Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

PICK UP THE PIECES

και για καληνύχτα σας έχω ένα κομμάτι που πραγματικά "ξεσηκώνει"... και όνειρα μουσικά!!!

DEEP WATER



είναι όμορφο να πέφτεις στα "βαθιά"
μαθαίνεις...
να επιβιώνεις
μαθαίνεις...
ν' αγαπάς εσένα
μαθαίνεις...
οτι το τέλος δε σημαίνει Τίποτα
απλώς σηκώνεσαι και συνεχίζεις... :)

LAST DAY OF SUMMER

καλοί μου φίλοι, συνταξιδιώτες μου πολύτιμοι σ' αυτό το αέναο ταξίδι της σκέψης, σήμερα είναι η τελευταία μέρα του καλοκαιριού! Για να το αποχαιρετήσω διάλεξα το υπέροχο ...



τα φιλιά και την καλημέρα μου!

Δευτέρα, 30 Αυγούστου 2010

SIDDHARTHA - Hermann Hesse

«Σιντάρτα: Ένα ινδικό παραμύθι»













[...]


«Γιατί θά ’πρεπε να φοβηθώ ένα σαμάνο, έναν ανόητο σαμάνο από το δάσος που έρχεται από τα τσακάλια, και δεν ξέρει τι είναι οι γυναίκες;»

«Ω, είναι δυνατός ο σαμάνος και δεν φοβάται τίποτα. Θα μπορούσε να σε βιάσει, όμορφο κορίτσι. Θα μπορούσε να σε ληστέψει. Θα μπορούσε να σου κάνει κακό!»

«Όχι σαμάνε, δε φοβάμαι γι’ αυτό. Φοβήθηκε ποτέ ένας σαμάνος ή ένας βραχμάνος πως θα μπορούσε νά ’ρθει κάποιος και να του κλέψει την σοφία, την ευσέβεια και τη σοβαρότητά του; Όχι, αφού του ανήκουν, και δίνει απ’ αυτά μόνον ό,τι θέλει να δώσει και όταν θέλει. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με την Καμάλα και τις χάρες της αγάπης. Το στόμα της Καμάλα είναι κόκκινο και όμορφο, αλλά δοκίμασε να το φιλήσεις χωρίς τη θέλησή της και δε θά ’χεις ούτε σταγόνα! Είσαι διψασμένος για μάθηση, Σιντάρτα. Μάθε λοιπόν αυτό: την αγάπη μπορεί κανείς να τη ζητιανέψει, να την αγοράσει, να την πάρει δώρο, να τη βρεί στο δρόμο, αλλά να την κλέψει δεν μπορεί. Σκέφτηκες λάθος δρόμο. Όχι, θά ’ταν κρίμα ν’ αρχίσει έτσι ένας τόσο όμορφος νέος σαν κι εσένα».

[...]

Του μάθαινε ότι οι εραστές δεν πρέπει να χωρίζονται μετά τη φωτιά της αγάπης χωρίς να θαυμάσουν ο ένας τον άλλο, χωρίς να νιώσουν τόσο νικημένοι όσο και νικητές, για να μη νιώσει κανείς από του δυό χορτασμένος ή ανικανοποίητος, και να μη γεννηθεί σε κανέναν το άσχημο αίσθημα πως χρησιμοποιήθηκε ή χρησιμοποίησε τον άλλο.

[...]

Ο Σιντάρτα είπε: «Τί μπορώ να σου πω εγώ, σεβάσμιε; Μήπως πως αναζητάς υπερβολικά; Πως η αναζήτηση σ’ εμποδίζει να βρεις;»

«Μα πώς;» ρώτησε ο Γκοβίντα.

«Όταν κάποιος ζητάει», είπε ο Σιντάρτα, «συμβαίνει να συχνά να μη βλέπουν τα μάτια του παρά μόνο το πράγμα που ζητάει, συμβαίνει να μην είναι ικανός να βρει τίποτα, επειδή σκέφτεται πάντα μόνο αυτό που ζητάει, επειδή έχει ένα σκοπό, επειδή κατέχεται από τον σκοπό. Ζητάω θα πει: έχω ένα σκοπό. Βρίσκω όμως σημαίνει: είμαι ελεύθερος, στέκομαι ανοιχτός, δεν έχω κανένα σκοπό. Εσύ, σεβάσμιε, είσαι κατά πάσα πιθανότητα πραγματικά ένας αναζητητής, αφού, επιδιώκοντας το σκοπό σου, δεν βλέπεις μερικά πράγματα που είναι εμπρός στα μάτια σου».

[...]


ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο "Σιντάρτα" του Έρμαν Έσσε

WIM MERTENS

Το Σάββατο 2 Οκτωβρίου έρχεται στην Αθήνα ο Wim Mertens και το κουϊντέτο του. Η συναυλία θα γίνει στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Για να πάρετε μια ιδέα ακούστε τα παρακάτω, είμαι σίγουρη οτι θα τα βρείτε εξαιρετικά!




και αυτό..



και από την ταινία "The belly of an architect" του Peter Greenaway Μουσική: Wim Mertens

Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

I' VE DREAMED OF YOU



I’ve dreamed of you

I've dreamed of you
Always feeling you
Were there
And all my life
I have searched for you
Everywhere
I caught your smile
In the morning sun
I heard your whisper
On the breeze of night
I prayed one day
That your arms would hold me tight

And just when I
Thought love had passed me by
We met
That first look
In your eyes
I can't forget
You melted me
With your tender touch
I felt all fear and sorrow
Slip away
Now here we stand
Hand in hand
This blessed day

I promise you
As I give to you
My heart
That nothing in this world
Shall keep us apart
Come happily ever after be
The man I'll love
Until the very end

Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010

TANGO PASSION

tango, χορός φλογερός, επιθετικός, ερωτικός,... χορός γεμάτος έντονα συναισθήματα και συγκινήσεις
με ένα τέτοιο χορό διάλεξα να σας ευχηθώ καλό απόγευμα!

Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010

BEYOND THE SEA



μ' αυτό το υπέροχο τραγούδι σκέφτηκα να πάμε για... εξερεύνηση! beyond the sea!!!! τι λέτε?

SPINNING WHEEL



What goes up must come down
Spinning wheel got to go 'round
Talking about your troubles it's a crying sin
Ride a painted pony let the spinning wheel spin

You got no money and you got no home
Spinning wheel all alone
Talking about your troubles and you never learn
Ride a painted pony let the spinnin' wheel turn

Did you find the directing sign on the
Straight and narrow highway
Would you mind a reflecting sign
Just let it shine within your mind
And show you the colors that are real

Someone is waiting just for you
Spinning wheel, spinning true

Τετάρτη, 25 Αυγούστου 2010

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΠΥΡΦΟΡΟΣ

δε μπόρεσα ν' αντισταθώ στο να δημοσιεύσω αυτό που μου έστειλε η Προμηθεύς Πυρφόρος  (ή αλλιώς Πατεράκη Ευαγγελία) και το βρίσκω εξαιρετικό! ευχαριστώ
http://poemdrapetis.blogspot.com/















Αγροίκος είμαι
που παραπαίω σε δρόμους
καχύποπτους
Με άπειρα στη νιοστή
καρδιοχτύπια
άξεστα
πρωτόγονου θηρευτή

Κι εσύ
τελευταίος τον λίθον βαλέτω-
έτσι κι αλλιώς
η χαριστική βολή
είναι αυτή που διώχνει
για πάντα

Για πάντα
θυμάσαι -;-
που έστελνα
τους ήχους μου
κι εσύ έτρεμες
πάνω στην αδυναμία
των άκρων σου

Εγώ ήμουν ένα ατίθασο
παιδί
ένας Άσωτος Υιός
κι αυτό
γιατί πάντα ανταγωνιζόμουν
το θάνατο και
τη φωτιά
και
όλο μούσκευα
τρέχοντας πίσω από
κάποιο τρένο
να προλάβω
έναν έρωτα
αξέχαστο
ή, ένα όνειρο -
έρωτα ασύλληπτο

Και πάντα
μέσα στα βράδια
η μάνα
τα χαλινάρια
μου φορούσε
και με κρατούσε
στο περιθώριο των στίχων

Και
πάντα έμβρυο...
κι εκείνη
κοιλοπονά αιώνια...

