Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011

ΤΟΥ ΚΑΝΕΝΟς ΤΟ ΡΟΔΟ



















Red Thoughts by Silena




ΨΑΛΜΟΣ
Κανένας δε μας πλάθει ξανά από χώμα και πηλό,
κανένας δεν ευλογεί τη σκόνη μας.
Κανένας.

Δόξα σοι ο Κανένας.
Για την αγάπη σου θέλουμε
ανθίσει.
Σ’ εσένα
απέναντι. Ενάντια

Ένα Τίποτε
ήμασταν, είμαστε, για πάντα
θα μείνουμε, που ανθίζει:
του Τίποτα, του
Κανενός το ρόδο.

Με
το στύλο φως ψυχής,
το στήμονα έρημο ουρανού,
τη στεφάνη κόκκινη
από τη λέξη πορφύρα, που τραγουδούσαμε
πάνω, ω πάνω
από τ’ αγκάθι.

ΗΤΑΝ ΧΩΜΑ ΜΕΣΑ τους, και
αυτοί έσκαβαν.

Αυτοί έσκαβαν κι έσκαβαν, έτσι περνούσε
η μέρα τους, η νύχτα τους. Και δε δοξάζανε Θεό,
που, έτσι άκουγαν, όλα αυτά τα ήθελε,
που, έτσι άκουγαν, όλα αυτά τα ήξερε.

Αυτοί έσκαβαν και δεν άκουγαν τίποτα πια·
δεν έγιναν σοφοί, δεν εφεύραν κανένα τραγούδι,
δεν επινόησαν καμία γλώσσα.
Αυτοί έσκαβαν.

Ήρθε μια γαλήνη, ήρθε και μια θύελλα,
ήρθαν οι θάλασσες όλες.
Εγώ σκάβω, εσύ σκάβεις, σκάβει και το σκουλήκι,
κι αυτό που τραγουδάει εκεί λέει: αυτοί σκάβουν.

Ω ένα, ω ουδένα, ω κανένα, ω εσύ:
πού πήγαινε, αφού στο πουθενά πήγαινε;
Ω εσύ σκάβεις κι εγώ σκάβω, και σκάβω μέσα μου ως εσένα,
και στο δάχτυλό μας ξυπνάει το δαχτυλίδι.

… ΚΕΛΑΡΥΖΕΙ Η ΠΗΓΗ
Εσείς στην προσευχή, εσείς στη βλαστήμια, εσείς
στην προσευχή ακονισμένα λεπίδια
της
σιωπής μου.

Εσείς δικές μου, μαζί μου
σακατεμένες λέξεις, εσείς
οι ευθείες μου.

Κι εσύ:
εσύ, εσύ, εσύ
αληθινό μου και κάθε μέρα αληθινότερο
γδαρμένο αργότερα
των ρόδων-:

Πόσος, ω πόσος
κόσμος. Πόσοι
δρόμοι.

Δεκανίκι είσαι, φτερούγα. Εμείς- -
Εμείς θα τραγουδήσουμε το παιδικό τραγούδι, αυτό,
ακούς εσύ, αυτό
με τους μεν και τους δε, με τους ανθρώπους, ναι αυτό
με τους θάμνους και με
δυο μάτια, πεσμένα εκεί έτοιμα σαν
δάκρυ- και-
δάκρυ.

PAUL CELAN
μτφρ. Χ. Λαζός, εκδ. Άγρα