Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

ΑΡΡΗΤΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ



περπατούσα σκυφτή μα το βλέμμα πετούσε αλλού
και σαν μαγνήτης άδραξε μικρά φωτάκια
φωτάκια αστέρια
αστέρια φωτάκια
μιας λαμπερής μέρας το δώρο
στους ανθρώπους που κρυώνουν πολύ

περπατούσα και μιλούσα στ' όνειρο
για να ξορκίσω τους θυμούς που αντάριαζαν την ψυχή μου
για να ξεχάσω τους λυγμούς που κυλούσαν στα μάγουλα
στ' αστέρια μου χάριζα χαμόγελο υγρό
στη νύχτα μου χάριζα φως λαμπερό

περπατούσα
περπατάω ακόμη
στα άρρητα μονοπάτια που χάραξε η μνήμη
ερήμην μου

Silena 13/10/2011