Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

MONIKA - YES I DO



όμορφο και τρυφερό σαν τα παιδικά όνειρα...

27 of December is arrived and i think it΄s Saturday.
Greece is turning into white and its cold.
We dont really care.
I keep thinking of the way that we were met
Feels like its a fairy tale
Youre the princess the most beautiful I΄ve seen
I am just a prince

I can make you play
I can make you smile
I can make you safe in my foolish arms
You΄re my sweetest kiss
You΄re my immortality
You΄re my pretty world spins inside my little mind little mind

Now were kissing and were saying to each other
Just a little I do
But the thing is what we really want
It cannot be said
And I promise I will never let that death
Take you from me anyway
I΄ll throw us stars, stars. Stars
To wish well never die

You΄re my brightest sun
You΄re my crystal sea
You΄re my loudest rhythm
Beats inside my heart
I will make you laugh
I will make you fly to the shinny skies where
Where well live in happiness.

Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ

Δεν έχει σημασία ποιο μονοπάτι θα διαλέξεις.
Υπάρχουν ένα εκατομμύριο μονοπάτια και όλα είναι ίδια γιατί δεν οδηγούν πουθενά.
Αρκεί το μονοπάτι να το ακολουθήσεις χωρίς φόβο και χωρίς φιλοδοξία.
Και αρκεί το μονοπάτι να έχει καρδιά.
Κάρλος Καστανέντα, 1925-1998, Περουβιανός συγγραφέας

Δευτέρα, 27 Σεπτεμβρίου 2010

ΕΙΝ’ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΙΑ ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑ



ΕΙΝ’ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΙΑ ΧΕΙΡΟΝΟΜΙΑ
είν’ τα ποιήματα μια χειρονομία
σαν να σηκώνεις λίγο τον πέπλο απ’ τα μυστήρια
όταν η πλήξη γίνεται λεηλασία
και πρέπει να ξαναβρούμε τη γύμνια μας
όπως ο εργάτης που σπάει τις αλυσίδες του
και ρίχνεται στη θάλασσα ντάλα μεσημέρι.

Αντώνης Αντωνάκος

Κυριακή, 26 Σεπτεμβρίου 2010

ΑΕΡΟΣΤΑΤΟ



σ' ένα αερόστατο πως ήμουν
ονειρεύτηκα

με δέκα ξωτικά
χρωματιστά

υπόσχεση απ' τα χείλη μου
να πάρουν ήθελαν
πως στ' όνειρό μου
θα' ρθουνε ξανά

κι εγώ υπόσχεση γλυκιά τους δίνω
χαμόγελο στα πρόσωπά τους
για να δω
και τα μικρά χεράκια τους
αγγίζω
στη φαντασία μου να δώσω το ρυθμό

μα ξαφνικά
πετάγομαι απ' τον ύπνο μου
με αγωνία και ιδρώτα στα μαλλιά

κοιτάζω γύρω μου
τίποτα,
πουθενά τα ξωτικά!
μόνο ένα κομμάτι ύφασμα
χρωματιστό
στα χέρια μου κρατώ
ανάμνηση αέρινη από εκείνο το αερόστατο
που με είχε πάει, τόσο ψηλά

silena 26/9/2010

φιλιά πολλά και μια γλυκιά καληνύχτα!!

SUNDAY MORNING

όμορφη μουσική
γραμμένη για μια Κυριακή
σαν αυτή
τρυφερή και ... λίγο νοσταλγική

ΠΕΡΑ ΑΠ' ΤΟ ΘΟΛΟ ΠΟΤΑΜΙ



Πέρα στο θολό ποτάμι
έσκυψε η νύχτα να λουστεί.
Έτσι και η όμορφη Μπελίσα
μ' ένα φιλί θα δροσιστεί.

Πάνω στο πέτρινο γεφύρι
κάθεται η νύχτα δροσερή.
Έτσι και η όμορφη Μπελίσα
στον κήπο θα τον καρτερεί.

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Πρώτη εκτέλεση: Φλέρυ Νταντωνάκη

Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

COME RAIN OR COME SHINE

μοναδικός B.B. King... και υπέροχη δροσιστική φθινοπωρινή μπόρα!

Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

ΛΕΞΕΙΣ - ΜΕΛΩΔΙΑ



Τις λέξεις όσο παλιώνουν,
να τις ρίχνετε στα ποιήματα.
Μέσα σ' αυτά θα ξαναβρούν την αλήθεια
και τη λάμψη τους.
Αν όμως σας πέφτει μακριά η ποίηση,
να τις κρατάτε σε βαθιά σιωπή
και σε υγρασία σώματος.
Να προσέχετε να βρίσκονται διαρκώς
κοντά σε παιδιά, σε φωτιά και σε έρωτα.
Προπάντων να τις συντηρείτε σε κατάσταση γραφής.

Διονύσης Καρατζάς
από τη συλλογή Ταξίδια εσωτερικού, 2009

VOCES

Με αποφθέγματα θα σας καλημερίσω σήμερα! Από το βιβλίο «Φωνές» (Voces) του Antonio Porchia, ενός ιδιότυπου στοχαστή - ποιητή αφού έχει γράψει μόνο αποφθέγματα!
«Όποιος δεν γεμίζει τον κόσμο του με φαντάσματα, απομένει μόνος»

«Όποιος έχει δει να αδειάζουν όλα, σχεδόν γνωρίζει από τι γεμίζουν όλα»


«Αν δεν σηκώνεις τα μάτια, θα πιστέψεις πως είσαι το πιο υψηλό σημείο»

«Όποιος τα συγχωρεί όλα θα έπρεπε να συγχωρείται για όλα»


«Έχουν πάψει να σε ξεγελούν, όχι να σε αγαπούν. Και σου φαίνεται πως έχουν πάψει να σε αγαπούν»



«Εσύ πιστεύεις πως με σκοτώνεις.
Εγώ πιστεύω πως αυτοκτονείς»

«Ο άνθρωπος τα κρίνει όλα από την παρούσα στιγμή, χωρίς να καταλαβαίνει πως μονάχα κρίνει μια στιγμή: την παρούσα στιγμή»

Πηγή:  "Φωνές" του Antonio Porchia από τις εκδόσεις ΄Ινδικτος (μτφ. Βασίλη Λαλιώτη, 2004)

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

DEDICATED

στο φεγγάρι
στ' αστέρια
στη νύχτα
στον έρωτα
στην ψυχή
στο νου
στη φωτιά
στην τρέλα
..............
σε ΣΑΣ...