Και πάντα
εγώ
να κλωτσάω
κάποιους τοίχους
Να σκαρφαλώνω σε φράχτες
ν' αντιστέκομαι
στη σιωπή

Και τα μεγέθη
όλα
μεγάλα για μένα

Πέτα, λοιπόν,
την πέτρα τη χαριστική
εδώ
στο αλλιώτικο μυαλό μου
και Άντε Γειά

Προμηθεύς Πυρφόρος

Τρίτη, 24 Αυγούστου 2010

JOBIM

η καληνύχτα μου μαζί με μια υπέροχη ευαισθησία ΜΟΝΟ για τους ευάλωτους αυτής της ζωής μαζί με τ' αστέρια της νύχτας και τις γλυκές επιθυμίες της μέρας! Τα φιλιά μου

Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010

WOONG SAN



παιχνίδια λεκτικά
μουσικά,
παιχνίδια ονείρου
ήχων και ρυθμών μαγευτικών
με στέλνουν ψηλά στ' αστέρια
να συναντήσω το ολόγιομο φεγγάρι

LISBON STORY

από την ταινία "Lisbon Story" του Wim Wenders και το "Alfama" από τους καταπληκτικούς Madredeus, ταξιδεύουμε στη Λισσαβώνα μια μαγική πρωτεύουσα με θλιμμένη μα αέρινη μουσική!



και ακόμη άλλη μια μουσική διαδρομή στην υπέροχη Πορτογαλία

THE CRYING GAME

ίσως ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια, από μια καταπληκτική ταινία...

Κυριακή, 22 Αυγούστου 2010

Σάββατο, 21 Αυγούστου 2010

VINCENT VAN GOGH



"Τι είμαι στα μάτια των περισσότερων ανθρώπων - ένα μηδενικό, ένας εκκεντρικός, ή απλά ένας δυσάρεστος - κάποιος που δεν έχει θέση στη κοινωνία και δε θα έχει ποτέ. Κυριολεκτικά ο πιο τιποτένιος από τους τιποτένιους. Έχει καλώς - ακόμα και αν αυτή είναι η απόλυτη αλήθεια, πρέπει μια μέρα να δείξω μέσα από τα έργα μου τι έχει ένας τέτοιος εκκεντρικός, ένας τέτοιος τιποτένιος μέσα στην καρδιά του."

Αυτά έγραφε το 1882 o Vincent van Gogh στον αδερφό του Theo.

LIEBESLIED - Rainer Maria Rilke

 

Wie soll ich meine Seele halten, daß
sie nicht an deine rührt? Wie soll ich sie
hinheben über dich zu andern Dingen?
Ach gerne möcht ich sie bei irgendwas
Verlorenem im Dunkel unterbringen
an einer fremden stillen Stelle, die
nicht weiterschwingt,wenn deineTiefen schwingen.
Doch alles, was uns anrührt, dich und mich,
nimmt uns zusammen wie ein Bogenstrich,
der aus zwei Saiten eine Stimme zieht.
Auf welches Instrument sind wir gespannt?
Und welcher Spieler hat uns in der Hand?
O süßes Lied.

How can I keep my soul in me, so that
it doesn't touch your soul? How can I raise
it high enough, past you, to other things?
I would like to shelter it, among remote
lost objects, in some dark and silent place
that doesn't resonate when your depths resound.
Yet everything that touches us, me and you,
takes us together like a violin's bow,
which draws one voice out of two separate strings.
Upon what instrument are we two spanned?
And what musician holds us in his hand?
Oh sweetest song...

(η μετάφραση από τα γερμανικά στα αγγλικά είναι δική μου γι' αυτό θα δείξετε κάποια επιείκεια!)

και θα συνεχίσω με ένα κείμενο που θεωρώ πως πρέπει να διαβάσετε και είναι ένα απόσπασμα από επιστολές του Ρίλκε, από το βιβλίο "Ο οδηγός του ποιητή για τη ζωή / Η σοφία του Ρίλκε" σε ανθολόγηση του Ulrich Baer και μετάφραση της Αλεξάνδρας Νικολακοπούλου
 
Όσο πιο ανθρώπινοι γινόμαστε, τόσο περισσότερο διαφέρουμε. Θαρρείς και οι ανθρώπινες υπάρξεις ξαφνικά πολλαπλασιάζονται χιλιάδες φορές. Ένα συλλογικό όνομα, που παλαιότερα κάλυπτε χιλιάδες, πολύ σύντομα δεν θα αρκεί ούτε για δέκα ανθρώπους και θα υποχρεωθούμε σε εντελώς ξεχωριστή αντιμετώπιση του καθενός. Σκεφτείτε: Αν κάποτε αντί για λαούς, έθνη, οικογένειες και κοινωνίες έχουμε ανθρώπους; Αν δεν μπορούμε πλέον να ομαδοποιήσουμε ούτε τρεις κάτω από ένα όνομα! Δεν θα υποχρεωθεί τότε ο κόσμος να διευρυνθεί;

το διάβασα στο: http://sobaresapopseis.blogspot.com/2010/08/blog-post_18.html

THE RUSSIAN HOUSE



σήμερα οι μνήμες μου φέρανε στο νου ένα μεγάλο και μαγικό ταξίδι που είχα κάνει πριν χρόνια στην Αγγλία, Σκωτία και Ουαλία. Αυτό το ταξίδι το έχω συνδέσει με το παραπάνω soundtrack της ταινίας The Russian House, σας το χαρίζω..

Παρασκευή, 20 Αυγούστου 2010

TRAVELLER

σήμερα ξύπνησα με ταξιδιάρικες μνήμες και θυμήθηκα την πιο αγαπημένη μου ευρωπαική πόλη στην οποία πολύ θα ήθελα να πάω ξανά και ξανά και ξανά.... γιατί είναι ανεξάντλητη, μοναδική!!!
πού θέλω να ξαναπάω???
μα φυσικά a Paris!

Πέμπτη, 19 Αυγούστου 2010

NOBLE DAME



αρμονικές ματιές
ζητούν επιστροφή
στης γης το κέντρο
να νιώσουνε τη λάβα
να ζήσουν τους κλυδωνισμούς
να σπάσουν τις σιωπές
μελωδικά,
να γίνουν άνεμος

Τετάρτη, 18 Αυγούστου 2010

KWOON

Μου άρεσε πολύ το πρώτο Video Clip των Kwoon με τίτλο "I lived on the Moon" από το δίσκο τους "Tales & Dreams"
(απίθανο το animation του Yannick Puig)

ας κάνουμε κι εμείς μια βόλτα στο φεγγάρι!!

GLIMMER VOID



αέρινες φωνές
ταξιδεύουν στο άπειρο
με πυξίδα τ' όνειρο
θα ταξιδέψουμε μαζί τους
να συναντήσουμε το φως
χωρίς να φοβηθούμε τη σιωπή

FOR SENTIMENTAL PEOPLE



για τους (αληθινά!!!) συναισθηματικούς αυτού του πλανήτη που... δυστυχώς συνήθως υποφέρουν και τελικά μάλλον (?) μένουν μόνοι!

μαζί έχετε και μια γλυκιά καλημέρα :) από μένα

CET AMOUR



ένα click στο παρακάτω link σίγουρα θα σας ταξιδέψει... μακριά!

Cet amour
Si violent
Si fragile
Si tendre
Si désespéré

Cet amour
Beau comme le jour
Et mauvais comme le temps
Quand le temps est mauvais

Cet amour si vrai
Cet amour si beau
Si heureux
Si joyeux
Et si dérisoire
Tremblant de peur comme un enfant dans le noir
Et si sûr de lui
Comme un homme tranquille au millieu de la nuit

Cet amour qu faisait peur aux autres
Qui les faisait parler
Qui les faisait blêmir

Cet amour guetté
Parce que nous le guettions
Traqué blessé piétiné achevé nié oublié
Parce que nous l'avons traqué blessé piétiné achevé nié oublié

Cet amour tout entier
Si vivant encore
Et tout ensoleillé
C'est le tien
C'est le mien
Celui qui a été
Cette chose toujours nouvelle
Et qui n'a pas changé
Aussi vrai qu'une plante
Aussi tremblante qu'un oiseau
Aussi chaude aussi vivant que l'été
Nous pouvons tous les deux
Aller et revenir
Nous pouvons oublier
Et puis nous rendormir
Nous réveiller souffrir vieillir
Nous endormir encore
Rêver à la mort,
Nous éveiller sourire et rire
Et rajeunir
Notre amour reste là
Têtu comme une bourrique
Vivant comme le désir
Cruel comme la mémoire
Bête comme les regrets
Tendre comme le souvenir
Froid comme le marble
Beau comme le jour
Fragile comme un enfant
Il nous regarde en souriant
Et il nous parle sans rien dire
Et moi je l'écoute en tremblant
Et je crie
Je crie pour toi
Je crie pour moi
Je te supplie
Pour toi pour moi et pour tous ceux qui s'aiment
Et qui se sont aimés
Oui je lui crie
Pour toi pour moi et pour tous les autres
Que je ne connais pas
Reste là
Lá où tu es
Lá où tu étais autrefois
Reste là
Ne bouge pas
Ne t'en va pas
Nous qui sommes aimés
Nous t'avons oublié
Toi ne nous oublie pas
Nous n'avions que toi sur la terre
Ne nous laisse pas devenir froids
Beaucoup plus loin toujours
Et n'importe où
Donne-nous signe de vie
Beaucoup plus tard au coin d'un bois
Dans la forêt de la mémoire
Surgis soudain
Tends-nous la main
Et sauve-nous.

Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

ΚΑΛΗ ΝΥΧΤΑ

και κάπως έτσι...



θα σας καληνυχτήσω κι απόψε
όνειρα όμορφα να σας συντροφεύουν

THIS IS OUR WORLD!



είναι ο κόσμος που συνθλίβει τις τρυφερές ψυχές
που μοιράζει τη μοναξιά απλόχερα
που κλείνει τα μάτια στο φως
και κλέβει επιδέξια, την ελπίδα

κάπως έτσι θα περιέγραφα τον κόσμο που ζούμε

MAD ABOUT THE BOY



ζέστη που κάνει το μυαλό να σαλεύει
λάβα ο ήλιος
σταγόνες δροσιάς οι σκέψεις
και είναι κι αυτό το τραγούδι
που παρασέρνει το μυαλό
και ξυπνάει τη φωτιά που όλοι κάπου έχουν μέσα τους
κρυμμένη!

καλή σας μέρα
φλογερή (με 40 C)!

Δευτέρα, 16 Αυγούστου 2010

WHATEVER



Whatever Lola wants, Lola gets
And little man, little Lola wants you
Make up your mind to have no regrets
Recline yourself, resign yourself, you're through

I always get what I aim for
And your heart and soul is what I came for

Whatever Lola wants, Lola gets
Take off your coat
Don't you know you can't win?

You're no exception to the rule
I'm irresistible, you fool
Give in!

Whatever Lola wants, Lola gets
I always get what I aim for
And your heart and soul is what I came for

Whatever Lola wants, Lola gets
Take off your coat
Don't you know you can't win?

You're no exception to the rule
I'm irresistible, you fool
Give in!
Give in!
Give in!

TO LOVE & TO BE LOVED

"To love. To be loved.
To never forget your own insignificance.
To never get used to the unspeakable violence and the vulgar disparity of life around you.
To seek joy in the saddest places.
To pursue beauty to its lair.
To never simplify what is complicated or complicate what is simple.
To respect strength, never power.
Above all, to watch. To try and understand. To never look away.
And never, never, to forget." - Arundhati Roy

Παρασκευή, 13 Αυγούστου 2010

SUMMER KISSES

και σας καληνυχτίζω με Summer kisses...εύχομαι όχι... winter tears!! όπως ακούστηκε στο soundtrack της ταινίας του Wim Wenders "Until the end of the world" απ' όπου ήταν και το ομώνυμο τραγούδι στην προηγούμενη ανάρτηση, με τον Nick Cave.



ακούστε και το original! από τον Elvis Presley!



καληνύχτααα

UNTIL THE END OF THE WORLD


μου το θύμισε η Celestia: http://tosympanpoyagapo.blogspot.com/
και είπα να το αναρτήσω κι εγώ!!
Ενα από τα πιο συγκλονιστικά τραγούδια που έχω ποτέ ακούσει!!! Το λατρεύω, Celestia σ' ευχαριστώ

ALL I WANT

αυτό το χαρίζω σε όλους τους φίλους που φεύγουν.... για ονειρεμένες διακοπές.




όλα όσα θέλουμε
τα ξέρουν ο ουρανός, τ' αστέρια και το φεγγάρι
που ακούνε τις εξομολογήσεις μας κάθε νύχτα
και σιωπηλά συναινούν
στα ονειρικά ταξίδια
και βοηθούν
φωτίζουν, μαγεύουν, ελευθερώνουν
την ύλη μας

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ

ΜΑΧΜΟΥΝΤ ΝΤΑΡΟΥΙΣ
(13/03/1941 - 09/08/2008)

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ
(HALAT HISSAR)
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Γιώργος Μπλάνας

Του Ράμι, που ξέρει τι σημαίνει πάθος, τρέλα, ελευθερία

Ο Μαχμούντ Νταρουΐς (1941-2008) ήταν ένας από τους ελάχιστους σύγχρονους ποιητές που πίστευαν πως η ποίηση είναι πρώτα απ' όλα δημιουργία μύθων, οι οποίοι εγκαθιστούν στην ιστορική ταυτότητα ενός λαού -και της γλώσσας του- τη δημιουργική ετερότητα: αυτό που έκανε η αθηναϊκή τραγωδία, δηλαδή. "Ταυτότητα είναι ό,τι κληροδοτούμε και όχι ό,τι κληρονομούμε, ό,τι επινοούμε και όχι ό,τι θυμόμαστε. Ταυτότητα είναι η αποσύνθεση του καθρέφτη που πρέπει να σπάσουμε κάθε φορά που μας αρέσει το είδωλο που βλέπουμε μέσα του!" έγραφε στο τελευταίο -μέχρι στιγμής- υπάρχον κείμενό του, το καλοκαίρι του 2007. Για να καταλήξει: "Στο εξής, δεν είσαι ο εαυτός σου!". Χτίζοντας έναν ονειρικό ποιητικό ορίζοντα, με υλικά από τους ελληνικούς, τους περσικούς, τους ρωμαϊκούς και τους βιβλικούς μύθους, εγκατέστησε μέσα του μια λυρική φωνή, γεμάτη λεπτές μεταφορές, που διαθέτουν την απλότητα, την επάρκεια του φυσικού αντικειμένου~ πράγμα που εξηγεί το γεγονός πως αν και απομακρύνθηκε σταδιακά από την παραδοσιακή αντίληψη των Παλαιστινίων, πως η ποίηση πρέπει να άμεση σαν όπλο, παρέμεινε εξαιρετικά δημοφιλής, κατακτώντας στην καρδιά του λαού του μια θέση ανάλογη με αυτήν του Αραφάτ. "Πιστεύω πως σήμερα ο ποιητής πρέπει να γράφει για πράγματα αθέατα", έλεγε πριν από μερικά χρόνια. "Όταν η ποίησή μου γίνεται πιο καθαρή, οι Παλαιστίνιοι μου λένε πως πρέπει να γράψω όπως παλιά. Όμως η πείρα με δίδαξε πως αν ο αναγνώστης με εμπιστεύεται, μπορώ να τον οδηγήσω. Είμαι απόλυτα ειλικρινής κι έτσι μπορώ να παίζω τα δικά μου παιχνίδια". Εξάλλου, ο "εθνικός" ποιητής των Παλαιστινίων, μέλος του εκτελεστικού γραφείου της P.L.O., στάθηκε πάντα ένας ξένος, ένας περιπλανώμενος, σ' αυτόν τον κόσμο~ είτε σαν πρόσφυγας είτε σαν εξόριστος είτε σαν κάτοικος της κατεχόμενης Παλαιστίνης. Η πραγματική πατρίδα του υπήρξε η ποίηση. Γι' αυτό έλεγε και ξανάλεγε πως η Παλαιστίνη είναι μια μεταφορά για την προσδοκία, την ελευθερία, την ομορφιά που "φέρνει πάντα ειρήνη", αφού "όταν διαβάζουμε κάτι όμορφο μπορούμε να συνυπάρξουμε ευκολότερα, να ρίξουμε κάθε τείχος, να εξανθρωπίσουμε ο ένας τον άλλον". Από μιαν άποψη, ο Μαχμούντ Νταρουίς ήταν ο τελευταίος των ποιητών που πίστευαν στην ιστορική δύναμη της ποίησης. Αλλά, από μιαν άλλη άποψη, μπορεί να ήταν ο πρώτος μιας σειράς ποιητών που δεν φοβούνται τη φωνή τους ούτε την Ιστορία.

Η μετάφραση του συγκλονιστικού αυτού ποιήματος, που γράφτηκε στη Ραμάλα, πέντε χρόνια πριν από την «Ομπαμικής» έμπνευσης -για να εξηγούμεθα- σφαγή της Γάζας, θα έχει ολοκληρωθεί μέχρι την ημέρα που κλείνει ένας χρόνος από τον θάνατο του ποιητή. Χρησιμοποιήθηκαν οι αγγλικές μεταφράσεις των Ramsis Amun και Marilyn Hacker, η γαλλική μετάφραση των Saloua Ben Abda & Hassan Chami, καθώς και το μεταγραμμένο στη λατινική γραφή αραβικό (παλαιστινιακό) κείμενο.

