Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2011

CHARLES SIMIC

Μυστική ζωή

Είναι σα να ψαρεύεις στο σκοτάδι
Αν με ρωτήσεις:
Οι σκέψεις μας είναι τ' αγκίστρια
Οι καρδιές μας το ωμό δόλωμα

Εκσφενδονίζουμε την πετονιά πάνω από τα κεφάλια μας,
Δίχως να κατανοούμε όλα όσα πιστεύουμε,
Στον έναστρο νυχτερινό ουρανό.
Μέχρι να εξαφανιστούν από το οπτικό μας πεδίο.

Η πετονιά ξεδιπλώνεται μακριά
Ανεβαίνοντας μέχρι τον λαιμό μας σαν αναστεναγμοί
Σαν μιας δύσκολης μέρας το μπάφιασμα,
Αναζητώντας την ψυχή και την ευλαβικότητα.

*

Μια ελάχιστη σκέψη ενάντια
Στην υπέρτατη αδιανόητη.

Τι λες γι' αυτό;

Ο κύριος Χαρούμενες Μελωδίες ψαρεύει μέσα στο σκοτάδι στο ποτάμι
μ' ένα άδειο καλάμι
μια μπάντα που μουρμουρίζει κρέμεται πάνω του.

Η μύγα και η αράχνη πάνω στην οροφή
σημαδεύουν τον αδερφό.

*

Στο ψηλότερο σχολειό του κρυφτού,

στην αχανή του αίθουσα
του καπνού και των καθρεφτών,
εκεί όπου είμαστε οι δίδυμοι τιμωρημένοι
όρθιοι στ' αριστερά στη
σκοτεινότερη γωνιά.

Τα πεπρωμένα μας στη σιωπή ενός στόματος
ενός
που δεν είχε κανένα όραμα
λαμποκοπώντας εκεί
σα να 'χε σαλιωθεί από την ίδια του τη γλώσσα.

*

Λαμβάνει ένα τσιμπηματάκι
από καιρό σε καιρό,

Δεν το πιστεύεις.

Στέλνει μια ανατριχίλα μέχρι τις σπονδυλικές μας στήλες
σ' απάντηση.

Οπως ακριβώς κάνει η κόλαση.

Εκεί υπάρχει μια πόρτα που ποτέ δεν την είχες προσέξει πρωτύτερα
αφημένη μισάνοιχτη στο δωμάτιό σου.

Μην παραμυθιάζεσαι.

Το τραγούδι έλεγε: Μην κάνεις τίποτα
Μέχρι ν' ακούσεις από μένα το σύνθημα.

Ναι, φυσικά.

Στο μεσοδιάστημα,

Φόρα σκουρόχρωμα
Γυαλιά στο κρεβάτι.
Πες στις προσευχές σου:
Εντός της συ έπρεπε να με αναζητήσεις,
Συ που ήδη με ανακάλυψες.

Αυτό συμβαίνει που με τις αποχωρήσεις
Είναι όλοι αναστατωμένοι σήμερα.

*

Μοναχικοί ψαράδες
στοιχίζονται σα μηδενικά -

Ως το άπειρο.

Ξαπλωμένοι στη σκιά
Αναμασώντας το πικρό ρήμα
«Να ζει κανείς»
Ο φλοίσβος της αβύσσου
Τους περικυκλώνει.

Εντός αυτιού το μυστήριο
Και το σπλάχνισμα.

Τ' αγκίστρι έμεινε να ταλαντεύεται
Στο Μεγάλο «Τίποτα»,

Σίγουρα να ψαλιδίστηκε
Από τον ΧΧΧΧΧ δικό τους
Με καλλωπιστικό ψαλίδι μουστακιού

Μολαταύτα, προς τα πάνω,

Λευκές ουρές πουκαμίσων και όλα τα άλλα -

Θα είμαι καταραμένος!

Πηγή: < ... εδώ ... >