με ασημένια φιλιά

LIFE BEGINS WHEN YOU'RE IN LOVE

μια φθινοπωρινή καλημέρα με μια γλυκιά και τρυφερή μελωδία...

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

MOONRIVER

το αφιερώνω στο φεγγάρι και σε σας... πασπαλισμένο με τη μαγεία αυτής της νύχτας!!

μη μου πείτε πως δεν είναι υπέροχο απόψε το φεγγάρι??? έχω την τύχη να το βλέπω να καθρεφτίζεται στη θάλασσα και όπως καταλαβαίνετε, έχω εκστασιαστεί!!!

ΝΗΜΕΡΤΗΣ







painting by Theresa Paden


Ποίηση, Εικόνα, Μελωδία, Αλήθεια μα και Παραμύθι, το παρακάτω κείμενο του Νημερτή..., έτσι ορίζεται η ομορφιά του γραπτού λόγου!


Κάποτε ο άνθρωπος των Ημερών που Ήταν, πλησίασε το μοναχικό κορίτσι που έπαιζε στην αμμουδιά.
Σε μια αμμουδιά που δεν είχε θάλασσα.
-είσαι ο θάνατος, του είπε

-είμαι ο απρόσωπος, απάντησε εκείνος
-δεν θα σου δώσω το χέρι μου… μπορώ αν θέλεις να σου δώσω μια ανάσα μου, ένα από τα όνειρά μου, αυτό το μικρό κάστρο που φτιάχνω στην άμμο…, του είπε ξανά.

-δεν σου ζητώ τίποτα, της είπε, τίποτε από όσα έχω…

-δεν ρέεις ποτέ;, τον μάλωσε εκείνη
-δεν έχω την εποπτεία της ροής μου, της είπε…

-δεν θα σου δώσω το χέρι μου… του ξανάπε
-μπορώ να διεκδικήσω ένα από τα χαμόγελά σου;, την ρώτησε σιωπηλός

-δεν ξέρω να χαμογελώ σε έναν άνθρωπο χωρίς πρόσωπο, είπε σιωπηλά κι εκείνη
-αν μου αρνούνται συρρικνώνομαι… , είπε με παράπονο εκείνος

-να γίνεις μικρός, να χωρέσεις στο κάστρο μου, είπε εκείνη
Και τον έκλεισε μέσα στο κάστρο

Αργότερα την πλησίασε ο άνθρωπος των Ημερών που Είναι.

-είσαι ο πόνος, του είπε.
-είμαι ο πόνος αλλά και ό,τι ακυρώνει το πόνο, της απάντησε

-χορεύεις;
-μπορώ να χορεύω όσο θέλεις αρκεί να μου χαμογελάσεις, της είπε

-δεν μπορώ να χαμογελάσω σε έναν άνθρωπο που είναι ο πόνος, του είπε
-είμαι η μήτρα και ο φόβος… θέλεις να παίξουμε;, την προσκάλεσε

-μπορείς να γίνεις άμμος;
-μπορώ να γίνω ό,τι θέλεις αρκεί να μην το ψελλίσεις, της είπε

-γίνε άμμος και μεγάλωσε το κάστρο μου, σκέφτηκε εκείνη
Και το κάστρο της έγινε μεγάλο όσο κι εκείνη.

Κι ύστερα την πλησίασε ο άνθρωπος των Ημερών που Είναι Να’ρθουν

-είσαι ο έρωτας, του είπε
-και αποσπώ από το σήμερα ό,τι μου αρνείται το όνομά του, της είπε

-δεν θα σου πω ποτέ το όνομά μου, απάντησε εκείνη
-αρκεί να μου χαμογελάσεις μια στιγμή

-πώς να χαμογελάσω στον άνθρωπο που ξέρει μονάχα να κλέβει, τον μάλωσε
-είμαι κλέφτης των προσευχών, μείνε ήσυχη και στατική για μια στιγμή, την προσκάλεσε

-κάνε μου μια θάλασσα, του είπε.
-αν σου κάνω μια θάλασσα θα μου χαμογελάσεις;

-κάνε μου μια θάλασσα, του είπε ξανά.
-αν σου κάνω θάλασσα θα χαθώ.

-κάνε μου μια θάλασσα να ξεπλύνει το κάστρο μου, του ξανάπε
Και η θάλασσα απλώθηκε μπροστά τους.

Το κάστρο διαλύθηκε στους αφρούς της.
Και το κορίτσι χαμογέλασε.
Και ο άνθρωπος των Ημερών που Είναι Να’ρθουν αφανίστηκε…

Σεπ2010
http://blackrose-nimertis.blogspot.com/

Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2010

ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ..



