Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

STARDUST



πάλι από τ' αστέρια είμαι επηρεασμένη!!! τί να κάνω ? βλέπω και το φεγγάρι να παίζει με τα σύννεφα κρυφτό και ... καταλαβαίνετε!!
απολαύστε λοιπόν το παραπάνω ονειρικό ήχο που πραγματικά σε ταξιδεύει στ' αστέρια!
καλό βράδυ

TANGO FIRE

και πάλι εν τω μέσω συνειρμών σας παραθέτω τον παρακάτω "πύρινο" χορό...

ORFEU NEGRO

θυμήθηκα σήμερα από περίεργο συνειρμό.. μια ταινία που είχα δει πριν χρόνια σε μια κινηματογραφική λέσχη, και μάλιστα η κόπια ήταν πολύ κακή, η ταινία όμως!!! υπέροχη, ακούστε το μουσικό θέμα... σίγουρα το ξέρετε!

ΑΡΓΟΠΕΘΑΙΝΕΙ ΟΠΟΙΟΣ...










"Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,όποιος δεν διακινδυνεύει
και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει...

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του...

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πραγματά που δεν γνωρίζει...

Αποφευγούμε το θάνατο σε μικρές δόσεις,όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής..."

PABLO NERUDA

Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2010

ΜΕΛΩΔΙΚΗ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

μ' αυτό σας στέλνω την καληνύχτα μου, μελωδική, ταξιδιάρα και ονειρική.. πάντα

NOT A WORD

MUSIC WITHOUT A WORD TONIGHT

FREE YOUR MIND

BLUE SKY



sand and dust
cover the sun
thunder and lightning
screaming for the blue sky

SUMMER RAIN

πώς σας φάνηκε η καλοκαιρινή μπόρα? εμένα με ενθουσίασε.. την είχα ανάγκη αυτή την καθαρή, νοτισμένη ατμόσφαιρα, χωρίς σκόνη, χωρίς την κάψα του μεσημεριού...

υπέροχη βροχή... αυτό είναι για σένα!

ELECTRO-LATIN-FUNK

τί λέτε να ταξιδέψουμε με το "διαστημόπλοιο" του Jose Roberto Bertrami??
εκπληκτική μουσική, απίθανο video, funky jazz groove... το λατρεύω

Κυριακή, 25 Ιουλίου 2010

DREAMS AND CINDERELLA

και επειδή πολύ για τα όνειρα μιλάω σας χαρίζω ένα κυριολεκτικά παραμυθένιο βίντεο... έτσι για να αναζωπυρώσει τα όνειρά σας και να σας βάλει να παίξετε κι εσείς στο παραμύθι που λέγεται ζωή!!!

κι ένα παραμυθένιο click .. ποτέ δε βλάπτει!

PINK MARTINI



Let's never stop falling in love, αυτό τα λέει όλα!!
καλό μεσημέρι

DREAMING



με την καληνύχτα μου και πολλά γλυκά όνειρα..

Σάββατο, 24 Ιουλίου 2010

FIRE BIRD

καλή σας μέρα φίλοι μου, με το πουλί της φωτιάς θα αντιμετωπίσουμε τη ζέστη και με τις νεράιδες και τα ξωτικά παρέα θα ταξιδέψουμε μακριά, να συναντήσουμε ξανά τη μελωδία, την αρμονία, την ομορφιά!!! πολλά φιλιά και ευχές για ένα "δροσερό" Σαββατοκύριακο...

Παρασκευή, 23 Ιουλίου 2010

ALL OF ME

υπό την επήρεια των αστεριών σας χαρίζω άλλο ένα μαγικό τραγούδι..

HISTORIA DE UN AMOR

μ' αυτό το υπέροχο τραγούδι θα σας καληνυχτίσω, να είστε καλά και να κοιτάζετε τ' αστέρια για να μη ξεχνάτε την ομορφιά της ζωής!

SADE



το φεγγάρι και τ΄αστέρια
φέρνουν κοντά μας τ' όνειρο
τα λατρεύω
μιλώ μαζί τους
και ξέρω πως με ακούνε

LOVELY OLD DAYS

κάτι πολύ όμορφο και "δροσερό" ό,τι πρέπει για τους 40 βαθμούς που θα έχουμε αύριο!!!
σας το χαρίζω..

BANG BANG



I was five and he was six
We rode on horses made of sticks
He wore black and I wore white
He would always win the fight

Bang bang, he shot me down
Bang bang, I hit the ground
Bang bang, that awful sound
Bang bang, my baby shot me down.

