Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2011

Δραπέτης Αναγνώσεων

 

 

 

 

  

painting by Melody Cleary

 

Και που να πήγε εκείνος ο αέρας που φύσηξε τα δέντρα; Πως κατοικείς παιδί στο βλέμμα της πεθαμένης σου μητέρας; Αυτά είναι ερωτήματα για να τους φεύγεις, κι όχι... Δραπέτης αναγνώσεων πάω κι ας μην το ξέρω, θέλω να πω όταν γράφω. Φοράω κυριακάτικα ρούχα ονομάτων για καθημερινές κι έχω μάθει, από τότε που εκείνος έβλεπε σ' όλα του βιβλίου τα γράμματα ένα όνομα Γλυκίνης, πως ανάμεσα βιβλίο και ποδήλατο διαλέγεις πάντα το δεύτερο και διαβάζεις το μεσημέρι σαν τετράδιο παλιάς ιχνογραφίας ή φυτολόγιο με πατημένα στις σελίδες του φύλλα από φιλημένα χείλη. Ποτέ δεν είμαι εκεί που πέφτει των άλλων η ανάγνωση γιατί είναι αυτό ακριβώς που με πηγαίνει αλλού. Κι από το να μην ξέρω που με πηγαίνει είναι που συνεχίζω να πηγαίνω. Τι φρουτώδης άγνοια από δαγκωμένα μήλα. Έτσι είναι οι λέξεις. Δαγκώνεις λίγο κατά τις ανάγκες του αέρα μέσα σου κι αφήνεις και για τον περαστικό. Εν τω μεταξύ τα έχεις όλα εκτός από εκείνο το όλον το αειπενθές που αγνοούν οι πεπτοκότες. Ένα είδος εξόδου από παράδεισο είναι το πραγματικό. Θηρίο που όλο πεινάει λέξεις κι όσο τρώει τόσο αυξάνει η πείνα του. Γι αυτό δραπέτης αναγνώσεων πάω στα νεύματα των σπλάχνων μου αφήνοντας στη γενναιοδωρία της γλώσσας των συγχρονισμό αποκάτω με άλλα σπλάχνα. Νομίζουν δικά μου και τους ξεγελούν οι λέξεις. Γιατί το πράγμα, κι εγώ το ξέρω, είναι ακριβώς αυτό. Οι λέξεις ξένες και μονάχα ο αέρας δικός μας που τις στρέφει με αξίωση πραγματικού.

η πηγή βρίσκεται < ... εδώ ... >