Αὐτὸ τὸ ἀστέρι εἶναι γιὰ ὅλους μας

V
Θά ῾θελᾳ νὰ φωνάξω τ᾿ ὄνομά σου, ἀγάπη, μ᾿ ὅλη μου τὴν δύναμη.
Νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ χτίστες ἀπ᾿ τὶς σκαλωσιὲς καὶ νὰ φιλιοῦνται μὲ τὸν ἥλιο
νὰ τὸ μάθουν στὰ καράβια οἱ θερμαστὲς καὶ ν᾿ ἀνασάνουν ὅλα τὰ τριαντάφυλλα
νὰ τ᾿ ἀκούσει ἡ ἄνοιξη καὶ νά ῾ρχεται πιὸ γρήγορα
νὰ τὸ μάθουν τὰ παιδιὰ γιὰ νὰ μὴν φοβοῦνται τὸ σκοτάδι,
νὰ τὸ λένε τὰ καλάμια στὶς ἀκροποταμιές, τὰ τρυγόνια πάνω στοὺς φράχτες
νὰ τ᾿ ἀκούσουν οἱ πρωτεύουσες τοῦ κόσμου καὶ νὰ τὸ ξαναποῦνε μ ὅλες τὶς καμπάνες τους
νὰ τὸ κουβεντιάζουνε τὰ βράδια οἱ πλύστρες χαϊδεύοντας τὰ πρησμένα χέρια τους.

Νὰ τὸ φωνάξω τόσο δυνατὰ
ποὺ νὰ μὴν ξανακοιμηθεῖ κανένα ὄνειρο στὸν κόσμο
καμιὰ ἐλπίδα πιὰ νὰ μὴν πεθάνει.

Νὰ τ᾿ ἀκούσει ὁ χρόνος καὶ νὰ μὴν σ᾿ ἀγγίξει, ἀγάπη μου, ποτέ.

Τάσος Λειβαδίτης
http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/tasos_leibadiths_poems.htm

Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2010

RIGOLETTO by GIUSEPPE VERDI


Η υπόθεση του έργου εκτυλίσσεται σε τρεις πράξεις. Ο Δούκας της Μάντοβας είναι ένας ηγεμόνας σκληρός και επιπόλαιος ενώ μοναδική του έγνοια είναι η κατάκτηση των γυναικών της περιοχής. Βοηθός στα σκοτεινά του σχέδια είναι ο γελωτοποιός του, ο καμπούρης Ριγκολέτο, ο οποίος στο βάθος όμως ζηλεύει και μισεί τον Δούκα. Ο Ριγκολέτο έχει μια κόρη, την Τζίλντα, την οποία κρατά μακριά από το παλάτι. Η κατάρα του κόμη Μοντερόνε, του οποίου την κόρη έχει ατιμάσει ο Δούκας, πέφτει πάνω στον Ριγκολέτο αφού εκείνος τον είχε χλευάσει προκειμένου να ικανοποιήσει το αφεντικό του. Το ίδιο κιόλας βράδυ αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση για τον καμπούρη γελωτοποιό: Οι αυλικοί που τον αντιπαθούν κλέβουν την Τζίλντα για λογαριασμό του Δούκα. Η Τζίλντα όμως ήδη γνωρίζει και αγαπά τον γοητευτικό νεαρό αγνοώντας την πραγματική του ταυτότητα. Ο θυμός τού Ριγκολέτο είναι πράγματι τρομερός. Δεν διστάζει να πληρώσει έναν επαγγελματία δολοφόνο, τον Σπαραφουτσίλε, προκειμένου να σκοτώσει τον αφέντη του. Τότε η Μανταλένα, αδελφή του υποψήφιου δολοφόνου και επίσης γοητευμένη από τον Δούκα, πείθει τον αδελφό της να μη σκοτώσει τον νέο αλλά τον πρώτο άγνωστο που θα εμφανιστεί. Η Τζίλντα, που κρυφακούει τη συζήτηση, χτυπάει την πόρτα μεταμφιεσμένη σε ζητιάνο, θυσιάζοντας με τον τρόπο αυτόν τη ζωή της για τον άνθρωπο που αγαπά. Καθώς ξεψυχά στα χέρια του ίδιου του πατέρα της, από το βάθος της σκηνής ακούγεται το ερωτικό τραγούδι του Δούκα...

είμαι λάτρης της καλής μουσικής, η όπερα είναι από τα αγαπημένα μου είδη όπως και η jazz.
Διάλεξα το Rigoletto για ένα μεσημεριανό μουσικό ταξίδι!

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

GARDEN OF PEACE

η ηρεμία της νύχτας αυτής που μοιάζει με καλοκαιρινή μου φέρνει στο νου τέτοιες μουσικές... βγαλμένες από "κήπους" ονειρικούς που γαληνεύουν την ψυχή...

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

ΨΙΘΥΡΙΣΜΑΤΑ



χαμένη στους δρόμους του μυαλού
κλείνω τα μάτια
ανοίγω τ' αυτιά
ν' ακούσω το ψιθύρισμα
της αλλόκοτης μοίρας
που παραφυλάει τις ανύποπτες στιγμές

CET AMOUR - Jacques Prévert

ένα καταπληκτικό ποίημα και μια συγκλονιστική ερμηνεία...
                                                       απαραίτητο το click εδώ!