Seasons came and changed the time
When I grew up, I called him mine
He would always laugh and say
"Remember when we used to play?"

Bang bang, I shot you down
Bang bang, you hit the ground
Bang bang, that awful sound
Bang bang, I used to shoot you down.

Music played, and people sang
Just for me, the church bells rang.

Now he's gone, I don't know why
And till this day, sometimes I cry
He didn't even say goodbye
He didn't take the time to lie.

Bang bang, he shot me down
Bang bang, I hit the ground
Bang bang, that awful sound
Bang bang, my baby shot me down...

Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2010

PUT THE BLAME ON ME

κι επειδή δε βλέπουμε πάντα όμορφα όνειρα, κι επειδή τα πράγματα δεν πηγαίνουν πάντα όπως θέλουμε κι επειδή οι άνθρωποι συνηθίζουμε να ρίχνουμε τα φταιξίματα στους άλλους δε μπορώ παρά να σας παραπέμψω στο παρακάτω τραγούδι... ιδανικό για αυτές τις περιπτώσεις!

ALEF

αυτή είναι η καληνύχτα μου γι' απόψε, το άλεφ..
κατά Jorge Luis Borges:
«…το μόνο μέρος πάνω στη γη όπου βρίσκονται όλα τα μέρη του κόσμου — ορατά από κάθε γωνία, καθένα στημένο καθαρά, χωρίς καμιά πιθανή σύγχυση ή συγχώνευση..............
«…η αιωνιότητα είναι στο χρόνο, το Άλεφ είναι στο χώρο. Στην αιωνιότητα, ολόκληρος ο χρόνος —παρελθόν, παρόν και μέλλον— συνυπάρχει ταυτόχρονα. Στο Άλεφ, το σύνολο του χωρικού σύμπαντος περιέχεται σε μια μικροσκοπική ιριδίζουσα σφαίρα ούτε τρεις πόντους πλάτος»


PIANO

στην όχθη του πάθους άκουσα αυτόν τον θεϊκό ήχο και ξεχάστηκα εκεί για πάντα...

δεν ήξερα, δεν έψαξα, δεν κοίταξα
άκουσα μονάχα τα λόγια, τους ψιθύρους, τα νεύματα της καρδιάς μου
και το τόλμησα

ps. click the links to hear the magic melody!

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ



Τι είναι αγάπη;
Δεν είναι συμπόνια μήτε καλοσύνη.
Στη συμπόνια είναι δύο, αυτός που πονά κι αυτός που συμπονάει.
Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται.

Μα στην αγάπη είναι ένας.
Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα. Δεν ξεχωρίζουν.
Το εγώ και εσύ αφανίζονται.
Αγαπώ θα πει ΧΑΝΟΜΑΙ.

Ν. Καζαντζάκης

θα έλεγα ότι αγάπη είναι .. η αιωνιότητα

Τετάρτη, 21 Ιουλίου 2010

I FLY AWAY



I want to raise a flower in my own garden,
I want to watch it grow every day,
I want to spend a warm night
on the shores of an ocean,
all around the world in a dream.

I fly away and leave the grey days behind,
I fly away and surf across the sky.

I cant stop the flow of life,
so lets make it part of my mission.
I am here to be the queen of change,
I am able to choose how to move,
so flying is my decision -
after years of walking its still strange.

I fly away and leave the grey days behind,
I fly away and surf across the sky.

Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

DREAMS

διάλεξα την υπέροχη μουσική του René Aubry για να σας καληνυχτίσω απόψε..



και... όνειρα γλυκά

HEART & SOUL



Κι οι καρδιές μας ξεριζώνουνται, το μυαλό μας ξεφλουδίζεται σαν τις

φλούδες του κρεμμυδιού, κι ο εαυτός μας χαμένος... χαμένος
Σ’ ένα τελικό φόβο που κανείς δεν καταλαβαίνει.

T. S. Eliot

Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

MUSIC & POETRY comes together



και να η μουσική ολοκλήρωση του υπέροχου ποιήματος που θα διαβάσετε στο:
http://poetry-of-silena.blogspot.com/

WILL YOU STILL LOVE ME TOMORROW



Tonight you're mine completely
You give your love so sweetly
Tonight the light of love is in your eyes
Will you still love me tomorrow?

Is this a lasting treasure
Or just a moment's pleasure?
Can I believe the magic of your sighs?
Will you still love me tomorrow?

Tonight with words unspoken
And you say that I'm the only one, the only one, yeah
But will my heart be broken
When the night meets the morning star?

I'd like to know that your love
Is love I can be sure of
So tell me now, cause I won't ask again
Will you still love me tomorrow?
Will you still love me tomorrow?