Γιώργος Μπλάνας
25/05/2002

ένα από τα πιο συγκλονιστικά ποιήματα που έχω διαβάσει, σας το παραθέτω...

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΛΙΟΡΚΙΑΣ
(1-ΤΕΛΟΣ)

1
Εδώ, στων λόφων τις πλαγιές, κατάντικρυ στη δύση
Στο αβυσσαλέο κατάντικρυ κανόνι του χρόνου
κλεισμένοι μες σε κήπους σκιών
φυλακισμένοι εμείς
άνεργοι εμείς
καλλιεργούμε ελπίδες

2
Σε μια πατρίδα που ασθμαίνει καταπάνω στην αυγή,
παρέλυσαν οι σκέψεις μας
για να φυλάμε να φανεί της νίκης η στιγμή:
και μόνο οι πυροβολισμοί αστράφτουν νύχτα
μες στη νύχτα μας
και μόνο οι βάρδιες των εχθρών
φωτίζουνε τον δρόμο μας
μες στο πυκνό σκοτάδι των κελαριών.

3
Εδώ, μετά τους στίχους του Ιώβ,
δεν προσδοκούμε τίποτα.

4
Αυτή η πολιορκία θα κρατήσει
ώσπου να τους διδάξουμε να γράφουν
όμορφη ποίηση: την ποίησή μας.

5
Μολύβι όλη-μέρα ο ουρανός
πύρινο τη νύχτα πορτοκάλι.
Μα η καρδιά μας σταθερή
σαν λουλούδι σκαλισμένο σε ασπίδα.

6
Εδώ δεν έχει «Εγώ».
Εδώ ο Αδάμ θυμάται τον πυλό του.

7
Λέει, στην άκρη του γκρεμού που ξεψυχάει:
«Δεν έχω πια άλλη χούφτα γη να χάσω», λέει.
«Είμαι ελεύθερος: δυο ανάσες δρόμο
απ’ την υπέρτατη ελευθερία.
Κρατώ στα χέρια μου το μέλλον μου.
Να, τώρα δα, αρχίζω πάλι απ’ την αρχή,
γεννιέμαι ελεύθερος, δίχως γονείς
και διαλέγω απ’ το γαλάζιο τ’ ουρανού
τα γράμματα του ονόματός μου.

8
Όταν σε πολιορκούν,
η ζωή είναι η στιγμή
ανάμεσα στην ανάμνηση
της πρώτης στιγμής
και τη λήθη
της τελευταίας.

T. S. Eliot

ΔΟΚΙΜΙΑ (επιλογή)
Τ. Σ. Έλιοτ, εκδ. Ηριδανός (*Πατάκης), μτφ. Σ. Μπεκατώρος.


"Δεν μπορούμε να κρίνουμε ένα συγγραφέα αν δεν παραδοθήκαμε ποτέ σ' αυτόν... Πρέπει να παραιτηθούμε από τον εαυτό μας κι ύστερα να τον ξαναβρούμε... Φυσικά, το εγώ που ξαναβρήκαμε ουδέποτε είναι το ίδιο με εκείνο που εγκαταλείψαμε" έγραφε το 1935 ο Έλιοτ σε ένα γράμμα του προς τον Σπέντερ.

Τα δοκίμια, που βρίσκονται σ΄ αυτή την επιλογή του Στέφανου Μπεκατώρου, γράφτηκαν μεταξύ 1919 και 1961 και αναμφίβολα διατηρούν μέχρι και σήμερα τη γοητεία τους. Για τον Έλιοτ, η λογοτεχνική κριτική είναι μια ενστικτώδης δραστηριότητα του πολιτισμένου πνεύματος. Ο κριτικός είναι λογοτεχνικός κριτικός αν, γράφοντας κριτική, ενδιαφέρεται κυρίως να βοηθήσει τους αναγνώστες του να κατανοήσουν και να απολαύσουν. Αυτός ακριβώς είναι κι ο δικός του στόχος σε πολλά απ' αυτά τα δοκίμια. Γι' αυτό γράφει απλά προσπαθώντας να μεταδώσει τη σοφία που έχει αποκομίσει από την πολύχρονη ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία.

"Η ποίηση αρχίζει ίσως μ' έναν άγριο που χτυπά ένα τύμπανο μέσα σε μια ζούγκλα, κατέχει δε πάντα αυτό το ουσιαστικό χαρακτηριστικό της κρούσης και του ρυθμού... Η ποίηση μπορεί να προκαλέσει επαναστάσεις στην αισθαντικότητα από εκείνες που χρειάζονται πότε πότε, μπορεί να συντελέσει στο γκρέμισμα των καθιερωμένων τρόπων αντίληψης και αξιολόγησης που σχηματίζονται αδιάκοπα και να βοηθήσει τους ανθρώπους να ιδούν τον κόσμο καινούριο, ή ένα καινούριο κομμάτι του. Μας βοηθάει πότε πότε να συνειδητοποιούμε λίγο περισσότερο τα βαθύτερα, ανώνυμα συναισθήματα που δημιουργεί το υπέδαφος της ύπαρξής μας, μέσα στο οποίο σπάνια διεισδύουμε, επειδή η ζωή μας είναι συνήθως μια αδιάκοπη φυγή από τον εαυτό μας και μια φυγή από τον ορατό και αισθητό κόσμο"

"Λίγο ενδιαφέρει εάν ο ποιητής είχε στην εποχή του μεγάλο κοινό. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι πάντα πρέπει να έχει τουλάχιστον ένα μικρό κοινό σε κάθε γενιά. Με αυτό, ωστόσο, θέλω να πω ότι η σπουδαιότητά του έχει αξία για τη δική του εποχή, δηλαδή ότι οι πεθαμένοι ποιητές δε μας χρησιμεύουν πια αν δεν έχουμε και ζωντανούς. Θα συνέχιζα τη σκέψη μου λέγοντας ότι αν ένας ποιητής αποκτήσει πολύ γρήγορα μεγάλο κοινό, μάλλον κάτι ύποπτο συμβαίνει: επειδή μας δημιουργεί το φόβο πως δεν κάνει κάτι το νέο, ότι δίνει στους ανθρώπους αυτό που είχαν συνηθίσει να παίρνουν και, άρα, αυτό που είχαν ήδη αποκομίσει από τους ποιητές της προηγούμενης γενιάς. Είναι όμως απαραίτητο να έχει ο ποιητής στην εποχή του το σωστό, μικρό κοινό. Πρέπει να υπάρχει πάντα μια μικρή πρωτοπορία ανθρώπων ικανών να εκτιμούν την ποίηση, οι οποίοι, έχοντας αυτονομηθεί, προπορεύονται κάπως της εποχής τους ή είναι έτοιμοι να αφομοιώσουν πιο γρήγορα την καινοτομία... Οι μεταβολές και εξελίξεις στην αισθαντικότητα, που συμβαίνουν αρχικά σε λίγους ανθρώπους, θα επιδράσουν σιγά σιγά στη γλώσσα μέσω της επιρροής που θα ασκήσουν σε άλλους συγγραφείς, οι οποίοι έγιναν ευκολότερα δημοφιλείς. Όταν δε αυτές θα έχουν εδραιωθεί καλά, θα χρειαστεί καινούρια πρόοδος. Εξάλλου, μέσα από τους ζωντανούς συγγραφείς είναι που επιζούν οι πεθαμένοι".

Η έκδοση, επιμελημένη από τον ίδιο τον μεταφραστή, είναι υποδειγματική. Πρωτοκυκλοφόρησε από τον Ηριδανό το 1983 και στη συνέχεια εμπλουτισμένη και με άλλα δοκίμια, το 2002, από τις εκδόσεις Πατάκη. Εισαγωγικά σημειώματα, φωτογραφίες, βιβλιογραφίες, σχόλια με πλούσιες πληροφορίες γύρω από το ιστορικό της συγγραφής των δοκιμίων αλλά και το πνευματικό και πολιτικό κλίμα της εποχής και με ποικίλες αναφορές σε συγγραφείς και έργα. Επίσης λεπτομερής χρονολογικός πίνακας του Έλιοτ και ενημερωτικός κατάλογος των συγγραφέων που αναφέρονται είτε στα δοκίμια είτε στα σχόλια. Έργο πλήρες και πρότυπος οδηγός για κάθε επιμελητή και μεταφραστή ανάλογων βιβλίων.

Πηγή: http://alexis-chryssanthie.blogspot.com/
Info: http://en.wikipedia.org/wiki/T._S._Eliot

Πέμπτη, 12 Αυγούστου 2010

ΟΝΕΙΡΑ?



ειδική αφιέρωση για την Teddie με την ευχή να δει αυτά που θέλει η ψυχή της!