CET AMOUR
Jacques Prévert

Cet amour
Si violent
Si fragile
Si tendre
Si désespéré
Cet amour
Beau comme le jour
Et mauvais comme le temps
Quand le temps est mauvais
Cet amour si vrai
Cet amour si beau
Si heureux
Si joyeux
Et si dérisoire
Tremblant de peur comme un enfant dans le noir
Et si sûr de lui
Comme un homme tranquille au millieu de la nuit
Cet amour qu faisait peur aux autres
Qui les faisait parler
Qui les faisait blêmir
Cet amour guetté
Parce que nous le guettions
Traqué blessé piétiné achevé nié oublié
Parce que nous l’avons traqué blessé piétiné achevé nié oublié
Cet amour tout entier
Si vivant encore
Et tout ensoleillé
C’est le tien
C’est le mien
Celui qui a été
Cette chose toujours nouvelle
Et qui n’a pas changé
Aussi vrai qu’une plante
Aussi tremblante qu’un oiseau
Aussi chaude aussi vivante que l’été
Nous pouvons tous les deux
Aller et revenir
Nous pouvons oublier
Et puis nous rendormir
Nous réveiller souffrir vieillir
Nous endormir encore
Rêver à la mort,
Nous éveiller sourire et rire
Et rajeunir
Notre amour reste là
Têtu comme une bourrique
Vivant comme le désir
Cruel comme la mémoire
Bête comme les regrets
Tendre comme le souvenir
Froid comme le marbre
Beau comme le jour
Fragile comme un enfant
Il nous regarde en souriant
Et il nous parle sans rien dire
Et moi je l’écoute en tremblant
Et je crie
Je crie pour toi
Je crie pour moi

Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

ΠΑΙΔΙΑ

θα το χαρίσω σ' όλα τα παιδικά χαμόγελα, στις τρυφερές αγκαλιές, στο βλέμμα το γεμάτο όνειρα, τόλμη, αλήθεια, ομορφιά..

FEDERICO GARCIA LORCA

MONGO SANTAMARIA

SOMEWHERE

τα όνειρα κυριαρχούν στο μυαλό μου και σήμερα
σας χαρίζω για καλημέρα αυτό το ονειρικό τραγούδι
δε μοιάζει σαν... όνειρο??

Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010

HERBERTO PADILLA

Η ΥΠΟΣΧΕΣΗ
Εδώ και χρόνια σου είχα υποσχεθεί πολλά
ερωτικά ποιήματα και – όπως βλέπεις – δεν μπορούσα να τα γράψω.
Βρισκόσουν δίπλα μου
κι είναι αδύνατον να γράφεις γι’ αυτά που έχεις.
Αυτό που έχεις είναι πάντα ποίηση.
Άρχισαν όμως να μας ενώνουν
οριστικά γεγονότα: ζήσαμε την ίδια μοναξιά
σε ξεχωριστά δωμάτια
– χωρίς νέα ο ένας του άλλου –
προσπαθώντας – ο καθένας στη γωνιά του – να θυμηθούμε
πώς ήταν οι μορφασμοί από τα πρόσωπά μας
που άξαφνα συναντούν εκείνα
που θεωρούσαμε χαμένα, σβησμένα,
από τα πρώτα χρόνια.
Εγώ θυμόμουν τα χτυπήματα στην πόρτα
και την αναστατωμένη σου φωνή
κι εσύ τα ουδέτερά μου μάτια
ακόμα κοιμισμένα.
Για πολλά χρόνια με ρωτούσες
τι πράγμα είναι η Ιστορία.
Εγώ τα μπέρδευα, σου ‘δινα αόριστες εξηγήσεις.
Ποτέ δεν τελείωσα να σου δώσω ένα συντριπτικό παράδειγμα.

Heberto PadillaΑπό τη συλλογή “El hombre junto al mar, Βαρκελώνη, 1981
Μτφ: Γιώργος Ρούβαλης

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

BURNT BY THE SUN



ζεστό φθινοπωρινό μεσημεράκι, και μια μουσική επιλογή που μυρίζει καλοκαίρι!
δεν έφυγε και τελείως έτσι δεν είναι? εγώ πάντως κολυμπάω καθημερινώς!!! και είναι υπέροχα :)

Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2010

I LET LOVE IN

άλλαξα γνώμη..
θα σας καληνυχτίσω τελικά με ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια, είναι αυτό...

EVERYBODY KNOWS

όλοι ξέρουμε τόσα... μα είτε κάνουμε πως δεν τα γνωρίζουμε ή έχουμε πειστεί πως δεν τα γνωρίζουμε, αν θα διαλέξουμε τελικά να παραδεχθούμε πως γνωρίζουμε ή όχι, είναι απόφαση της σκοτεινής μας πλευράς!
Αυτό το τραγούδι διάλεξα, για να σας καληνυχτίσω απόψε..



Everybody knows that the dice are loaded

Everybody rolls with their fingers crossed
Everybody knows that the war is over
Everybody knows the good guys lost
Everybody knows the fight was fixed
The poor stay poor, the rich get rich
Thats how it goes
Everybody knows

Everybody knows that the boat is leaking
Everybody knows that the captain lied
Everybody got this broken feeling
Like their father or their dog just died

Everybody talking to their pockets
Everybody wants a box of chocolates
And a long stem rose
Everybody knows

Everybody knows that you love me baby
Everybody knows that you really do
Everybody knows that youve been faithful
Ah give or take a night or two
Everybody knows youve been discreet
But there were so many people you just had to meet
Without your clothes
And everybody knows

Everybody knows, everybody knows
Thats how it goes
Everybody knows

Everybody knows, everybody knows
Thats how it goes
Everybody knows

And everybody knows that it's now or never
Everybody knows that it's me or you
And everybody knows that you live forever
Ah when youve done a line or two
Everybody knows the deal is rotten
Old black Joe's still pickin cotton
For your ribbons and bows
And everybody knows

And everybody knows that the plague is coming
Everybody knows that it's moving fast
Everybody knows that the naked man and woman
Are just a shining artifact of the past
Everybody knows the scene is dead
But theres gonna be a meter on your bed
That will disclose
What everybody knows

And everybody knows that you're in trouble
Everybody knows what youve been through
From the bloody cross on top of Calvary
To the beach of Malibu
Everybody knows it's coming apart
Take one last look at this sacred heart
Before it blows
And everybody knows

Everybody knows, everybody knows
Thats how it goes
Everybody knows

Oh everybody knows, everybody knows
Thats how it goes
Everybody knows

Everybody knows

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

I'LL BE SEEING YOU

κάπως έτσι δε χορεύει και η καρδιά
όταν βρει το άλλο της μισό?



