Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

TANGO ARGENTINO



Bajofondo Tango Club

Και λίγη ...ιστορία για το Tango Argentino.....

Άρχισε να διαδίδεται στο Buenos Aires στα μέσα του 19ου αιώνα.

Η καταγωγή του tango είναι αρκετά ασαφής. Υπάρχουν θεωρίες που μιλούν για αφρικάνικες ρίζες και άλλες που μιλούν για μετανάστες που μετέφεραν στην Αργεντινή χορευτικές επιρροές από τις πατρίδες τους. Το σίγουρο είναι ότι στα μέσα του 19ου αιώνα, άρχισε να διαδίδεται στο Buenos Aires.

Οι "guapos", οι "compadritos" και οι "malevos" συναντιούνταν στο Café Sabatino, στο Almacén de la Milonga και στο Viejo Bailetín del Palomar. Στα μπακάλικα της οδού Necochea de La Boca άρχισε να ακούγεται αυτή η χαρούμενη και νεανική μουσική από μουσικούς που αυτοσχεδίαζαν χωρίς να γνωρίζουν παρτιτούρες.



Το tango δεν μπορεί να θεωρηθεί ξεχωριστό από την αργεντίνικη παράδοση, καθώς αναπτύχθηκε παράλληλα με την αργεντίνικη κοινωνία και "χρωματίστηκε" από τις εμπειρίες των ανθρώπων που μετανάστευσαν εκεί. Μια εκδοχή, μάλιστα, της προέλευσης του tango είναι και αυτή: γύρω στο 1860 οι διάφοροι μετανάστες χόρευαν χορούς των περιοχών τους. Χορεύονταν πολύ το βαλς, αυστριακής προέλευσης, το paso doble και το tango andalúz, η zarzuela, χοροί σκωτσέζικης προέλευσης, habaneras κουβανέζικης προέλευσης, polka, mazurka, cuadrilla και milonga. Όλοι αυτοί οι χοροί είχαν ως βάση το fandango και το candombe των νέγρων. Ακόμα, όμως, δεν υπήρχε ο χορός tango που εννοοούμε σήμερα.
Στις γειτονιές άρχισε να χορεύεται το "tango arrabalero", στον οποίο τα ζευγάρια χόρευαν σφιχταγκαλιασμένα, σκανδαλίζοντας τα ήθη της εποχής. Αναμενόμενο, λοιπόν, να απαγορευτεί ο χορός αυτός από την Εκκλησία, αλλά και από την Αστυνομία, αναγκάζοντας τους tangueros να χορεύουν σε κρυφά και σκοτεινά μέρη.



Αυτή η απομόνωση, το σκοτάδι και η μυστικοπάθεια, ήταν που ενέτειναν τη δύναμη του συναισθήματος και της μελωδίας, δημιουργώντας ένα μύθο γύρω από το tango και προσδίδοντάς του ένα μοναδικό πάθος. Από τους συντηρητικούς, θεωρούνταν κάτι "βρώμικο", κάτι που χόρευαν μόνο όσοι αναζητούσαν ηδονή και ερωτισμό.

Το 1910 το tango χορεύεται στο Παρίσι κι από κει κι έπειτα διαδίδεται σ' όλο τον κόσμο. Η αποδοχή του, μάλιστα, ήταν τέτοια, ώστε να θεωρείται αναγκαίος χορός για να εκφραστεί κάποιος. Η αφορμή για τη διατήρησή του όλα αυτά τα χρόνια, ήταν και ο σχεδιασμός χορογραφιών, οι οποίες εκτελούνταν και εμπλουτίζονταν συνέχεια. Επίσης, ο διάσημος Αργεντίνος συγγραφέας, Jorge Luis Borges, ανέφερε συχνά-πυκνά στα γραπτά του διάφορες tango εμπειρίες τόσο άλλων όσο και προσωπικές. Τέλος, το Hollywood καθιερώνει το αργεντίνικο τάνγκο μέσα από τις ταινίες του Rodolfo Valentino, ανάγοντάς το σε ερωτικό, παθιασμένο και απαραίτητο χορό για να μπορέσουν να εκφραστούν τα βαθύτερα συναισθήματα.



Όπως κάθε αυθεντική καλλιτεχνική έκφραση, έτσι και το tango πλησιάζει την έννοια της ανθρώπινης ύπαρξης, αποκαλύπτοντας την ψυχή του Μπουένος Άιρες. Ίσως εκεί να οφείλεται και η επιβίωσή του στις γειτονιές της Αργεντινής, στις ακαδημίες χορού της Ιαπωνίας, στους δρόμους του Παρισιού και στα πολιτιστικά κέντρα της Νέας Υόρκης.

Source: http://tango.dancenews.gr/istorika_stoixeia.html