Σάββατο, 9 Ιουλίου 2011

MIDNIGHT SOUNDS





Έχει όνειρα η νύχτα μου και φωνές.
Φωνές που έρχονται από κει, μακρινές.
Φωνές που έρχονται από δω, κοντινές.
«Πίστεψα πως είχανε πια αποκοιμηθεί», είπα φωναχτά κι έκλεισα απαλά το βιβλίο που είχα στα χέρια μου.
Ακούμπησα το κεφάλι στη σιωπή. Τα μάτια βασίλεψαν.
Σσστ… οι κοντινές φωνές διηγούνται.
Και καθώς οι λέξεις παίρνουν σχήμα, βλέπω εμένα να τρέχω ξυπόλητη στην άμμο, καλοκαίρι. Φεγγάρι που γεμίζει, ανοιχτή αγκαλιά κι ένα φιλί υγρό, να κυνηγιέται με τον άνεμο πριν φτάσει σ’ εμένα.
Να γίνει λες πιο παιχνιδιάρικο, να πλάσει επιθυμίες, να ραγίσει τον χρόνο και να χωθεί στη ρωγμή του για να με σαγηνεύσει μυστικά.
Μ’ αγγίζει.
Το φιλί μ’ αγγίζει και τα χέρια μου απλώνουν αστέρια, να γλυκάνουν τις ευχές, να μεγαλώσουν τις αγκαλιές.
Γεύσεις χρωματιστές παντού.
Ξεδίψασα κι απόψε, ψυχή μου.
Φώτισα κι απόψε τη  νύχτα.
Με φωνές…
Silena 9/7/2011