SEE YOU SOON



καλή σας μέρα, φίλοι μου

LOVE

Κυριακή, 18 Ιουλίου 2010

Σάββατο, 17 Ιουλίου 2010

TURN ME ON



"Turn Me On"
Like a flower
Waiting to bloom
Like a lightbulb
In a dark room
Im just sittin΄ here waiting for you
To come on home and turn me on

Like the desert waiting for the rain
Like a school kid waiting for the spring
Im just sitting here waiting for you
To come on home and turn me on

My poor heart
Its been so dark
Since youve been gone
After all your the one who turns me off
You're the only one who can turn me back on

My Hi-fi is waiting for a new tune
My glass is waiting for some fresh ice cubes
I'm just sitting here waiting for you
To come on home and turn me on
Turn me on

WEEKEND



μ' αυτό το τραγούδι θα σας ευχηθώ καλό Σαββατοκύριακο με πολλές γλυκές στιγμές και απρόσμενες περιπέτειες!!!

JORGE LUIS BORGES & ERNESTO SABATO

Λογοτεχνία , ποίηση, πραγματικότητα και φαντασία, φανταστικό, όνειρο, θάνατος, αυτοκτονία, τρέλα, φιλοσοφία, χρόνος, σύμπαν και δημιουργία, μαθηματικά, μουσική, γλώσσα… είναι μερικά μόνο από τα θέματα που "κουβεντιάζουν" οι Μπόρχες και Σάμπατο, τα δύο αυτά ιερά τέρατα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, στις προφορικές συνομιλίες τους, τους Διαλόγους, όπως οι ίδιοι τους ονόμασαν κατά το πλατωνικό πρότυπο.

Ο ρεαλισμός είναι ένα ψέμα
Δύο μεγάλοι συγγραφείς της λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας, ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες και ο Ερνέστο Σάμπατο, συζητούν για την τέχνη, τη φιλοσοφία, τη ζωή

Οταν συναντιούνται και συνομιλούν δύο κορυφαίοι συγγραφείς, λέγονται- όχι πάντοτε- πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Οταν όμως υπάρχει αλληλοεκτίμηση, τότε συχνά έχουμε όχι απλώς ενδιαφέρουσες αλλά συχνά θαυμαστές παρατηρήσεις. Αυτό συνέβη το 1975, όταν οι δύο σημαντικότεροι συγγραφείς της Αργεντινής τον 20ό αιώνα, ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες και ο Ερνέστο Σάμπατο, έπειτα από πρόταση του συγγραφέα και δημοσιογράφου Ορλάντο Μπαρόνε συμφώνησαν να συζητήσουν από τα μέσα Δεκεμβρίου του 1974 ως τον Μάρτιο του 1975 για ποικίλα θέματα, εστιάζοντας, όπως είναι φυσικό, το ενδιαφέρον τους στη λογοτεχνία, λατινοαμερικανική και παγκόσμια. Καρπός των συνομιλιών τους ήταν ένα εξαίρετο βιβλίο στο πρότυπο των πλατωνικών διαλόγων. Οι συνομιλητές έχουν αποφασίσει ότι δεν θα συζητήσουν «πολιτικά» θέματα. Είναι μια θυελλώδης περίοδος για την Αργεντινή, έναν χρόνο μετά τον θάνατο του Περόν. Αλλά η ευρύτητα των θεμάτων είναι τέτοια, όπως και η ιδιαιτερότητα των παρατηρήσεων, που συνειδητοποιείς ότι η μεγάλη ισπανόφωνη κουλτούρα της Αμερικής έχει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τις θυελλώδεις πολιτικές κρίσεις που την ταλαιπώρησαν και εξακολουθούν να την ταλαιπωρούν- άλλωστε τις παρουσιάζει, ευθέως ή εμμέσως, με τρόπο εξόχως συναρπαστικό. Τα θέματα που παρελαύνουν, χωρίς γενικολογίες αλλά στηριγμένα πάντοτε στα παραδείγματα, τις εμπειρίες και τις αναμνήσεις των συγγραφέων, παρουσιάζουν μια ποικιλία που προκαλεί τον θαυμασμό. Οπως άλλωστε και το πλήθος των εξαίρετων παρατηρήσεων: λ.χ. το πώς νοηματοδοτείται συνεχώς η γλώσσα αλλάζοντας συχνά και το πεδίο των συμβολισμών. Ο Μπόρχες παρατηρεί, για παράδειγμα, ότι η ρίζα της λέξης blanco (που σημαίνει λευκό στα ισπανικά) και της λέξης black (που σημαίνει μαύρο στα αγγλικά) είναι ακριβώς ίδια, για να συμπληρώσει ο Σάμπατο ότι το λευκό ήταν πάντα το χρώμα του πένθους (παραμένει και σήμερα στους πολιτισμούς και στις θρησκείες της Απω Ανατολής) και αντικαταστάθηκε από το μαύρο στην Ισπανία, στην αυλή του Φιλίππου Β΄. Ή αυτές που αφορούν την τέχνη της γραφής: πότε ο συγγραφέας χρησιμοποιεί- και γιατί- το πρώτο ή το τρίτο πρόσωπο, ποια είναι η σχέση του διηγήματος με τον χρόνο και γιατί, όταν στο μυθιστόρημα ο συγγραφέας δεν φτάνει να ταυτιστεί με τον ήρωά του η αφήγηση γίνεται ψυχρή και απόμακρη.