όπως καταλάβατε είμαι "μαγεμένη" από τη Billy Holiday!

TED HUGHES









painting by Lito San Juan



Η Πόλη

Τα ποιήματα σου μοιάζουν με το σκοτεινό κέντρο μιας πόλης.
Τα μυθιστορήματα, τα διηγήματα, τα ημερολόγιά σου είναι προάστια
Αυτής της μεγάλης πόλης.
Τα ξενοδοχεία παραμένουν φωτισμένα όλη νύχτα σαν κτήρια γραφείων
Γεμάτα μελετητές, ιερείς, προσκυνητές. Τη νύχτα είναι που
Μερικές φορές περνάω οδηγώντας. Ασυναίσθητα
Περνάω οδηγώντας, πηγαίνοντας αργά, απλώς
Περιπλανώμενος μέσα στο δικό μου σκοτάδι, συλλογιζόμενος
Τι έκανες. Σχεδόν πάντα
Σε βλέπω φευγαλέα - σε κάποια διασταύρωση,
Να κοιτάς προς τα πάνω, σαν χαμένη, εξήντα ετών.
Το πλήθος μαζεύεται γύρω σου. Εσύ στέκεσαι ακίνητη σαν βράχος.
Το πρόσωπό σου, κάτω από το πράσινο ή πορτοκαλί φως,
Σαν του Ινδιάνου της ερήμου, άγριο, σαστισμένο.
Θέλεις να ρωτήσεις κάτι αλλά δεν μπορείς.
Κοιτάς επίμονα όλα τα πρόσωπα
Προσπαθώντας να αναγνωρίσεις κάποιον.
Εκείνοι σε αγνοούν. Επειτα το φανάρι γίνεται κόκκινο
Και όλοι σε προσπερνούν βιαστικά.
Τότε με βλέπεις μέσα στο αυτοκίνητο να έχω κολλήσει το βλέμμα μου πάνω σου.
Σε βλέπω που αναρωτιέσαι: θα έπρεπε να τον γνωρίζω;
Σε βλέπω να συνοφρυώνεσαι. Σε βλέπω που προσπαθείς
Να θυμηθείς - ή αναπάντεχα να μη θυμηθείς.

Προδημοσίευση από τη συλλογή Ουρλιαχτά και Ψίθυροι (1998) του Ted Hughes

Μτφ. Βασίλη Μανουσάκη

Η συλλογή πρόκειται να δημοσιευθεί από τις Εκδόσεις Μελάνι.

ROBERT DESNOS - Poème à la mystérieuse










"TheRing-ode to klimt" by joanie Springer


Poème à la mystérieuse
J'ai tant rêvé de toi que tu perds ta réalité.
Est-il encore temps d'atteindre ce corps vivant
Et de baiser sur cette bouche la naissance
De la voix qui m'est chère?

J'ai tant rêvé de toi que mes bras habitués
En étreignant ton ombre
À se croiser sur ma poitrine ne se plieraient pas
Au contour de ton corps, peut-être.

Et que, devant l'apparence réelle
de ce qui me hante
Et me gouverne depuis des jours et des années,
Je deviendrais une ombre sans doute.

O balances sentimentales!
J'ai tant rêvé de toi qu'il n'est plus temps
sans doute que je m'éveille.
Je dors debout, le corps exposé
À toutes les apparences de la vie
Et de l'amour et toi, la seule
qui compte aujourd'hui pour moi,
Je pourrais moins toucher ton front
Et tes lèvres que les premières lèvres
et le premier front venu.

J'ai tant rêvé de toi, tant marché, parlé,
Couché avec ton fantôme
Qu'il ne me reste plus peut-être,
Et pourtant, qu'a être fantôme
Parmi les fantômes et plus ombre
Cent fois que l'ombre qui se promène
Et se promènera allègrement
Sur le cadran solaire de ta vie.

Εἰς τὴν μυστηριώδην
Σὲ ὀνειρεύτηκα τόσο ποὺ χάνεις τὴν πραγματικότητά σου.
Προφταίνω ἀκόμη ἄραγε νὰ ἀγγίξω τάχα τοῦτο τὸ ζωντανὸ σῶμα
καὶ νὰ φιλήσω σὲ τοῦτο τὸ στόμα πάνω τὴ γένεση
τῆς φωνῆς ποὺ λατρεύω;

Σὲ ὀνειρεύτηκα τόσο ποὺ τὰ χέρια μου συνήθισαν
σφιχταγκαλιάζοντας τὴ σκιά σου
νὰ σταυρώνονται πάνω στὸ στῆθος μου καὶ δὲν θὰ διπλώνονταν
γύρω ἀπὸ τὸ περίγραμμα τοῦ σώματός σου, μᾶλλον.

Καὶ ποὺ μπροστὰ στὴν πραγματικὴ ἐμφάνιση
αὐτοῦ ποὺ μοῦ στοιχειώνει τὰ σωθικὰ
καὶ μὲ κυβερνᾶ μέρες καὶ χρόνια
θὰ γινόμουνα ἴσκιος κι ἐγὼ πιθανόν.

