Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

WORDS

Μικρά ψήγματα, τόσο μικρά που δεν δίνω σημασία στην αρχή. Κι αυτά πολλαπλασιάζονται δίχως να ρωτήσουν. Γεμίζουν σιγά-σιγά το μυαλό μου. Νιώθω πως θα εκραγώ από το πλήθος τους. Είναι συναισθήματα που εμφανίζονται ξαφνικά. Μερικά είναι γνώριμα σε μένα από καιρό μα υπάρχουν κι άλλα, πολλά, άγνωστα που μεγαλώνουν ανεξέλεγκτα, γιγαντώνονται. Δεν υπάρχει χώρος. Η αναπνοή αγωνίζεται να βγει. Θέλω χώρο, ουρλιάζω, θέλω χρόνο. Και το μυαλό γεμίζει ολοένα και πιο πολύ.

Και τότε, τότε έρχεται η στιγμή που νιώθω το ζεστό ποτάμι των λέξεων να με κατακλύζει και να ξεχύνεται από μέσα μου, κι εγώ ανήμπορη να αντιδράσω αφήνομαι σε ένα πρωτόγνωρο παραλήρημα μετουσίωσης των συναισθημάτων, σε λέξεις. Γεννάω λέξεις, που βγαίνουν ορμητικά κι αγκαλιάζονται για να ζεσταθούν, κι οι λέξεις γεννάνε άλλες λέξεις κι αυτές στην ίδια αγκαλιά ματώνουν καθώς πέφτουν άναρχα στον αέρα και η ταχύτητά τους ξεπερνάει το φως. Κι οι λέξεις εκτινάσσονται και φτάνουν στον ήλιο μα επανέρχονται ξανά και ξανά με απίστευτη δύναμη. Διαστέλλονται λες από τη θέρμη του.

Τότε ζητάω τη σιωπή. Σιωπή. Οι λέξεις κοιμούνται ήρεμα. Βρίσκουν τη θέση τους, μόνες τους, χωρίς τη δική μου βοήθεια. Ανοίγω τα μάτια μου. Δεν είναι τρομαγμένα πια. Η αναπνοή βρίσκει το ρυθμό της. Ηρεμία. Τότε αρχίζω να τις αποτυπώνω, σύμβολα στο χαρτί, εκρήξεις στην ψυχή, δάκρυα ή γέλια ή λυγμοί. Κι όταν ακούσω το πρώτο τους κλάμα, τότε έχω τη σιγουριά πως φέρνουν μέσα τους τη ζωή. Τη δική μου!

Silena 20/1/2011