μονάχα με την ποίηση
Δε θα χαθούν ποτέ
Τα μεγάλα ιστιοφόρα της αυγής
Ούτε τα φώτα ούτε η χαρά
Ούτε τα δέντρα ούτε η νύχτα

Μονάχα με την ποίηση
Θα 'μαστε ακόμα ικανοί
Να βλέπουμε και ν' αγαπούμε
Να ονομάζουμε τα πράγματα
Με τις πιο καθημερινές λέξεις
Να λέμε το ψωμί ψωμί τη σκάφη σκάφη
Και μ' ένα βλέμμα να οδηγούμαστε
Σε μιαν αλήθεια οριστική

Μονάχα με την ποίηση
Θα μεγαλώσουνε τα στάχυα
Και τα στήθη των κοριτσιών
Το ποτάμι θ' απομείνει ποτάμι
Η θάλασσα θάλασσα
Κι ο ουρανός ουρανός

Μονάχα με την ποίηση
Θ' ανακαλύψουμε ξανά τ' αστέρια
Μέσα στις καπνοδόχες
Κι όλη τη θλίψη που ενδημεί
Στο βάθος των ματιών
Και θα μπορέσουμε να ξαναβρούμε
Το γενέθλιο χωριό μας
Παραχωμένο μες στα χιόνια

Μονάχα με την ποίηση
Θ' ανακαλύψουμε ξανά τον έρωτα
Και πατώντας από κλωνί σε κλωνί
Κι από ελπίδα σ' ελπίδα
Θα εγκαθιδρύσουμε
Την αγνή βασιλεία των φτερών

Από τη συλλογή Καλειδοσκόπιο (1983)

TROUBLEMAKERS & MR SCRUFF



this is a groovie sound !!!



keep moving...

ΑΚΟΥ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ



σσστ, μη μιλάς
άσε τα σύννεφα να μιλήσουν

μη μιλάς
άσε μόνο τη νύχτα να εξομολογείται
σε μας
τα μυστικά της

σσστ, μη μιλάς
θα ξυπνήσεις τους ανθρώπους με το ψυχρό βλέμμα
και θα χαθεί όλη η μαγεία

μόνον άκου...
τα μάτια μου





Silena 2/2/2011

Τρίτη, 1 Φεβρουαρίου 2011

WONDERFUL JAZZ NOTES



για τον τελευταίο μήνα του χειμώνα



για τα όνειρα που τόσο εύκολα αλλάζουν χρώμα



για το χρόνο που κυλάει τόσο γρήγορα

INTO MY ARMS