Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

GOLDFRAPP



Όμορφο σκίτσο, κάποιου που το χέρι του αγωνιά να βρει την άκρη στην άκρη.

Μια νύχτα δίχως άκρη αναπνέει γρήγορα, γιατί σε λίγο ξημερώνει και δε θα προλάβει να τελειώσει αυτό που υποσχέθηκε να χαρίσει στο φως. Τα δάχτυλα σφίγγονται σε γροθιά να ξεμουδιάσουν από τις ώρες, τις ατελείωτες ώρες που πάλευαν πάνω στο χαρτί, με συναισθήματα, με αναμνήσεις, με όνειρα, με φαντάσματα, με...σκιές κι ούτε ένα λεπτό δεν είχαν σταματήσει αυτό το μακελειό...σαν τις λέξεις που κυλάνε γρήγορα και σου ξεφεύγουν και τρέχεις να τις πιάσεις, μα πια είναι αργά γιατί δεν μπορούν να περιμένουν οι λέξεις, είναι ανυπόμονες να γίνουν φωνή να γίνουν παιχνίδι ή κάποιο έργο που θα χειροκροτηθεί πανηγυρικά ή θα καταποντιστεί σε μια σκοτεινή αποθήκη ενός θεάτρου χωρίς θεατές!

Κι έπειτα θα ξεχαστεί το σκίτσο, θα ξεφτίσουν οι λέξεις, θα σωπάσει η φωνή γιατί δεν θα έχει τίποτα πια να διηγηθεί.

Χωρίς την πηγή πώς να ξεδιψάσεις, χωρίς φαντασία πώς να γράψεις, χωρίς όραμα πώς να σχεδιάσεις, χωρίς έρωτα πώς να ζήσεις!

Μελαγχολώ όταν ο ουρανός είναι συννεφιασμένος, μου ΄ρχεται να κλάψω, χωρίς κάποιο λόγο, έτσι για ν' ανακουφιστώ από τα σκόρπια μου συναισθήματα, από τις εικόνες που δεν έγιναν ζωή ή από τις σκιές που δε φωτίστηκαν αρκετά ώστε να χαθούν... και κάτι τέτοιες στιγμές έρχεται να με σώσει ο ήχος, η μελωδία, με γητεύει και ξεχνάω, κι έτσι συνεχίζω και συνεχίζω αυτό το ταξίδι μου και γράφω και γράφω κι ονειρεύομαι και σκοτώνω για πάντα ό,τι ανεπιθύμητο μ' ακολουθεί!

γιατί σκέφτομαι πως για να προχωρήσεις πρέπει να ξεχάσεις ή να θυμηθείς....

Silena 31/3/2011