Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011

THE BUTTON

Δεν βρισκόμουν εδώ! Είχα χαθεί μέσα στο χρόνο που δεν είχα ζήσει ποτέ, μα δε μ’ ενδιέφερε αυτό. Ήθελα να βιώσω τον άγνωστο χρόνο, τον άγνωστο χώρο, τις στιγμές που δεν υπήρξαν μέχρι εκείνη την ώρα. Κι έτσι ένα μόνο μου έμενε. Ο αυτοσχεδιασμός. Με τα μάτια κλειστά με βλέπω τώρα καθαρά …να χάνομαι ανάμεσα στα πυκνά φυλλώματα των δέντρων, να ψάχνω για πολύτιμους ξεχασμένους «θησαυρούς» που κάποιοι περαστικοί είχαν πετάξει ή είχαν χάσει καθώς τυχαία βρέθηκαν εκεί.
Ένα ξύλινο κουτί, λίγο σύρμα και κάτι που γυάλιζε. Ήταν ένα μικρό θαλασσί κουμπί. Ναι, ένα συνηθισμένο κουμπί. Το κράτησα πολύ ώρα, σα να μπορούσα να το ζωντανέψω με τη θέρμη των χεριών μου. Κι αυτό, έτσι ξαφνικά …ζωντάνεψε κι άρχισε να διηγείται!


Ιστορίες για τα μέρη που βρέθηκε, για τα ρούχα που στόλιζε, για τα χέρια που το είχαν αγγίξει, πότε ανυπόμονα και βιαστικά, πότε τρυφερά και γαλήνια.

Ήταν οι ιστορίες ενός …κουμπιού! Μα απ’ όλες τις ιστορίες του κάτι έλειπε. Είχα την αίσθηση πως πάντα κάτι έλειπε. Ναι, έλειπε ο ήχος. Έτρεξα πίσω, στο χρόνο που γνώριζα, στο χώρο που ζούσα, στις στιγμές που δεν είχαν πεθάνει, απλώς μου είχαν κρυφτεί, έτσι σα παιχνίδι, και περίμεναν να τις ανασύρω ξανά από το μικρό μουσικό κουτάκι της μνήμης μου, περίμεναν υπομονετικά να τις ζωντανέψω. Γιατί γνώριζαν καλά πως οι στιγμές είναι μνήμες, δεν πεθαίνουν, απλώς πέφτουν σε μια νάρκη μέχρι να τις αγγίξει κάποιος με ζεστά χέρια κι αυτές να ξυπνήσουν, να τεντωθούν απολαυστικά και να αρχίσουν να υπάρχουν εδώ, στην καρδιά μας!

Άρχισα με αγωνία να ψάχνω για τα υλικά που έλειπαν. Και να, τώρα όλα μπροστά μου παραταγμένα, έτοιμα να μετουσιωθούν σε ήχο….

Ένα όμορφο ξύλινο κουτί που γυάλιζε από το βερνίκι, λίγο σύρμα, γαληνίτης, ακουστικά και η μεγάλη στιγμή έφτασε!

Η μελωδία έφτασε στ’ αυτιά μου σαν παραμύθι. Ούτε η ίδια δεν πίστευα ότι τα είχα καταφέρει. Ήταν η πιο γλυκιά μελωδία που είχα ακούσει ποτέ. Η μελωδία της δημιουργίας! Και τότε αισθάνθηκα ευτυχία. Μια ανείπωτη ευτυχία να με πλημμυρίζει.
Το κουμπί που βρήκα το έβαλα πάνω στο κουτί, για να είναι ο επίσημος ακροατής!!

Πετάγομαι τώρα τρομαγμένη, φωνάζοντας «το κουμπί, ξέχασα το κουμπί».
Και τότε διαπίστωσα πως είχα ξεχάσει το κουμπί στο …όνειρό μου!!!

Silena 16/2/2011