Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

CAROUSEL


Carousel by Elizabeth Hewitt

(click!!)

στεκόμουν στη μέση ενός...απέραντου λούνα παρκ! δεξιά μου το καρουσέλ, αριστερά μια πελώρια ρόδα που γυρνούσε αργά και καθώς μεγάλοι και παιδιά έφθαναν στο πιο ψηλό σημείο μπορούσα ν' ακούσω καθαρά τις φωνές που με γέλιο και φόβο μαζί, συνέθεταν έναν άγριο ήχο που δε μου άρεσε, άρχισα να περπατάω κι άλλαζε μαζί με τα βήματά μου και η οπτική γωνία που έβλεπα τα πράγματα και τους ανθρώπους. Σταμάτησα μπροστά στο τούνελ του τρόμου, δε μπήκα μέσα, μόνο κοίταζα την έκφραση των ανθρώπων που έβγαιναν απ' αυτό. Κανένα πρόσωπο δεν έδειχνε κάποια ίχνη φόβου ή έστω ταραχής. Χαμογέλασα και σκέφτηκα πως είναι αστείο να προσπαθείς να νιώσεις το φόβο σ' ένα μέρος που ξέρεις πως δεν θα τον νιώσεις ποτέ!
Άλλωστε η συγκίνηση, έστω και μέσω του φόβου, καταντάει γελοία όταν προσπαθείς να τη νιώσεις, όταν βγαίνει από την κατάσταση του απρόσμενου, όταν χάνει την πολυτέλεια της έκπληξης. Στάθηκα ένα λεπτό, έτσι ακριβώς όπως στεκόμαστε για να διακρίνουμε αν η φωνή που έφερε ο αέρας κοντά μας, έκρυβε το όνομά μας, και συνέχισα τον περίπατο, τον δίχως σκοπό ή τέλος.
Μόνο αυτό που συνέβη θα μπορούσε να με βγάλει από αυτή τη χαλαρότητα και την ευδαιμονία του να κάνεις βόλτα, σκέψεις, ερωτήσεις, διαλόγους, με τον εαυτό σου....χωρίς να υπάρχει ανάγκη βιασύνης ή απολογίας ή εξήγησης...
Ένα κοριτσάκι έκλαιγε με λυγμούς, κι όπως ήρθε απρόσμενα και χώθηκε στην αγκαλιά μου χωρίς να πει κουβέντα, έτσι χάθηκε μέσα στο πλήθος. Ταράχτηκα και κοίταξα τριγύρω μήπως και το δω ξανά, ίσως να χρειαζόταν βοήθεια, σκέφτηκα. Μα δεν είχα προλάβει ούτε την εικόνα του να συγκρατήσω.
Είχα χάσει πια την ηρεμία που ένιωθα μέσα μου. Δε βιάστηκα να φύγω, κάθισα μόνο απέναντι από το τούνελ του τρόμου κι άρχισα να γελάω δυνατά...ίσως για να ξορκίσω όλα εκείνα τα δάκρυα

Silena 17/4/2011