BUENOS NOCHES



το φως του φεγγαριού
με διεγείρει
με συναρπάζει
μου βγάζει ό,τι έχω μέσα στην ψυχή μου
χωρίς καμμιά "μάσκα"
είναι ΕΓΩ
ναι το φως του φεγγαριού
είναι ΕΓΩ
κι αν θέλετε το πιστεύετε!

την καληνύχτα μου και όνειρα πολυυυυυύ γλυκά

Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010

ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ Schopenhauer

Arthur Schopenhauer

95

Όλοι μας βέβαια, όπως έλεγε ο Σίλλερ, έχουμε γεννηθεί στην Αρκαδία, δηλαδή βγαίνουμε στον κόσμο γεμάτοι αξιώσεις για ευτυχία και απόλαυση, κι ελπίζουμε ανοήτως ότι θα τις πραγματοποιήσουμε. Ωστόσο έρχεται, κατά κανόνα πολύ γρήγορα, η τύχη, μας αρπάζει χωρίς ιδιαίτερη ευγένεια από τον λαιμό και μας δίνει να καταλάβουμε ότι τίποτα δεν είναι δικό μας αλλά όλα δικά της, αφού έχει αδιαμφισβήτητα δικαιώματα όχι μόνο στην περιουσία και στα κτήματά μας, στη γυναίκα και στο παιδί μας αλλά ακόμη και στο χέρι και στο πόδι, στο μάτι και στο αυτί, ακόμη και στη μύτη μας καταμεσής του προσώπου...

21
Γενικά, θα έλεγε κανείς, ότι τα πρώτα σαράντα χρόνια της ζωής μας απαρτίζουν το κείμενο, τα επόμενα τριάντα το σχόλιο σε αυτό - σχόλιο που μόνον αυτό μας επιτρέπει να κατανοήσουμε σωστά το αληθινό νόημα και την αλληλουχία του κειμένου, κι ακόμη το ηθικό δίδαγμα και τα άλλα λεπτά σημεία του.

22
Όσο είμαστε νέοι νομίζουμε ότι τα γεγονότα και τα πρόσωπα, που θα αποβούν σημαντικά στη ζωή μας και θα επηρεάσουν την πορεία της, θα εμφανιστούν με ταμπούρλα και τρομπέτες. Στα γηρατειά ωστόσο, ανατρέχοντας προς τα πίσω, διαπιστώνουμε ότι όλα τους τρύπωσαν εντελώς αθόρυβα από την πίσω πόρτα και σχεδόν απαρατήρητα.

123
Είτε μουσική είναι ή φιλοσοφία, είτε ζωγραφική ή ποίηση - ένα έργο της μεγαλοφυίας δεν είναι κάτι προς χρήση. Ο χαρακτήρας του ανώφελου σημαδεύει τα έργα της μεγαλοφυίας: Είναι ο δικός τους τίτλος ευγενείας. Όλα τα υπόλοιπα ανθρώπινα έργα υπάρχουν για να διατηρούν ή να διευκολύνουν την ύπαρξή μας, όχι όμως κι αυτά για τα οποία μιλάμε εδώ. Αυτά είναι τα μόνα που υπάρχουν για χάρη του ίδιου του εαυτού τους, και με την έννοια αυτή πρέπει να τα θεωρήσουμε ως τον ανθό της ύπαρξης ή ως το καθαρό απόσταγμά της. Γι' αυτό κι ανασκιρτάει η καρδιά μας όταν τα απολαμβάνουμε: Με αυτά βγαίνουμε από τη βαρειά γήινη ατμόσφαιρα της ανάγκης.


97
Καμιά φορά πιστεύουμε ότι νοσταλγούμε έναν μακρινό τόπο, ενώ στην πραγματικότητα νοσταλγούμε μόνον τον χρόνο που ζήσαμε εκεί, τότε που ήμασταν πιο νέοι και πιο φρέσκοι. Έτσι λοιπόν μας ξεγελάει ο χρόνος: φορώντας τη μάσκα του χώρου. Αν ταξιδέψουμε ως εκεί, θα συνειδητοποιήσουμε την πλάνη μας.
 
Οι αφορισμοί είναι από τις εκδόσεις Στιγμή σε μετάφραση Ν. Μ. Σκουτερόπουλου και Κλάους Μπέτσεν.

http://alexis-chryssanthie.blogspot.com/

Δευτέρα, 9 Αυγούστου 2010

CONTRAST



οι αντιθέσεις γίνονται νότες
οι νότες ρυθμός
ο ρυθμός πάθος
το πάθος φλόγα
η φλόγα φως

αγαπημένη, υπέροχη, μοναδική η Aziza Mustafa Zadeh,
έτσι θα σας καληνυχτίσω μ' αυτή την εκπληκτική μουσική
από μια πραγματική μορφή του είδους

BRAIN DEAD

Η πιο σπουδαία τέχνη

είναι εκείνη του Τίποτα.

Να κουράζεις το μυαλό
με εκατοντάδες πράγματα
αναζητώντας το τέλειο,
εφευρίσκοντας διάφανες ιδέες.

Να ανοιγοκλείνεις το στόμα
βάζοντας όσο οξυγόνο έχει απομείνει
στο συρτάρι σου
και βγάζοντας χυδαίες συναρτήσεις
φωνηέντων.

Να βρίσκεσαι σε σύννοια
καθώς κουράζεσαι να βάλεις σε τάξη
τα γράμματα από το Άλφα ως το Ωμέγα.

Μέχρι που ο ύπνος
γίνεται ο καλύτερος σύντροφος
καθώς σου αποδεικνύει
την σπουδαία εκείνη τέχνη
που αιωρείται στο νεκρό σου μυαλό

Την τέχνη του Τίποτα..

της Μαρίας Νικολάου
http://darkrain67.blogspot.com/

Κυριακή, 8 Αυγούστου 2010

MEMORIES



για καληνύχτα με αναμνήσεις αόρατες μα τόσο ζωντανές!!

Παρασκευή, 6 Αυγούστου 2010

ΑΙΩΝΙΟΙ

Η ζωή σταματά να έχει νόημα από τη στιγμή που χάνεις την ψευδαίσθηση ότι είσαι αιώνιος.

Jean-Paul Sartre

ευτυχώς οι ρυθμοί της μουσικής, οι όμορφες στιγμές, η τρέλα της ζωής μας βοηθάει στο να νιώθουμε αιώνιοι και άφθαρτοι!!!

ΜΥ MOOD

έτσι θα χρωμάτιζα τη διάθεσή μου αυτή τη στιγμή!!!

LOUNGE LIZARDS

χτύποι, καρδιές
κομμάτια
ρυθμικές κραυγές
είναι της ύπνωσής μου
οι γητειές

RAINER MARIA RILKE

Με αφορμή ένα σχόλιο του φίλου Νικόλα αποφάσισα να κάνω αυτή την ανάρτηση όπου παραθέτω δύο γράμματα του Rainer Maria Rilke από το βιβλίο "Γράμματα σ' ένα νέο ποιητή, μτφρ. Μάριος Πλωρίτης, εκδ. ΙΚΑΡΟΣ"












Ι
Παρίσι, 17 του Φλεβάρη 1903

Φίλε Κύριε,

Εδώ και λίγες μέρες πήρα το γράμμα σας. Θέλω να σας ευχαριστήσω για τη μεγάλη και πολύτιμη, για μένα, εμπιστοσύνη που μου δείχνετε. Δε μπορώ όμως να κάνω τίποτα περισσότερο. Δε μπορώ να μπω στην τεχνική των στίχων σας: κάθε είδους κριτική βλέψη είναι κάτι τόσο ξένο από μένα... Η κριτική είναι το χειρότερο μέσο για ν' αγγίξεις ένα έργο τέχνης: καταντάει πάντα σε πετυχημένες, λίγο ή πολύ, παρανοήσεις. Δε μπορούμε όλα να τα συλλάβουμε και να τα εκφράσουμε —όσο κι αν θέλουν πολλοί να μας πείσουν για το αντίθετο. Τα περισσότερα απ' όσα μάς συμβαίνουν δε μπορούμε να τα εκφράσουμε, ξετυλίγονται μέσα σε μια σφαίρα, που ποτέ καμιά λέξη δεν την καταπάτησε. Και απ' όλα πιο αδύνατο είναι να εκφράσουμε τα έργα τής τέχνης, τις μυστηριακές αυτές υπάρξεις που η ζωή τους δε γνωρίζει τέλος, καθώς πορεύεται πλάι στη δική μας την περαστική, την πρόσκαιρη ζωή.

