Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

ΤΟ ΚΟΥΤΙ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ


Μέσα στον κόσμο μην αναζητώντας κάτι, μαγνητισμένη απ' τα πολύχρωμα φώτα, ζαλισμένη απ' τη βουή που σήκωναν τόσες φωνές μαζί, παραπατούσε σχεδόν, παρασυρμένη απ΄ το πλήθος που την πήγαινε πότε από δω πότε από κει.

Το μικρό μάλλινο σκουφί που φορούσε κόντευε να ξεφύγει από τα μακριά μαλλιά μα ούτε έδινε σημασία σε μια τόσο μικρή λεπτομέρεια. Προχωρούσε υπνωτισμένη στον αόρατο σκοπό. Και σαν φάνηκαν τα λαμπερά στριφογυριστά φώτα της ράμπας αναπήδησε σαν να ξυπνούσε κείνη τη στιγμή.

Ξαφνικά βγήκε από τον μέχρι τώρα λήθαργο και με γοργά βήματα πλησίασε προς την σκηνή. Χάιδεψε το σανίδι, το μετακίνησε λιγάκι, πήρε κάτι από το βάθος του κι έκανε ν' ανέβει πάνω στη σκηνή, μα ένα δυνατό χέρι τη σταμάτησε.

Δεν γύρισε καν να κοιτάξει, έκανε αναστροφή και έφυγε. Βιαστικά, όπως είχε έρθει.

Μακριά από τα φώτα, μακριά από το πλήθος, μόνη πια με συντροφιά την ησυχία της νύχτας χαμογελάει σαν να συνομωτεί μαζί της.

Δεν ήθελε να δει μόνο να νιώσει, δεν ήθελε να ζήσει, μόνο να φανταστεί, δεν ήθελε να μείνει, μόνο να το βρει και να φύγει.

Στο αριστερό της χέρι κρατάει τώρα σφιχτά ένα μικρό κόκκινο κουτί. Το φυλάει στα χέρια της σαν θησαυρό, κι είναι στ' αλήθεια ο θησαυρός της αφού μέσα του κρύβει τη νοσταλγία όλης της ζωής της.

Κοιτάζει γύρω της, κανείς. Με την καρδιά να χτυπά δυνατά, ανοίγει το κουτί. Παίρνει το μικρό κλειδί και ξεκλειδώνει ένα μεγαλύτερο κουτί που εμφανίστηκε σχεδόν μαγικά δίπλα της. Βγάζει από μέσα ένα χειρόγραφο πολλών σελίδων και αρχίζει να το διαβάζει. Μόλις φθάνει στην τελευταία σελίδα βάζει ξανά τα χαρτιά στο κουτί και ακουμπάει το κεφάλι στον τοίχο. Στα χέρια της το οβάλ μενταγιόν που κρέμεται στο λαιμό της. Το ανοίγει αργά και κοιτάζει τη φωτογραφία που κρύβεται μέσα του.

Βυθίζεται σχεδόν στην εικόνα, χάνεται μαζί της.

Το πρωί στη θέση που καθόταν υπάρχει μόνο ένα μικρό μάλλινο σκουφί και μια ξεθωριασμένη φωτογραφία που την παρασύρει ο άνεμος.

Οι κιτρινισμένες σελίδες που μύριζαν παρελθόν είναι πια ένα βιβλίο αναμνήσεων όμορφα τακτοποιημένο σε κάποια βιβλιοθήκη.

Τα μακριά μαλλιά κομμένα τώρα κοντά ακολουθούν τις αναμνήσεις με κίνηση νωχελική. Μόνο το μικρό κόκκινο κουτί υπάρχει ακόμη ανέπαφο μ' ένα κλειδί φυλαγμένο στα σωθικά του. Έτσι για να επιβεβαιώνει την ύπαρξη αυτής της μικρής ιστορίας.

Silena 30/10/2011