Ὢ ἀμφιταλαντεύσεις στὰ συναισθήματα!
Σὲ ὀνειρεύτηκα τόσο ποὺ δὲν προφταίνω πιὰ
σίγουρα νὰ ξυπνήσω.
Ὄρθιος κοιμᾶμαι, τὸ σῶμα μου ἐκτεθειμένο
σὲ ὅλα τὰ φαινόμενα τῆς ζωῆς
καὶ τῆς ἀγάπης καὶ σύ, ἡ μόνη
ποὺ μετρᾶ γιὰ μένα σήμερα,
θὰ μποροῦσα ἄραγε νὰ ἀγγίξω τουλάχιστον τὸ μέτωπό σου
καὶ τὰ χείλια σου σὰν τὰ πρῶτα τυχόντα χείλη
καὶ τὸ πρῶτο τυχὸν μέτωπο.

Σὲ ὀνειρεύτηκα τόσο, περπάτησα τόσο, μίλησα,
ξάπλωσα τόσο μὲ τὸ φάντασμά σου
ποὺ δὲν μοῦ ἀπομένει ἴσως πιά,
κι ὅμως, παρὰ νά ῾μαι κι ἐγὼ φάντασμα
ἀνάμεσα στὰ φαντάσματα καὶ πιότερο ἴσκιος
ἑκατὸ φορὲς καὶ ἀπὸ τὸν ἴσκιο ποὺ περιδιαβαίνει
καὶ θὰ περιδιαβαίνει εὐδιάθετα
πάνω ἀπὸ τὸ ἡλιακὸ καντρὰν τῆς ζωῆς σου.

source: http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/robert_desnos_poems.htm

Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010

DOUBLE VIE



Δεν έχει λόγια τρυφερά
δεν ξέρει άλλο πέρασμα απ’ το φόβο.

Όταν την κοιτάει τα μάτια του
γίνονται δάσος που άρπαξε φωτιά
όταν μιλάει για κείνη τα μαλλιά του αλλάζουν χρώματα.

Θέλει να δείξει τα φιλιά της και τα χέρια του
χάνονται μέσα σε σκοτεινά πηγάδια.

Ανάβει την καρδιά του και ξενυχτάει κατάμονος.
Γράφοντας με το αίμα του
μεγάλα γράμματα
σπαρακτικά.

Κωσταβάρας Θανάσης
"Δώδεκα ερωτικά"

http://poeticanet.com/poets.php?subaction=showfull&id=1211810648&archive=&start_from=&ucat=150&show_cat=150

THE VERY THOUGHT OF YOU



The very thought of you

I forget to do

Those little ordinary things

That everyone ought to do

I'm livin' in a kind of a daydream

I'm happy as a queen

And foolish though it may seem

To me that's everything

The mere idea of you

The longing here for you

You'll never know

How slow the moments go

Till I'm near to you

I see your face in every flower

Your eyes in stars above

It's just the thought of you,

The very thought of you, my love

Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010

KHALIL GIBRAN







Gibran, Khalil, 1883-1931


Οι Εφτά Εαυτοί

Στην πιο ήσυχη ώρα της νύχτας, καθώς ήμουν ξαπλωμένος και μισοκοιμισμένος, οι εφτά εαυτοί μου κάθισαν μαζί και έτσι κουβέντιαζαν ψιθυριστά.

Ο Πρώτος Εαυτός:
Εδώ, σε αυτόν τον τρελό, κατοίκισα όλα αυτά τα χρόνια, χωρίς να κάνω τίποτα παρά να ανανεώνω τον πόνο του την ημέρα και να ξαναδημιουργώ την θλίψη του τη νύχτα. Δεν μπορώ να αντέξω άλλο την μοίρα μου, και τώρα επαναστατώ.

Ο Δεύτερος Εαυτός:
Η δικιά σου μοίρα είναι καλύτερη από την δικιά μου, αδελφέ, γιατί μου δόθηκε να είμαι ο χαρούμενος εαυτός αυτού του τρελού. Γελώ το γέλιο του και τραγουδώ τις χαρούμενες ώρες του, και με τριπλο-φτερωμένα πόδια χορεύω τις φωτεινότερες σκέψεις του. Εγώ θα έπρεπε να επαναστατήσω ενάντια στην κουρασμένη μου ύπαρξη.

Ο Τρίτος Εαυτός:
Και εγώ ο από αγάπη κυριαρχούμενος εαυτός, ο φλεγόμενος πυρσός του αχαλίνωτου πάθους και των φανταστικών επιθυμιών; Εγώ ο αρρωστημένος από αγάπη εαυτός είμαι που θα έπρεπε να επαναστατήσει εναντίον αυτού του τρελού.

Ο Τέταρτος Εαυτός:
Εγώ, απ' όλους εσάς, είμαι ο πιο δυστυχισμένος, γιατί τίποτα δεν μου δόθηκε εκτός από απεχθή μίσος και καταστροφική αηδία. Εγώ είμαι, ο θυελλώδης εαυτός που γεννήθηκα στης μαύρες σπηλιές της Κόλασης, αυτός που θα έπρεπε να διαμαρτυρηθεί και να μην υπηρετεί αυτόν τον τρελό.

Ο Πέμπτος Εαυτός:
Όχι, εγώ είμαι, ο σκεπτόμενος εαυτός, ο φαντασιόπληκτος εαυτός, ο εαυτός της πείνας και της δίψας, αυτός που είναι καταδικασμένος να τριγυρνά χωρίς ξεκούραση ψάχνοντας άγνωστα και όχι ακόμα δημιουργημένα πράγματα· εγώ είμαι, όχι εσείς, αυτός που θα έπρεπε να επαναστατήσω.

