Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΑ ΑΝΘΗ



Νερά, κρυμμένα νερά γεμίζουν υπόκωφους αναστεναγμούς τη σκοτεινή διαδρομή, τα μάτια πέφτουν σταγόνα σταγόνα, πρώτα ξεφτίζουν και μετά αρχίζουν να πέφτουν σαν φύλλα φθινοπωρινά, μόνο που αυτά δεν έχουν τ' όμορφο χρώμα των φύλλων. Διάφανα, στάζουν, δημιουργούν ήχο ή μάλλον ήχους ανατριχιαστικούς γιατί θυμίζουν υγρές φωνές, γιατί ποτίζουν στεγνές σιωπές. Τα λουλούδια, άνθισαν τα λουλούδια μες στο καταχείμωνο. Ήταν μια άγνωστη γυναικεία φωνή που με ξύπνησε από το λήθαργο του ονείρου κι έφερε μαζί της κι ευωδιά, των λουλουδιών την ευωδιά που ποιος θα το πίστευε! άνθισαν μες στο καταχείμωνο!
Σαν τη γαλάζια αγκαλιά κι αυτά. Σαν τη γαλάζια αγκαλιά που φέρνει κοντά τα σύννεφα.

Silena 15/11/2011