Η ευφυΐα και η ευαισθησία

Και οι δύο συγγραφείς έχουν ιδιαίτερη αδυναμία στα όνειρα, χωρίς τα οποία δεν υπάρχει νόημα στη μυθοπλασία. Αυτό εξηγεί την αδυναμία που τρέφει ο Μπόρχες στον Σβέντενμποργκ μολονότι ο Μπόρχες δεν είναι μυστικιστής. « Ο ρεαλισμός είναι ένα ψέμα γενικά» λέει ο Μπόρχες, ενώ ο Σάμπατο παρατηρεί ότι ενώ ο Μόμπι Ντικ του Μέλβιλ όπως και τα έργα του Κάφκα, βρίθει ρεαλιστικών σκηνών, είναι μεταφυσικό μυθιστόρημα στο οποίο ο ρεαλισμός ακριβώς καθιστά «πιο πιστευτό το μεταφυσικό στοιχείο».

Στους διαλόγους υπάρχουν και παραδοξολογίες- μολονότι είναι δύσκολο να πει κανείς πού σταματά η ευφυΐα και πού αρχίζει η παραδοξολογία για δύο συγγραφείς τέτοιας ευφυΐας. Λ.χ. δύσκολα παίρνει κανείς τοις μετρητοίς την άποψη του Μπόρχες ότι «η γερμανική γλώσσα είναι ανώτερη της λογοτεχνίας της » και πως « το κορυφαίο έργο των Γερμανών είναι η γερμανική γλώσσα». Η ευφυΐα ωστόσο από μόνη της δεν αρκεί, αν δεν συνοδεύεται και από την αντίστοιχη ευαισθησία, η οποία εκφράζεται με άκρως συγκινητικές παρατηρήσεις για τη ζωή, τον θάνατο και την αγάπη. Εκείνο όμως που καθιστά εξαιρετικά ενδιαφέρον το βιβλίο είναι το ότι αποκαλύπτει πολλά από τα μυστικά της τέχνης των συγγραφέων, την κοσμοαντίλήψη και κυρίως τις αφορμές και τις περιστάσεις υπό τις οποίες έγραψαν κάποια από τα πλέον γνωστά τους κείμενα. Εκτός αυτών βεβαίως έχουμε και μια εικόνα της λογοτεχνικής σκηνής της Αργεντινής όπως και των σχέσεων, των δεσμών και των διαφορών ανάμεσα στους συγγραφείς που συνιστούν τον κανόνα της. Και βεβαίως τα άκρως ερεθιστικά που λέγονται για ένα από τα μνημεία της παγκόσμιας λογοτεχνικής κληρονομιάς, τον Δον Κιχώτη.

Δύο παράλληλοι κόσμοι
Ο Ερνέστο Σάμπατο (1899- 1986) είναι ο συγγραφέας στον οποίο σε μεγάλο βαθμό οφείλεται το τεράστιο ενδιαφέρον που προκαλεί σήμερα η σύγχρονη λατινοαμερικανική λογοτεχνία.Και είναι εντυπωσιακό που από την πεζογραφία του απουσιάζει το δημοφιλέστερο παγκοσμίως είδος: το μυθιστόρημα.Ομως το έργο του Μπόρχες (ποιητικό,πεζογραφικό και δοκιμιακό) είναι ενιαίο και αλληλοσυμπληρούμενο.