Ο Έκτος Εαυτός:
Και εγώ, ο εργαζόμενος εαυτός, ο θλιβερός εργάτης, που με υπομονετικά χέρια και γεμάτα λαχτάρα μάτια, κάνω τις ημέρες εικόνες και δίνω νέες και αιώνιες μορφές στα άμορφα στοιχεία - εγώ είμαι, ο μοναχικός, αυτός που θα έπρεπε να επαναστατήσω ενάντια σ' αυτόν τον ανήσυχο τρελό.

Ο Έβδομος Εαυτός:
Πόσο περίεργο που όλοι σας θα έπρεπε να επαναστατήσετε ενάντια σ' αυτόν τον άνθρωπο, επειδή ο καθένας σας έχει μια προκαθορισμένη μοίρα να εκπληρώσει. Α! να μπορούσα να ήμουν σαν κάποιον από εσάς, ένας εαυτός με προαποφασισμένη μοίρα! Αλλά δεν έχω καμία, είμαι ο κάνω-τίποτα εαυτός, αυτός που κάθεται στο άλαλο, κενό τίποτα και ποτέ, ενώ εσείς είστε απασχολημένοι να ξαναδημιουργείτε ζωή. Εσείς είστε ή εγώ, γείτονες, που θα έπρεπε να επαναστατήσω;


Όταν ο έβδομος εαυτός μίλησε έτσι, οι άλλοι έξι τον κοίταξαν με οίκτο και δεν είπαν τίποτα άλλο· και καθώς η νύχτα πύκνωνε ο ένας μετά τον άλλο έπεσαν για ύπνο τυλιγμένοι με μια νέα και χαρούμενη υποταγή.

Αλλά ο έβδομος εαυτός παρέμεινε να κοιτά και παρατηρεί το τίποτα, το οποίο βρίσκεται πίσω απ' όλα τα πράγματα.

"Ο Τρελός"

 
το διάβασα στο blog του Ιπτάμενου Ολλανδού "ΜΟΝΟ ΠΟΙΗΣΗ"
http://monopoihmata.blogspot.com/2010/09/seven-selves.html
και σκέφτηκα να το μοιραστώ και μαζί σας

EMMA SHAPPLIN



Κρατώ στα χέρια μου το CD με την προσωπική της αφιέρωση (ένα πολύτιμο δώρο, από τότε που έκανα ραδιοφωνικές εκπομπές), μιλώ φυσικά για την καταπληκτική Emma Shapplin, που την Τρίτη 14/9, θα είναι στην Αθήνα για μια μοναδική συναυλία στο λυκαβηττό. Να μια ευκαιρία να ταξιδέψουμε μαζί της στα μουσικά της μονοπάτια που πραγματικά απογειώνουν!

Τετάρτη, 8 Σεπτεμβρίου 2010

LOVE ME

καλημέρα φίλοι μου, ένα τραγουδάκι ό,τι πρέπει για να πάει καλά η μέρα!!!

Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

THE DREAM SYNDICATE & POETRY



Αἴφνης

Αὐτὸ ποὺ λέμε ὄνειρο δὲν εἶν᾿ ὄνειρο
ποὺ ἡ πλατιὰ πραγματικότητα δὲν εἶναι πραγματική.
Κάπου γελιέμαι μὰ ἐκεῖ κιόλας ὑπάρχω ἀπόλυτα,
σὰν τὸ σύννεφο ποὺ ἀλλάζει στὰ νωθρὰ δευτερόλεπτα
ὄντας μονάχα ἡ ἀκάλεστη μεταμόρφωση.
Κανένα λιοντάρι δὲν παραγνώρισε τὸ θήραμα
καὶ ἡ πάπια δὲν ἔπαψε νὰ πιπιλίζει τὴ λάσπη·
τὸ χταπόδι βγαίνει ἀπ᾿ τὸ ρηχὸ θαλάμι του μὲ γαλαζόπετρα
στὰ ξέφωτα ἡ τίγρη λησμονιέται ἀνεπίληπτα.
Νυχτώνει καὶ σήμερα. Ἡ ἀγωνία
λέει πάλι: θὰ βοσκήσω τὸ μαῦρο.

Νίκος Καρούζος

Siddhartha volver a ver

συνειρμικά μου ήρθε στο μυαλό αυτό... παρότι δεν έχει και μεγάλη σχέση!!

Hermann Hesse - Rosshalde














Hermann Hesse "Rosshalde"
μτφρ: Λεωνίδας Καρατζάς
εκδόσεις: γράμματα

"όχι φίλε μου, λάθος. Μόνο σε πολύ νεαρή ηλικία, μέχρι τα δεκατρία δεκατέσσερα, βιώνει κανεις τις εμπειρίες του με σαφήνεια και φρεσκάδα, σε όλη την υπόλοιπη ζωή του αντλεί απ΄αυτές, τις εμπειρίες.."

"Τι τα θες! Είναι καταπληκτικό να προσπαθείς, να ψάχνεις και τελικά να βρίσκεις"

"Η επίσκεψη του φίλου του είχε ανοίξει τρύπες στον τοίχο του κελλιού, απ' όπου έφταναν στον έγκλειστο οι ήχοι και οι αναλαμπές, τα αρώματα και οι παλμοί της ζωής. η παλιά κατάρα έσπασε και κάθε κάλεσμα απ΄ έξω ακουγόταν ιδιαίτερα δυνατά, σχεδόν επώδυνα."

"Αυτό θα πει ατυχία, να είσαι γιος ζωγράφου και να μην αντέχεις τη μυρωδιά της μπογιάς. Δηλαδή, δε θα 'θελες να γίνεις ποτέ ζωγράφος?
Όχι ποτέ !
Τι θες να γίνεις?
Τίποτα. Καλύτερα να 'μουν πουλί ή κάτι τέτοιο"

"όσα δεν κατάφερε η συμβουλή του καλού φίλου, έγιναν εφικτά μέσα απο την οδυνηρή εμπειρία του θανάτου."