Πρέπει, έπειτ' από τούτη την παρατήρηση, να προσθέσω ακόμα πως οι στίχοι σας δεν έχουν δική τους ατομική έκφραση, κι ωστόσο βρίσκω μέσα κει, δειλό κι αβλάστητο ακόμα, το έμβρυο μιας προσωπικότητας. Το 'νιωσα αυτό εντονότερα στο τελευταίο σας ποίημα: "Η ψυχή μου". Εκεί, κάτι Δικό σας γυρεύει να βρει έκφραση και μορφή. Και μέσ' απ' τ' όμορφο ποίημά σας "Στο Leopardi" αναδίνεται μια κάποια συγγένεια μ' εκείνο τον Μεγάλο Ερημίτη. Ωστόσο, τα ποιήματά σας δεν έχουν δική τους υπόσταση, δεν έχουν αυθυπαρξία —ούτε καν το ποίημα για το Leopardi. Το γράμμα σας, που τα συντρόφευε, δεν παρέλειψε να μου εξηγήσει μια κάποιαν ατέλειά τους, που την ένιωσα διαβάζοντάς τα, χωρίς όμως και να μπορώ να της δώσω ένα όνομα.

Ρωτάτε αν είναι καλοί οι στίχοι σας. Ρωτάτε εμέναν. Ρωτήσατε, βέβαια, κι άλλους πριν. Τους στέλνετε στα περιοδικά. Τους συγκρίνετε μ' άλλα ποιήματα, αναστατωνόσαστε όταν κάποιοι αρχισυντάχτες σάς γυρνάνε πίσω τα ποιητικά σας δοκίμια. Από δω κι εμπρός (μια και μου επιτρέψατε να σας δίνω συμβουλές) σας παρακαλώ να τ' απαρνηθείτε όλ' αυτά. Η ματιά σας είναι γυρισμένη προς τα έξω˙ αυτό, προπάντων, δεν πρέπει να κάνετε τώρα πια. Κανένας δε μπορεί να σας συμβουλέψει ή να σας βοηθήσει, κανένας. Ένας μονάχα δρόμος υπάρχει: βυθιστείτε μέσα στον εαυτό σας, αναζητήστε την αιτία που σας αναγκάζει να γράφετε, δοκιμάστε αν οι ρίζες της φυτρώνουν απ' τις πιο βαθιές γωνιές τής καρδιάς σας. Εξομολογηθείτε στον εαυτό σας: θα πεθαίνατε τάχα, αν σας απαγόρευαν να γράφετε; Τούτο, πρώτ' απ' όλα: αναρωτηθείτε, την πιο σιγηλή ώρα τής νύχτας σας: Πρέπει να γράφω; Σκαλίστε βαθιά μέσα σας, να βρείτε την απόκριση. Κι αν η απόκριση τούτη αντηχήσει καταφατικά, αν απέναντι στο βαθυσήμαντο τούτο ρώτημα μπορείτε να υψώσετε ένα στέρεο κι απλό Πρέπει, τότε πλάσετε τη ζωή σας σύμφωνα μ' αυτή την ανάγκη. Η ζωή σας, ακόμα και στην πιο αδιάφορη, την πιο άδειαν ώρα της, πρέπει να γίνει σημάδι και μάρτυρας αυτής της ορμής. Ζυγώστε, τότε, τη φύση. Πασχίστε, τότε, να πείτε, σα να 'σαστε ο πρώτος άνθρωπος πάνω στη γη, τι βλέπετε, τι ζείτε, τι αγαπάτε, τι χάνετε. Μη γράφετε ερωτικά τραγούδια. Αποφύγετε, πρώτ' απ' όλα, τούτα τα πολύ τρεχούμενα και συνηθισμένα θέματα: είναι τα πιο δύσκολα, κι ο ποιητής πρέπει να φτάσει σ' όλη την τρανή ωριμότητα τής δύναμής του για να μπορέσει να δώσει κάτι δικό του, εκεί όπου, σίγουρη και λαμπερή —κάποιες φορές— η παράδοση παρουσίασε τόσην αφθονία. Μακριά απ' τα μεγάλα γενικά θέματα, σκύψετε σ' εκείνα που σας προσφέρει η καθημερινότητα. Ιστορήστε τις θλίψεις και τους πόνους σας, τους φευγαλέους στοχασμούς σας, την πίστη σας σε κάποιαν ομορφιά —ιστορήστε τα όλα τούτα με βαθιά, γαλήνια, ταπεινή ειλικρίνεια, και μεταχειριστείτε, για να εκφραστείτε, τα πράματα που σας περιτριγυρίζουν, τις εικόνες των ονείρων σας και τις πηγές των αναμνήσεών σας. Αν ίσως η καθημερινότητά σας σάς φαινεται φτωχή, μην την καταφρονήσετε. Καταφρονήστε τον ίδιο τον εαυτό σας, που δεν είναι αρκετά ποιητής και δε μπορεί να καλέσει κοντά του τα πλούτη της. Για το δημιουργό δεν υπάρχει φτώχεια, ούτε φτωχοί κι αδιάφοροι τόποι. Και μέσα σε φυλακή ακόμα αν ήσαστε κλεισμένος, κι οι τοίχοι της δεν αφήνανε τους ήχους τού κόσμου να φτάσουν ως εσάς —δε θα σας έμεναν, ωστόσο, αμόλευτα μέσα σας, τα παιδικά σας χρόνια, ο ακριβός, βασιλικός τούτος πλούτος, ο θησαυρός αυτός των αναμνήσεων; Γυρίστε κατά κει το νου σας. Πασχίστε ν' ανασύρετε, απ' το βυθό αυτών των περασμένων, τις βουλιαγμένες εντυπώσεις. Η προσωπικότητά σας θα δυναμωθεί, η μοναξιά σας δε θα 'ναι πια άδεια και θα σας γίνει ένα καταφύγιο ονείρου, όπου κανένας θόρυβος απ' έξω δε θα φτάνει. Κι αν από τούτη την επιστροφή στον εαυτό σας, από τούτη την καταβύθιση στον δικό σας κόσμο, στίχοι ξεπηδήσουν, δε θα σκεφτείτε να ρωτήσετε τους άλλους αν είναι καλοί στίχοι. Κι ούτε θ' αποζητήσετε να ενδιαφερθούν τα περιοδικά γι' αυτούς: οι στίχοι σας δε θα 'ναι, για σας, παρά ένα αγαπημένο φυσικό σας χάρισμα, ένα κομμάτι κι ένας φθόγγος απ' τη ζωή σας. Ένα έργο τέχνης είναι άξιο μόνο σαν ξεπηδάει από μιαν ανάγκη. Για να το κρίνεις, πρέπει να δεις ποια είν' η πηγή του. Γι' αυτό, φίλε Κύριε, δε μπορώ να σας δώσω παρά τούτη μόνο τη συμβουλή: βυθιστείτε στον εαυτό σας, ψάξτε στα βάθη, απ' όπου πηγάζει η ζωή σας. Εκεί θα βρείτε την απόκριση στο ρώτημα: πρέπει να δημιουργείτε; Δεχτείτε την, όπως θ' αντηχήσει, χωρίς να γυρέψετε το νόημά της. Ίσως βγει πως η Τέχνη σάς καλεί. Τότε, αγκαλιάστε αυτή τη μοίρα, κρατήστε την για πάντα απάνω σας, μ' όλο το βάρος και το μεγαλείο της, χωρίς ποτέ ν' αποζητήσετε καμιάν αμοιβή απ' έξω. Γιατί ο δημιουργός πρέπει να 'ναι ολόκληρος ένας κόσμος για τον εαυτό του, να βρίσκει τα πάντα στον εαυτό του και στη Φύση, που μαζί της είναι δεμένος.

Μπορεί όμως, έπειτ' απ' αυτή την "κάθοδο" μέσα στον εαυτό σας και στον εντός σας "ερημίτη", να πρέπει ν' απαρνηθείτε τη μοίρα τού ποιητή. (Φτάνει, όπως σας είπα, να νιώσει κανένας πως μπορεί να ζήσει και χωρίς να γράφει —κι ευθύς το γράψιμο του είναι απαγορευμένο.) Μα και τότε ακόμα, αυτή η αυτοσυγκέντρωση, που σας ζητώ, δε θα 'χει σταθεί μάταιη. Η ζωή σας θα βρει, δίχως άλλο, μέσ' από κει, τους δικούς της δρόμους˙ κι εύχομαι, περισσότερο απ' όσο δύνονται τα λόγια μου να σας πουν, οι δρόμοι σας τούτοι να 'ναι άξιοι, πλατιοί κι ευτυχισμένοι.