Ο Μπόρχες ήταν σολιψιστής- αλλά και αγνωστικιστής ταυτοχρόνως.Ομως η οξύτητα των παρατηρήσεών του δεν αντίκεινται στον ήρεμο χαρακτήρα του και την ανεκτικότητά του απέναντι στη ζωή και τις ανθρώπινες αδυναμίες.Δεν είναι λοιπόν διόλου απίθανο που όταν συνειδητοποίησε ότι θα πέθαινε,πήγε στην Ελβετία προκειμένου να φύγει από τον κόσμο αυτόν αξιοπρεπώς.Εγραψε,θυμάμαι,και ένα ποίημα που δημοσιεύθηκε στον Νew Yorker, όπου έλεγε πως πήγαινε στην Ελβετία για να πεθάνει.

Ο Σάμπατο (γεννημένος το 1911) είναι μια θρυλική μορφή για τη λογοτεχνία της Αργεντινής.Γνωστός διεθνώς περισσότερο για τα μυθιστορήματά του,από τα οποία ξεχωρίζει ασφαλώς το αριστουργηματικό Περί ηρώων και τάφων (1961),επηρεάστηκε όχι μόνον από την ισπανόφωνη πρωτοπορία και τον ουλτραϊσμό (κίνημα στο οποίο θήτευσε και ο Μπόρχες) αλλά και από τον γαλλικό υπαρξισμό,με το πρώτο του ακόμη μυθιστόρημα, Το τούνελ, που προκάλεσε τον ενθουσιασμό του Καμύ ο οποίος μεσολάβησε και το εξέδωσε ο Gallimard στη Γαλλία.O Σάμπατο εξέδωσε μόνο τρία μυθιστορήματα ( Το τούνελ, Αβαδδών ο εξολοθρευτής και Περί ηρώων και τάφων ) που όλα έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά μαζί με αρκετά διηγήματα και δοκίμιά του.Το δοκιμιακό του έργο αποτελείται από δεκαεφτά τόμους

http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=56&artid=332000&dt=16/05/2010

Παρασκευή, 16 Ιουλίου 2010

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΑ

Τα μολύβια μου τρώνε σελίδας άσπρο
κι αχανές πεδίο της περιπλανώμενης σκέψης..
Ξύνουν το δέρμα που παραχωρεί για να χαράξουμε τα τατουάζ μας η ποιητική στιγμή..
Ποτέ το « κάτι» ίδια δεν λέγεται..
Με άλλα χρώματα
διαγνώθεται να ασθενεί η ψυχή..

Γυναίκα
με την σάρκα αφρό!
ηχεί το μοιραίο σου σώμα! Πόθους στέλνεις
να κονταροχτυπιέται το αρσενικό
που σε ορέγεται σαν μ’ ένα
μεθύσι που η σάρκα μες την σάρκα χάνεται
και γίνεται ο έρωτας γιγάντιο άνθος..

Δεν αντέχω άλλη όραση από εκείνη
που δοσμένη να έχουμε διαστρεβλώνει όλα τα ειδομένα..
Ποιός ξέρει
στο τέλος των λέξεων πόση
ψυχή θα χρωστάμε;

Με μουσική από θεό που αδιαφόρησε για την μοίρα μας..
Και τότε εσύ
γυναίκα αμαρτία και γυναίκα έκπτωτη
από τους παραδείσους
με τα μάτια του δαίμονα-
σε σένα
προσβλέπουμε.

Πάλι να χαράξεις τον δρόμο της εξόδου
απ’ τον ωραίο κήπο..
και ας σε δικάζουν οι καιροί!

Όμως εγώ
που ξέρω ότι μόνο η πλήξη ενός κήπου ήταν που χάθηκε
ενώ
κερδήθηκαν οι τόσες αγωνίες, προβληματισμοί
να επινοήσουμε το φόντο για μια κόλαση δική μας-

σε λέω Αγία, σε λέω Γυναίκα
σε λέω φωτιά που καίει με
και στο σήμερα και στο αύριο του κόσμου!..

Αθήνα 7.3.2008
 από το ιστολόγιο του ποιητή ΣΤΡΑΤΗ ΠΑΡΕΛΗ
http://stratisparelis.blogspot.com/

Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2010

FEVER



ακούστε και την καταπληκτική Peggy Lee στο ίδιο τραγούδι



ποιά σας άρεσε??

TO A CAT

painting by Mark Adams

Mirrors are not more silent

nor the creeping dawn more secretive;

in the moonlight, you are that panther

we catch sight of from afar.

By the inexplicable workings of a divine law,

we look for you in vain;

More remote, even, than the Ganges or the setting sun,

yours is the solitude, yours the secret.

Your haunch allows the lingering

caress of my hand. You have accepted,

since that long forgotten past,

the love of the distrustful hand.

You belong to another time. You are lord

of a place bounded like a dream.

