Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011

JUST THOUGHTS



Ήταν κάποτε η Ν. μια γυναίκα που γεννήθηκε και το πρώτο συναίσθημα που ένιωσε δεν ήταν ούτε έκπληξη, ούτε φόβο, ούτε θυμό, ούτε χαρά.
Το πρώτο της συναίσθημα ήταν η ζήλια. Κυρίαρχη και πελώρια, σκέπαζε όλο της το σώμα, έκλεινε τα μάτια της, φίμωνε το στόμα της. Ναι, τόσο ισχυρό ήταν αυτό το συναίσθημα.
Η Ν. (όχι δεν είμαι εγώ, η Ν. ήταν η αφορμή να γράψω αυτό που διαβάζετε τώρα), είχε και δύο αδέρφια πολύ μεγαλύτερα απ' αυτή, κι έτσι εκ γενετής ήταν καταδικασμένη να μεγαλώσει μόνη, χωρίς άλλη παιδική παρέα.
Ήταν, απ' όσο μπορώ να ξέρω, ένα μοναχικό παιδί που ποτέ δεν κοίταζε πώς η ίδια νιώθει, τι η ίδια θέλει, και ποτέ δεν είχε κάνει όνειρα για τον εαυτό της. Το μόνο που έκανε κάθε μέρα, κάθε στιγμή, ήταν να κοιτάζει τους άλλους, και να ζηλεύει. Έπλαθε μια εικονική πραγματικότητα για τις ζωές των άλλων και θεωρούσε οτι μόνον οι άλλοι έχουν κατακτήσει την ευτυχία, με τον δικό της φυσικά ορισμό της λέξης.
Τα χρόνια πέρασαν, η Ν. έγινε μια όμορφη γυναίκα, που πολλοί την επιθυμούσαν, μα αυτή απέρριπτε κάθε θαυμασμό και κάθε ειλικρινή εκδήλωση τέτοιων συναισθημάτων.
Κι έτσι έμεινε μόνη, να κατηγορεί τους άλλους για τη μοναξιά της.
Η αλλαζονεία, η έλλειψη αυτογνωσίας, η ανύπαρκτη αυτοκριτική και η πλασματική θεώρηση της καθημερινότητας την οδήγησαν στην ηθελημένη απομόνωση.

Είναι τραγικό πραγματικά για έναν άνθρωπο, να μην έχει κοιτάξει ούτε μια φορά την ψυχή του!

Είναι οδυνηρό για όσους αγαπούν ειλικρινά αυτόν τον άνθρωπο, να βλέπουν την εξέλιξή του που καταλήγει στην απόλυτη παρακμή.

Με πίκρα τα γράφω όλα αυτά γιατί πιστεύω πως αν δεν αγαπήσεις ή καλύτερα αν δεν αποδεχτείς πρώτα τον εαυτό σου, δε μπορείς ούτε να δώσεις μα ούτε να πάρεις αγάπη και χαρά.

Silena 9/2/2011