Τι άλλο μπορώ να πω; Νομίζω πως τόνισα ό,τι έπρεπε. Κι ακόμα μια φορά, ένα θέλω να σας συμβουλέψω: ν' αναπτυχθείτε, γαλήνια και σοβαρά, σύμφωνα με το δικό σας νόμο. Θα συνταράζατε, όσο γίνεται πιο βίαια κι ολέθρια, την εξέλιξή σας, αν στρέφατε τη ματιά σας προς τα έξω κι αν προσμένατε απ' έξω απόκριση σε ρωτήματα, όπου μόνο το πιο βαθύ αίσθημά σας, στην πιο χαμηλόφωνη ώρα σας, μπορεί ίσως ν' αποκριθεί.

Με χαρά μου βρήκα το όνομα τού καθηγητή Horaček στο γράμμα σας. Διατηρώ πάντα, από τα χρόνια κείνα, βαθύ σεβασμό κι ευγνωμοσύνη για τον αγαπητόν αυτό σοφό. Θα είχατε την καλοσύνη να του το πείτε; Είναι τόσο καλός που με θυμάται ακόμα, και του χρωστώ χάρη γι' αυτό.

Σας στέλνω πίσω τους στίχους, που φιλικά μού εμπιστευτήκατε. Και σας ευχαριστώ, άλλη μια φορά, για τη μεγάλη κι εγκάρδια εμπιστοσύνη σας. Προσπάθησα, στην ανυπόκριτη τούτη απάντησή μου, γραμμένη όσο δυνόμουν καλύτερα, να φανώ της εμπιστοσύνης αυτής κάπως περισσότερο άξιος απ' ό,τι πραγματικά είμαι, ο ξένος εγώ.

Μ' αφοσίωση και συμπάθεια
RAINER MARIA RILKE


Rainer Maria Rilke, Γράμματα σ' ένα νέο ποιητή, μτφρ. Μάριος Πλωρίτης, εκδ. ΙΚΑΡΟΣ


Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2010

ETTA JAMES

όμορφο, αισθαντικό, και τόσα άλλα..., με τη μοναδική Etta James
καλό μεσημέρι

SAND & THOUGHTS

Η ΠΡΩΤΗ ΕΛΕΓΕΙΑ

Οι Ελεγείες του Ντουίνο 1912-1922
Rainer Maria Rilke
Ποιος, αν κραύγαζα, θα μ’ άκουγε τάχα απ’ των Αγγέλων τα Τάγματα ;
κι αν ένας μ’ έσφιγγεν ακόμα, ξαφνικά πάνω στην καρδιά του,
θα διαλυόμουν κάτω από την δυνατώτερη ύπαρξη του.

Γιατί, η Ομορφιά, δεν είναι παρά η αρχή του Τρομερού, που μόλις μπορούμε να υποφέρουμε και τη θαυμάζουμε μόνο γιατί δεν στέργει να μας καταστρέψει .
Κάθε Άγγελος τρομερός είναι. Κι έτσι κρατιέμαι, τότε, και σκοτεινού λυγμού πνίγω την καλεστική κραυγή μέσα μου.

Αχ! Ποιόν μπορούμε να έχουμε ανάγκη, τάχα ;

Όχι Άγγελον, όχι άνθρωπον, ακόμη και τα ζώα με το ένστικτο το νιώθουν
πως ασφαλείς δεν είμαστε στο σπίτι μας, σε τούτον τον κόσμον που μυστικό δεν του έχει μείνει. Ίσως ακόμη, καθημερνά για να το βλέπουμε, κάποιο δεντράκι, μας μένει στην πλαγιά , κι ο χτεσινός, μας μένει δρόμος, μας μένει κι η ξεπερασμένη πίστη μιας συνήθειας που κοντά μας της άρεσε κι έτσι έμεινε και δεν μας αφήκε.

Ω! κι η νύχτα ακόμη , η νύχτα, όταν ο άνεμος πλημμυρισμένος από άπειρο, στο πρόσωπο μας δέρνει, η νύχτα, η λαχταρισμένη νύχτα, η ήρεμα απογοητευμένη που κοπιαστική θα ‘ναι στην ήρεμη καρδιά, σε ποιόν δε θα έμενε ;

Πιο αλαφριά να ‘ναι για τους ερωτευμένους ;
Αχ! Τη μοίρα τους κρύβουν ο ένας απ’ τον άλλον.
Δεν το έμαθες ΑΚΟΜΗ ;
Το κενό να πετάξεις απ’ την αγκαλιά σου μέσα στους χώρους που ανασαίνουμε και τα πουλιά ίσως μ’ ένα παθητικότερο πέταγμα τον φαρδεμένο αέρα να αιστανθούνε .
Αλήθεια , οι ανοίξεις σε χρειαστήκανε.
Μερικά αστέρια σου έγνεψαν και συ ένιωσες το γνέψιμο τους.
Ένα κύμα του παρελθόντος να υψωνόταν γύρω σου , ή όταν περνούσες πλάι στο ανοιχτό παράθυρο, κάποιο βιολί εκαταλειπόταν στον εαυτό του;
Όλα αυτά προσταγή ‘ταν. Αλλά, εσύ, την προσταγήν αυτήν την υπερνίκησες ;

Δεν ήσουν πάντα απ’ την προσμονήν αφηρημένος, μια Αγαπημένη όλα σα να σου ανάγγελναν : ( Πού θα την προφυλάξεις, πού οι μεγάλες, πού οι ξένες σκέψεις έρχονται κοντά σου και φεύγουν και, συχνά, μένουν ολόκληρη τη νύχτα ; )

Αλλ’ αν το λαχταράς πολύ, τραγούδησε τότε τις Ερωτευμένες , το πολύφημισμένον όνομά τους , ακόμη αρκετά αθάνατο δεν είναι.
Εκείνες , που ζηλεύεις σχεδόν , τραγούδησε : τις εγκαταλειμμένες, τις εύρισκες ν’ αγαπούν πολύ περισσότερο απ’ τις χορτασμένες.

Πάντα και πάντα απ’ την αρχήν το εγκώμιο τ’ άφθαστο τραγούδα,
στοχάσου : ο ήρωας αιώνια ζεί, κι ο θάνατος του ακόμη, του ήταν μια αφορμή μόνο για ύπαρξη, η γέννηση η στερνή του.
Μα μέσα της η αποσταμένη φύση ξαναπαίρνει τις Ερωτευμένες σα να μην είχε δυό φορές τις δυνάμεις να τις δημιουργήσει..

Στοχάστηκες αρκετά να τραγουδήσεις την Γκάσπαρα Στάμπα, που ένα κοράσι , απ τον αγαπημένο του εγκαταλειμμένο , μιας τέτοιας ερωτευμένης το μεγάλο παράδειγμα να νιώσει και να πει : θα γίνω κι εγώ τάχα όπως εκείνη ;

Κι αυτοί οι πανάρχαιοι πόνοι , ποτέ για μας πιο γόνιμοι δε θα γενούνε;
Δεν έφτασε ο καιρός ακόμη, που να λευτερωνόμαστε αγαπώντας απ’ ό,τι πιο πολύ αγαπούμε και να νικούμε τρέμοντας, καθώς η σαΐτα συμμαζεμένη να πηδήσει, πιότερο για να ‘ναι από τον ίδιο τον εαυτόν της, νικά τη χορδή ;

Γιατί πουθενά στάση δεν υπάρχει.

Φωνές, φωνές ! Άκου, καρδιά μου, όπως, άλλοτε, μόνον Άγιοι, ακούγανε :
Από το χώμα για να τους σηκώσει η γιγαντένια κραυγή , αλλ’ εκείνοι μένανε γονατισμένοι , απίθανοι, μακρυνοί, και δεν προσέχαν :
ΕΤΣΙ έμεναν, ακούγοντας.
Όχι πως του θεού θα μπορούσες τη φωνή να υποφέρεις , κάθε άλλο .
Αλλ’ ό,τι πνέει ακρουμάσου, άκου την άπαυτη, που από σιωπή σαρκώνεται, αγγελία.
Από τους νέους αυτούς νεκρούς, ένας ψίθυρος έρχεται σε σένα .
Εκεί που πάντοτε έμπαινες, στις εκκλησίες της Ρώμης και της Νάπολης, δε σου μίλησε το πεπρωμένο τους γαλήνια ;
Ή τάχα μια επιγραφή ανάγλυφη δε σου επιβλήθηκε, όπως, τώρα στερνά, η πλάκα εκείνη στη Σάντα Μαρία Φορμόζα ;
Τι ζητούν από μένα ; Σιγά-σιγά θα πρέπει ν’ αφαιρέσω της αδικίας τα’ ομοίωμα που κάποτε, των πνευμάτων τους λίγο την αγνή κίνηση εμποδίζει.
Βέβαια, είναι παράξενο στη γή πια να μην κατοικείς,
Συνήθειες, που μόλις τις έμαθες, πια να μην έχεις, σε ρόδα και σε πράγματα άλλα, που όλα μια υπόσχεση ήταν, την σημασία ανθρώπινου μέλλοντος πια να μη δίνεις :
κι αυτό που υπήρξες, μέσα στην ατελεύτητη αγωνία των χεριών, πια να μην είσαι ·
και τ’ όνομα το δικό σου, σαν ένα σπασμένο παιγνίδι μνα το εγκαταλείψεις.