Jorge Luis Borges

ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ



Όπως αργεί τ' ατσάλι να γίνει κοφτερό και χρήσιμο μαχαίρι
έτσι αργούν κ' οι λέξεις ν' ακονιστούν σε λόγο.
Στο μεταξύ
όσο δουλεύεις στον τροχό
πρόσεχε μην παρασυρθείς
μην ξιπαστείς
απ' τη λαμπρή αλληλουχία των σπινθήρων.
Σκοπός σου εσένα το μαχαίρι.

'Αρης Αλεξάνδρου
από τη συγκεντρωτική έκδοση Ποιήματα (1941-1974), 1978

το διάβασα στο blog: http://dreaming-in-the-mist.blogspot.com/

Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2010

ETTA JAMES

THE BLUES BROTHER

το τραγούδι αυτό είχα πολύ καιρό να το ακούσω και πώς μου ήρθε σήμερα στο μυαλό δεν ξέρω στ' αλήθεια, σκέφτηκα λοιπόν να το μοιραστώ μαζί σας...

ΛΙΓΗ ΔΡΟΣΙΑ!



κάτι "δροσιστικό" για τη ζέστη που πρέπει να παραδεχτώ πως με δυσκολία αντέχω!!!

DREAM in a DREAM

Όνειρο μέσα σε όνειρο

Δέξου, λοιπόν, ένα φιλί και μια παραδοχή, τώρα –ιδίως- που φεύγω. Δεν είχες λάθος: όνειρο ήτανε η ζωή μου. Έχει, ωστόσο, σημασία αν ήταν μέρα ή νύχτα, ψευδαίσθηση ή όχι, η πτώση των ελπίδων μου; Όνειρο μέσα σε όνειρο είναι ό,τι ζούμε. Αυτό!

Στέκομαι. Ακούω κύματα να ωρύονται το μαρτύριο κάποιας ακτής. Κοιτάζω το χέρι μου: κρατάω μια φούχτα άμμο χρυσή… ασήμαντο απόκτημα! Και πώς γλιστράει ανάμεσα στα δάχτυλα, πώς χάνεται. Βουλιάζει κι εγώ θρηνώ. Θρηνώ. Βουλιάζει! Θεέ μου, αν έσφιγγα γερά το χέρι, θα την έσωζα; Θα την κρατούσα μακριά απ’ τ’ ανελέητο κύμα; Όνειρο μέσα σε όνειρο είναι ό,τι ζούμε; Αυτό;

Έντγκαρ Άλλαν Πόε, περιοδικό «Ποιητική» τ. 1, μτφ. Γιώργος Μπλάνας

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΙΑ

Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

ΠΥΡΙΝΟ ΦΙΛΙ

με έχετε μάθει πια! ξέρετε πως δε μπορώ ν' αντισταθώ σ' ένα "φλογερό" χορό!!!
σας το χαρίζω και είμαι σίγουρη πως κι εσείς θα το χορέψετε με πολύ πάθος :)

LA LUPE



μια μορφή της latin soul, εγώ την άκουσα για πρώτη φορά σε ταινία του Almodovar κι ενθουσιάστηκα

LOUIS ARMSTRONG



κι ένα τρυφερό τραγούδι να συνοδεύει τις όμορφες αναζητήσεις, προσμονές, εμπειρίες..

ΔΙΑΡΚΕΙΑ

Μια καταιγίδα μία μόνο
από ορίζοντα σε ορίζοντα
κα πάνω σ΄ όλη τη γη
για να σκουπίσει τη σκόνη
τις μυριάδες τα ξερά φύλλα
για να απογυμνώσει όλα τα δέντρα
για να ερημώσει τις καλλιέργειες
για να καταρρίψει τα πουλιά
για να διασκορπίσει τα κύματα
να καθαρίσει τις αναθυμιάσεις
για να καταστρέψει την ισορροπία
του ήλιου του πιο ζεστού
διώχνοντας μάζες αδυναμίας
κόσμος που δεν ζυγίζει τίποτα
κόσμος αρχαίος που μ΄αγνοεί
ίσκιος ξετρελλαμένος
δεν θα είμαι πια ελεύθερος παρά μέσα στ΄άλλα χέρια .

Paul Elyard

Δευτέρα, 12 Ιουλίου 2010

BALLET & FAIRY TALE



σας καληνυχτίζω με ένα.. παραμυθένιο χορό υπό την μαγική μουσική του Tchaikovsky

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ


Έζησα μέσα σε ποιήματα

Εξουσιάζομαι από τη σημασία που απέδωσαν
τα μάτια μου στον γύρω κόσμο !