Παρασκευή, 3 Σεπτεμβρίου 2010

ARTHUR RIMBAUD - ΠΑΡΑΜΥΘΙ



Ένας πρίγκηπας είχε θιγεί γιατί δεν είχε ποτέ του ασχοληθεί με κάτι έξω από την τελειότητα των χυδαίων γενναιοδωριών. Προέβλεπε εκπληκτικές επαναστάσεις του έρωτα, και υποψιάζονταν τις γυναίκες του ότι μπορούσαν κάτι καλύτερο από την ευπροσηγορία τούτη πλουμισμένη από ουρανό και πολυτέλεια. Ήθελε να δει την αλήθεια, την ώρα της ουσιαστικής λαχτάρας και της ικανοποίησης. Είτε αυτό υπήρξε μια απόκλιση από την ευσέβεια είτε όχι, το θέλησε. Κατείχε τουλάχιστον μιαν αρκετά πλατιά ανθρώπινη εξουσία.

Όλες οι γυναίκες που τον είχαν γνωρίσει δολοφονήθηκαν. Τι λεηλασία στο πάρκο του περιβολιού της ομορφιάς! Κάτω από την σπάθη, τον ευλόγησαν. Δεν παρήγγειλε καθόλου καινούριες. Οι γυναίκες ξαναφάνηκαν.

Σκότωσε όλους αυτούς που τον ακολουθούσαν, μετά το κυνήγι ή τις οινοποσίες.

Όλοι τον ακολουθούσαν.

Διασκέδασε σφάζοντας τα ζώα πολυτελείας. Πυρπόλησε τα παλάτια. Εφορμούσε πάνω στους ανθρώπους και τους τεμάχιζε. — Το πλήθος, οι χρυσαφένιες στέγες, τα ωραία ζώα υπήρχαν ακόμη.

Μπορεί κανείς να εκστασιάζεται στο χαλασμό, να ξανανιώνει από την θηριωδία! Ο λαός δεν μουρμούρισε. Κανείς δεν προσέφερε την συνδρομή των βλεμμάτων του.

Κάποιο βράδυ κάλπαζε περήφανα. Ένα Πνεύμα φάνηκε μίας άφατης ομορφιάς, ακόμη και ανομολόγητης. Από την φυσιογνωμία και την στάση του έβγαινε η υπόσχεση ενός έρωτα πολλαπλού και περίπλοκου! μιας ευτυχίας ανείπωτης, σχεδόν ανυπόφορης! Ο Πρίγκιπας και το Πνεύμα εκμηδενίστηκαν πιθανόν μέσα στην ουσιαστική υγεία. Πως θα μπορούσαν να μην πεθάνουν απ' αυτήν;

Μαζί λοιπόν πέθαναν.

Αλλά ο Πρίγκιπας αυτός απεβίωσε, στο παλάτι του, σε μια συνηθισμένη ηλικία. Ο Πρίγκιπας ήταν το Πνεύμα . Το Πνεύμα ήταν ο Πρίγκιπας.

Η σοφή μουσική παραμελεί την λαχτάρα μας.


Αρθούρος Ρεμπό, από τις "Εκλάμψεις", μτφ: Αλέξης Ασλάνογλου

Τετάρτη, 1 Σεπτεμβρίου 2010

ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ

ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ

Εσύ δεν είχες καμία

εγώ είχα μία:

αγαπούσα

Bertolt Brecht

painting by Dan Earle

I'M THROUGH WITH LOVE



I'm through with love
I'll never fall again
Said adieu to love
Don't ever call again
For I must have you or no one
And so I'm thru with love

I've locked my heart
I'll keep my feelings there
I've stocked my heart
With icy frigid air
And I mean to care for no one
Because I'm thru with love

Why did you leave me
To think you could care
You didn't need me
You had your share
Of slaves around you
To hound you and swear
The deep emotion
Devotion to you

Goodbye to spring
And all it meant to me
It can never bring
The thing that used to be
For I must have you or no one
And so I'm thru with love

And so I'm through with
Baby, I'm thru with love ...

AUTUMN IN NEW YORK

αυτό το ονειρικό τραγούδι θα το χαρίσω στο Φθινόπωρο με τα γήινα χρώματα και θα κάνω μια ευχή.. να είναι χρωματιστό όσο και οι σκέψεις μας!

SONNET OF AUTUMN

by Charles Baudelaire




THEY say to me, thy clear and crystal eyes:
"Why dost thou love me so, strange lover mine?"
Be sweet, be still! My heart and soul despise
All save that antique brute-like faith of thine;

And will not bare the secret of their shame
To thee whose hand soothes me to slumbers long,
Nor their black legend write for thee in flame!
Passion I hate, a spirit does me wrong.

Let us love gently. Love, from his retreat,
Ambushed and shadowy, bends his fatal bow,
And I too well his ancient arrows know:

Crime, horror, folly. O pale marguerite,
Thou art as I, a bright sun fallen low,
O my so white, my so cold Marguerite.

ANOTHER SUNNY DAY



Επιτέλους ήρθε το φθινόπωρο! χαίρομαι πραγματικά, αυτό το καλοκαίρι με κούρασε πάρα πολύ και μου δημιούργησε πολλές "αναταράξεις" !!! πολλά κενά αέρος!! και άλλα τινά!

Την καλημέρα μου λοιπόν καλοί μου φίλοι, καλό μήνα μ' ένα όμορφο και αισιόδοξο τραγούδι,... έτσι για να πάει καλά ο Σεπτέμβρης!