Παράξενο , ό,τι λαχταρούσες, να μην λαχταράς πια! Παράξενο , όλα, το κάθε τι που ήταν δεμένο, τόσο ελεύθερο να βλέπεις να κυματίζει.
Κοπιαστικό ‘ναι και το νεκρός να ‘σαι κι είναι επανόρθωση γιομάτο, έτσι, ώστε , λίγο-λίγο λίγη να νιώσεις αιωνιότητα : -- Μα οι ζωντανοί, όλοι, πέφτουν στο λάθος, περίσσια να τους ξεχωρίζουν.
Οι άγγελοι, (λένε) , δε θα ‘ξεραν, πολλές φορές, αν περπατάνε ανάμεσα σε ζωντανούς ή πεθαμένους..
Το αιώνιο ρέμα, περνώντας κι απ’ τα δυό Βασίλεια, παρασέρνει, πάντα, όλες τις ηλικίες και, πάνω κι απ’ τα δύο Βασίλεια, δεσπόζει η φωνή του.

Τέλος, ανάγκη πια , οι πρώιμα μεταστάντες, δεν μας έχουν · ήρεμα από τα γήινα ξεκόβει κανείς, όπως από τα στήθη τα πράα της μάνας του, όταν μεγαλώσει.
Μα εμείς, που τόσο μεγάλα μυστικά χρειαζόμαστε (απ’ αυτά που, συχνά, από πένθος, πρόοδος μακάρια αναπηδά) : ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ να υπάρχουμε, τάχα, χωρίς τους πεθαμένους ;
Να ‘ναι μάταιος ο θρύλος, τάχα, ότι τον Λίνο θρηνώντας, άλλοτε, η πρώτη μουσική, να διαπεράσει τόλμησε τη σκληρή νάρκη, ώστε, από τότε, στον τρομαγμένο χώρο, που ένας, σχεδόν θείος έφηβος, για πάντα εγκατέλειψε ξάφνου, το κενό φλογίστη κι αιστάνθηκε τον κραδασμό εκείνο που μας συνεπαίρνει και μας παρηγορεί και μας βοηθά την ώρα τούτη.


Μετάφραση: Άρης Δικταίος.

Τετάρτη, 4 Αυγούστου 2010

NADA SURF

κι αυτό μαζί με την καληνύχτα μου..

RAPUNZEL



ηλεκτρικές φωνές
περνάνε από σύρματα
ψάχνουν να βρούνε
ηλεκτρισμένες συνειδήσεις
άλλων εποχών

ENYA

ΠΩΣ ΕΓΙΝΑ ΒΛΑΚΑΣ

Από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια. Στο δημοτικό, η πιο απαίσια βρισιά είναι το να σε αποκαλέσουν διανοούμενο. Αργότερα, το να είσαι διανοούμενος γίνεται σχεδόν προτέρημα. Όμως αυτό είναι ψέμα: το να είσαι διανοούμενος είναι κουσούρι. Όπως οι ζωντανοί γνωρίζουνε πως θα πεθάνουν, ενώ οι νεκροί δε γνωρίζουνε τίποτα, πιστεύω πως το να είναι κανείς έξυπνος είναι χειρότερο από το να είναι βλάκας, γιατί ένας βλάκας δεν αντιλαμβάνεται τη βλακεία του, ενώ ένας έξυπνος, ακόμα κι αν είναι ταπεινός και μετριόφρων, ξέρει πως είναι έξυπνος, έτσι κι αλλιώς.

Λέει κάπου ο Εκκλησιαστής: όστις προσθέτει γνώσιν, προσθέτει πόνον. Μην έχοντας όμως ποτέ τη τύχη να πάω στο κατηχητικό μαζί με τα άλλα παιδιά, δε προειδοποιήθηκα έγκαιρα για τους κινδύνους που ενέχει η μελέτη. Είναι πολύ τυχεροί οι χριστιανοί που τόσο νέοι έχουν ήδη μάθει να φυλάγονται από τους κινδύνους της ευφυΐας. Θα ξέρουν έτσι για όλη τους τη ζωή πως να την αποφεύγουν. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι.

Όσοι σκέφτονται πως η ευφυΐα εμπεριέχει κάτι το ανώτερο, σίγουρα δε διαθέτουν αρκετή για να αντιληφθούν πως δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια κατάρα. Οι δικοί μου, οι συμμαθητές μου, οι καθηγητές μου, όλοι τους μ' εύρισκαν ευφυή, ανέκαθεν. Ποτέ δε κατάλαβα καλά το γιατί και το πως είχανε καταλήξει σ' αυτή την ετυμηγορία για το άτομό μου. Υπέφερα συχνά απ' αυτόν τον θετικό ρατσισμό, απ' αυτούς που συγχέουν την επιφανειακή ευφυΐα με την πραγματική και που σε καταδικάζουν, με μια προκατάληψη αναληθώς ευνοϊκή, να ενσαρκώνεις μια μορφή κύρους. Όπως ακριβώς η κοινή γνώμη εκστασιάζεται μπροστά στον νεαρό ή τη νεαρά που διαθέτουν το ύψιστο κάλλος, έτσι κι εγώ ήμουν το πανέξυπνο και καλλιεργημένο πλάσμα, προς σιωπηλή ταπείνωση εκείνων που ήταν λιγότερο προικισμένοι από τη φύση, απ' όσο εγώ. Πόσο πολύ απεχθανόμουν εκείνες τις συνεδρίες που συμμετείχα παρά τη θέλησή μου, με το να πληγώνω και να υποβιβάζω αγόρια και κορίτσια, που κρίνονταν ως λιγότερο ευφυή από μένα!

Τρίτη, 3 Αυγούστου 2010

SING BABY, SING FOR ALL OF US



Γιατί είμαι έτσι με ρωτάς, γιατί
Δεν είμαι με τίποτα ευχαριστημένη
Γιατί δε γυρίζω σπίτι
Να διπλώνω χαρούμενα όνειρα
Σε φύλλα περιοδικών
Ελπίζοντας
Την ομορφιά της άλλης μέρας.
Κοίταξε λίγο παραπέρα.
Ο κόσμος είναι ένα
Θλιβερό τραγούδι.

Γιατί φοβάσαι να το τραγουδήσεις;


Έλενα Πολυγένη
http://www.poema.gr/poem.php?id=260

ΝΤΕΛΑΛΗΜΑ (Rafael Alberti)

Σύννεφα εγώ πουλώ χρωματιστά:
σύννεφα στρόγγυλα και πορφυρά
για ν' απαλύνουνε τη ζέστα!

Νέφη πουλώ μενεξεδιά
και ρόδινα, τις χαραυγές πουλώ
και τα χρυσά τα δειλινά!

Τον κίτρινο αυγερινό
που μάζεψα απ' το πράσινο κλωνάρι
ροδακινιάς ουράνιας, πουλώ!

Πουλώ το χιόνι και τη φλόγα μου
κι ακόμα το τραγούδι μου πουλώ!

Rafael  Alberti (μτφ. Τάκης Βαρβιτσιώτης)

Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2010

RY COODER



ένας απίστευτος Ry Cooder παίζει metal slide για το film "Crossroads", και είναι αυτό που διάλεξα για να σας καληνυχτήσω απόψε...

IAN CURTIS


isolation
In fear every day, and every evening,
He calls her aloud from above,
Carefully watched for a reason,
Painstaking devotion and love,
Surrendered to self preservation,
From others who care for themselves.
A blindness that touches perfection,
But hurts just like anything else.

Isolation, isolation, isolation.
Mother I tried please believe me,
I'm doing the best that I can.
I'm ashamed of the things I've been put through,
I'm ashamed of the person I am.

Isolation, isolation, isolation.

But if you could just see the beauty,
These things I could never describe,
These pleasures a wayward distraction,
This is my one lucky prize.

Isolation, isolation, isolation, isolation, isolation.


Ian Curtis, Joy Division, 1980

Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

WALTZ by CALEXICO

ένα waltz για να γεμίσω με μουσική, το κενό (των ημερών που έλειπα!)
να σας βρω και πάλι στη σφαίρα αυτήν εδώ
και μαζί να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας να ανακαλύψουμε ...
εμάς και τις μυστήριες γωνιές του μυαλού και της ψυχής μας!