Οι άνεμοι που αξίζουν την προσοχή μου
έχουν αυτομολήσει σ’ έναν άλλο ουρανό.

Αιθρία βαφτισμένη στο πέλαγο
και στην ώχρα της όμορφης γης !

Επάνω στα κλωνιά των δέντρων μικρά εγωιστικά
πουλιά κελαηδούν για έναν κόσμο γαλάζιο.

Η συνείδησή μου σαν τεντωμένο τόξο στοχεύει
σ’ έναν άλλο ουρανό.

Τελικά είμαι φρουρός της αγάπης
ή απλά ο υποταγμένος της;

Αν διακρίνω καλά στο μέλλον του κάθε παιδιού
γράφεται ένας κόσμος πιο άγριος.

Εμείς είμαστε οι φταίχτες της κάθε πικρής
των πραγμάτων κατάληξης.
Έζησα μέσα σε ποιήματα και τώρα να :
κουράζομαι να λέω για εκείνα που πονάνε.

Πάντως έχω λατρέψει το δέντρο
και τον άνεμο και το πουλί -
κι έναν θεό ολόγυρα κρυμμένο μέσα σ’ όλα
και μες την καρδιά μου.

Τώρα σπαθίζω στο αόρατο και εύχονται
οι αγγέλοι μου να αστοχήσω.

Να καταφύγω πάλι σε αυτό το νόημα που
απ’ τα πράγματα είναι το πιο εύκολο.

Όπως βυθίζεται ολοένα βυθίζεται ο άνθρωπος
και μέσα του λιγοστεύει το αθώο παιδί !

Στρατής Παρέλης
http://stratisparelis.blogspot.com/

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ

Σάρκινος Λόγος
I.
Τι όμορφη που είσαι. Με τρομάζει η ομορφιά σου. Σε πεινάω. Σε διψάω.
Σου δέομαι: Κρύψου, γίνε αόρατη για όλους, ορατή μόνο σ' εμένα.
Καλυμένη απ' τα μαλλιά ως τα νύχια των ποδιών με σκοτεινό διάφανο πέπλο
διάστικτο απ' τους ασημένιους στεναγμούς εαρινών φεγγαριών.
Οι πόροι σου εκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ιμερόεντα.
Αρθρώνονται απόρρητες λέξεις. Τριανταφυλλιές εκρήξεις απ' τη πράξη του έρωτα.
Το πέπλο σου ογκώνεται, λάμπει πάνω απ' τη νυχτωμένη πόλη με τα ημίφωτα μπαρ, τα ναυτικά οινομαγειρεία.
Πράσινοι προβολείς φωτίζουνε το διανυκτερεύον φαρμακείο.
Μιά γυάλινη σφαίρα περιστρέφεται γρήγορα δείχνοντας τοπία της υδρογείου.
Ο μεθυσμένος τρεκλίζει σε μια τρικυμία φυσημένη απ' την αναπνοή του σώματός σου.
Μη φεύγεις. Μη φεύγεις. Τόσο υλική, τόσο άπιαστη.
Ένας πέτρινος ταύρος πηδάει απ' το αέτωμα στα ξερά χόρτα.
Μιά γυμνή γυναίκα ανεβαίνει τη ξύλινη σκάλα κρατώντας μιά λεκάνη με ζεστό νερό.
Ο ατμός της κρύβει το πρόσωπο.
Ψηλά στον αέρα ένα ανιχνευτικό ελικόπτερο βομβίζει σε αόριστα σημεία.
Φυλάξου. Εσένα ζητούν. Κρύψου βαθύτερα στα χέρια μου.
Το τρίχωμα της κόκκινης κουβέρτας που μας σκέπει, διαρκώς μεγαλώνει.
Γίνεται μια έγκυος αρκούδα η κουβέρτα.
Κάτω από τη κόκκινη αρκούδα ερωτευόμαστε απέραντα, πέρα απ' το χρόνο κι απ' το θάνατο πέρα, σε μιά μοναχική παγκόσμιαν ένωση.
Τι όμορφη που είσαι. Η ομορφιά σου με τρομάζει.
Και σε πεινάω. Και σε διψάω. Και σου δέομαι: Κρύψου.

II.
Θέλω να περιγράψω το σώμα σου.
Το σώμα σου είναι απέραντο.
Το σώμα σου είναι ένα λεπτό ροδοπέταλο σ' ένα ποτήρι καθαρό νερό.
Το σώμα σου ένα άγριο δάσος με σαράντα μαύρους ξυλοκόπους.
Το σώμα σου βαθειές νοτισμένες κοιλάδες πριν βγει ο ήλιος.
Το σώμα σου δυό νύχτες με καμπαναριά,
με διάττοντες και μ' εκτροχιασμένα τραίνα.

Το σώμα σου ένα ημίφωτο μπαρ με μεθυσμένους ναύτες και καπνέμπορους·
χτυπάνε στράκες, σπάζουν ποτήρια, φτύνουν, βλαστημούν.
Το σώμα σου ένας ολάκερος στόλος υποβρύχια, θωρηκτά, κανονιοφόροι· θορυβώδεις άγκυρες ανεβαίνουν· τρέχουν νερά στο κατάστρωμα·
ένας μούτσος πηδάει απ' το κατάρτι στη θάλασσα.
Το σώμα σου πολύφωνη σιωπή σκισμένη από πέντε μαχαίρια, τρεις ξιφολόγχες κι ένα σπαθί.
Το σώμα σου μια διάφανη λίμνη, στο βυθό της φαίνεται η λευκή βουλιαγμένη πολιτεία.

Το σώμα σου ένα τεράστιο ακάθεκτο χταπόδι μες στη γυάλα του φεγγαριού
με ματωμένα πλοκάμια πάνω απ' τις φωταγωγημένες λεωφόρους, όπου το απόγευμα
πέρασε αργόπρεπα η κηδεία του τελευταίου αυτοκράτορα.
Πολλά λουλούδια πατημένα μένουν στην άσφαλτο βρεγμένα με βενζίνη.
Το σώμα σου ένα παλιό μπορντέλο της οδού Προαστίου με γριές πουτάνες, βαμμένες
με λιπαρά φτηνά κραγιόνια· φοράνε ψεύτικες μακριές βλεφαρίδες·
είναι και μια νεαρή πρωτόπειρη, ηδονίζεται μ' όλους τους πελάτες,
αφήνει τα λεφτά στο κομοδίνο της, ξεχνάει να τα μετρήσει.
Το σώμα σου είναι ένα ρόδινο μικρό κορίτσι·
κάθεται κάτω απ' τη μηλιά και τρώει μια φέτα φρέσκο ψωμί και μια κόκκινη αλατισμένη ντομάτα· κάθε τόσο χώνει κ' ένα άνθος της μηλιάς στα στήθη της.
Το σώμα σου ένα τζιτζίκι στ' αφτί του τρυγητή,
ρίχνει μια σκιά μενεξελιά στο μελαμψό λαιμό του
και τραγουδάει μονάχο του όσα δεν μπορούν να πουν όλα μαζί τα σταφύλια.

Το σώμα σου είναι ένα ξάγναντο μεγάλο αλώνι στη κορφή του λόφου,
έντεκα ολόλευκα άλογα αλωνίζουνε τα στάχυα της Γραφής·
χρυσάφι τ' άχυρα καρφώνουνε μικρούς καθρέφτες στα μαλλιά σου
και λαμποκοπούν τα τρία ποτάμια όπου μεγάλες μαύρες αγελάδες με αδαμάντινα στέμματα σκύβουν, πίνουν νερό και κλαίνε.
Το σώμα σου είναι απέραντο.
Το σώμα σου απερίγραπτο.
Και θέλω να το περιγράψω,
να το κρατήσω πιο σφιχτά στο σώμα μου,
να το χωρέσω και να με χωρέσει.

Αθήνα 18.11.80
Γιάννης Ρίτσος

NIGHT & DAY

πάλι μουσική είναι η διάθεσή μου, κι έτσι θα την αφήσω να εκφραστεί με ένα αγαπημένο τραγούδι που σημαίνει πολλά για μένα :)

ΜΑΓΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ



αυτό για τις μεταμεσονύχτιες αναπολήσεις, περιπλανήσεις, θύμισες, πόθους,.... για ό,τι εσείς θέλετε πραγματικά :)

Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010

TIERNEY SUTTON

ένα τραγούδι ειδικά για αυτούς που θα πάρουν τους δρόμους για ένα road summernight..
jazz music εξαιρετική, ταξιδιάρα και με υπέροχους αυτοσχεδιασμούς

FEARS GO AWAY



ό,τι "μαγνητίζει" το βλέμμα
μη σε τρομάζει,
απλώς αφήσου να σε παρασύρει
να σε αποπλανήσει, να σε πάει όπου δεν έχεις ξαναπάει!

PHILIP GLASS



αυτό διάλεξα για να σας καληνυχτίσω αυτό το βράδυ...
εύχομαι όνειρα μελωδικά!